เรื่องเล่าของอาหาร #01 “ก๋วยเตี๋ยว”
       
        เวลาเที่ยงกับอีกสิบห้านาที เป็นเวลาที่กระเพาะอาหารส่งเสียงเรียกร้อง ประท้วงให้เอาอะไรมาใส่ให้ย่อยได้แล้วเว้ย เหล่านักศึกษาที่เพิ่งต่อสู้กับความรู้มหาศาลที่อาจารย์พยายามยัดใส่หัวสมองเรียบๆ ภายในเวลา 3 ชั่วโมง ต่างเดินสะโหลสะเหล่ทยอยกันเข้ามาอัดแน่นในโรงอาหารเล็กๆ แม้ร่างกายจะปางตาย แต่นักศึกษาตาดำๆ ก็ยังต้องต่อสู้ต่อไป ทั้งการหาที่นั่งที่ดูน้อยไปถนัดตาเมื่อเจอนักศึกษาทั้ง 4 ชั้นปีของทั้ง 2 คณะที่ใช้โรงอาหารร่วมกัน และแน่นอน จำนวนของคนที่ทำศึกแย่งที่นั่งก็เท่ากับจำนวนของคนที่ต้องทำศึกกับแถวหน้าร้านอาหารเพื่อให้ได้อาหารประทังชีวิต แค่มองก็ชวนให้ท้อแท้จนอยากจะสั่งอาหารเดลิเวอร์รี่ แต่ศึกเหล่านี้ยังไม่ใช่การต่อสู้ที่สาหัสเท่ากับการต่อสู้สำคัญอย่าง...

       “กินอะไรดีวะ” ...การต่อสู้กับความคิดตัวเอง 

        คำถามในหัวของทุกคนในช่วงพักเที่ยงที่มักจะตามมาด้วยคำถามเซตเดียวกันอย่าง “มึงกินอะไรอะ” และก็กลับไปตายรังกับเมนูเดิมๆ ที่ชวนให้นึกกร่นด่าในใจว่า “จะคิดนานไปทำไม”

       “กินอะไรดีวะ”

       ตุบ ตุบ 
       คำถามที่ดีเลย์กว่าชาวบ้านพร้อมกระเป๋าสะพายใบใหญ่กับกองชีทอีกปึกหนึ่งถูกปล่อยลงโต๊ะเสียงดังเพื่อแสดงความหงุดหงิดของเจ้าของ ทำให้กลุ่มนักศึกษาที่นั่งอยู่ก่อนต้องเงยหน้าขึ้นจากจานอาหารมาสนใจคนที่มาใหม่แทน

       “อ้าว ไอ้เกลือ เซคมึงเพิ่งเลิกเหรอ โคตรเลทเลยว่ะ”

       เกลือถลึงตาใส่เพื่อนเหมือนแทนคำพูดว่า “เออ สิวะ!” ก่อนจะเริ่มบ่นออกมา

       “เออ อาจารย์แม่งมาเลท เลยปล่อยพวกกูเลท บอกว่าสอนชดเชยให้ แม่ง คิดว่าเป็นอาจารย์จะทำอะไรก็ได้หรือไงวะ ทำเหมือนกูเรียนวิชาเขาวิชาเดียว ถ้ากูกินข้าวไม่ทันเรียนบ่าย จะมารับผิดชอบให้กูไหม ก็ไม่”

      “หน่า มึงมีหน้าไปบ่นอาจารย์ ได้ข่าวว่ามึงก็เลทนะครับ”

      “กูไม่ได้เลท กูขึ้นลิฟท์มาพร้อมอาจารย์เลย”

      “ก็มึงเพิ่งบอกว่าอาจารย์เลทอยู่เมื่อกี้”

      “เออ เลทก็เลท แต่กูเลทแล้วไม่เดือดร้อนใคร อาจารย์เลทเดือดร้อนเว้ย”

       “อ้าว มึงเนี่ย”

       “เออ เลิกเถียงกับมันได้แล้ว เกลือถ้าโมโหหิวก็ไปซื้อข้าวกินซะนะคะ ไป๊!”

      “มึงกินอะไร” คำถามตามสเต็ปต์หลุดออกมาทันทีเมื่อวกเข้าสู่เรื่องอาหาร เกลือพยายามชะเง้อมองจานอาหารของเพื่อนทั้ง 5 คนบนโต๊ะ แต่โดนช้อนส้อมบังทัศนียภาพซะหมด

      “ข้าวไข่ข้น ไก่ทอดเกลือ”

      “เบื่อว่ะ เพิ่งกินไปเมื่อ 2 วันก่อน แล้วมึงกินอะไร” เกลือเปลี่ยนเป้าหมายไปหาเพื่อนที่นั่งถัดไป

      “เหมือนกัน”

      “มึง” เปลี่ยนเป้าหมายครั้งที่ 2

      “เซม”

      “มึงอะ” และอีกครั้ง

      “มึงดูไม่ออกเหรอคะ เป๊ะยังกับโคลนนิ่งมาขนาดนี้”

      “ทำไมพวกมึงสิ้นคิดกันจังวะ แป้ง มึงกินอะไรอะ” เกลือมองจานข้าวที่ไม่เหมือนคนอื่น แสดงถึงการซื้อคนละร้านของเพื่อนผู้หญิงคนสุดท้ายในกลุ่มอย่างมีความหวัง

      “ผัดผักรวมกับยำปลาทู”

      “อื้อ กูไม่ชอบกินผักอะ” เกลือทำหน้าเหมือนจะตายทันที่ได้ฟังคำตอบ

      “ก็เรื่องของแกสิ เกี่ยวอะไรกับฉัน”คำตอบไร้เยื่อใยจากเพื่อน ทำเอาเกลือต้องนิ่งไป

.

.

.

       “กินอะไรดีวะ” นิ่งไปเพื่อวนกลับมาคำถามเดิม

       “....” ไร้สัญญาณตอบรับจากเพื่อนโดยสิ้นเชิง ไม่ใช่ว่าเมินเพื่อน ทุกคนต่างคิดในใจ

       ‘ของตัวเอง กูยังคิดไม่ออกเลย!’



     “พวกมึงไม่คิดจะช่วยเสนอไอเดียเลยเหรอวะ” เกลือถามพลางมองซ้ายมองขวา

      “มึงจะใจร้ายให้เพื่อนอดข้าวเที่ยงเหรอ” มีการเริ่มตัดพ้อที่พาเส้นเลือดในสมองของเหล่าเพื่อนเต้นตุบๆ

     “คนเราอะนะ เพื่อนกันแค่นี้ก็—“

      “ก๋วยเตี๋ยว”

      คำตอบสั้นๆ จากแป้งขัดการเล่นใหญ่ได้ชะงัก เกลือทำหน้าบรรลุธรรมอยู่เสี้ยววินาที แล้วเดินกระดี๊กระด๊าไปที่ร้านก๋วยเตี๋ยว โดยมีเหล่าเพื่อนๆ ที่เหลือมองตามด้วยสีหน้าระอา

      “ข้าวไข่ข้น ไก่ทอดเกลือไม่กินเพราะเบื่อ เพิ่งกินเมื่อ 2 วันก่อน”

     “แต่ก๋วยเตี๋ยวที่เพิ่งกินเมื่อวาน เมื่อ 3 วันที่แล้ว เมื่อ 4 วันที่แล้ว เมื่อ-- ”

     “ทั้งอาทิตย์ที่แล้วอะ มึง”

     “เออ ทีงี้ดันไม่เบื่อ ไอ้...”

      “ก็ของมันชอบ ให้กินเป็นอาทิตย์มันก็กินได้ ใช่มะ แป้ง”

     “... ไม่รู้ดิ แต่ฉันว่า ก๋วยเตี๋ยวเร็วสุด”

     ทุกคนนิ่งไปพักหนึ่งก่อนพยักหน้าเห็นด้วยเมื่อมองไปที่ร้านก๋วยเตี๋ยวที่แถวร่นขึ้นอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเหลือไปเห็น (ที่จริงแป้งยกโทรศัพท์มือถือ กดให้เห็นนาฬิกาดิจิตอลตัวใหญ่บนจอ) ว่าตอนนี้เวลา 12.50 น. ต่างคนจึงรีบจัดการอาหารตรงหน้าของตัวเองเพื่อจะรีบไปรักษาคะแนนเช็คชื่อเข้าเรียนที่น่าจะช่วยชีวิตได้มากเมื่อคะแนนสอบออกมายามปลายเทอม



      “โอ๊ย! ร้อนเว้ย” เสียงของเกลือดังขึ้นมาทันที่ก๋วยเตี๋ยวเส้นเล็กต้มยำไม่ใส่ผักเข้าปากคำแรก

     ‘อืม ใช่ ก๋วยเตี๋ยวได้เร็วแต่กินยาก แม่ง’

      “ทำไมแกไม่สั่งก๋วยเตี๋ยวแห้ง” เจ้าของไอเดียถามขึ้นหลังเห็นสภาพที่ดูไม่ได้ของเพื่อนที่พยายามซดน้ำซุปร้อนๆ โดยมีเพื่อนรอบๆ พยักหน้าอย่างเห็นด้วยสุดๆ

      “ก็กูชอบกินก๋วยเตี๋ยวน้ำ”

.

.

.

     “ไอ้ควาย!!”

    เสียงตะโกนด่าพร้อมกันอย่างมิได้นัดหมาย



     อย่างไรก็ตาม เกลือก็ยังคง (ยก) ซดน้ำซุปร้อนๆ แกล้มกับเส้นและเครื่องของก๋วยเตี๋ยวเส้นเล็กต้มยำไม่ผักของโปรดที่ไม่มีทีท่าว่าจะหายร้อนในระยะเวลาสั้นๆ ต่อไป จนจัดการเสร็จทันไปเช็คชื่อแบบไม่ขาดไม่เกิน

      แม้จะต้องแลกกับการที่ลิ้นด้านไป 1 วันเต็มๆ ก็ตาม



SHARE
Written in this book
เรื่องเล่าของอาหาร
"เรื่องเล่าของอาหาร" - เรื่องสั้นจบในตอนของเกลือกับแป้ง และกลุ่มคนรอบตัวที่เกี่ยวพันกับอาหาร
Writer
m--mm-m
Lazy person
ทุกอย่างที่อยากเล่า ทุกเรื่องที่ไม่อยากพูดตรงๆ

Comments