Do you feel like you have no one to turn to?



แด่ความสับสนผสมปนกับความหม่นหมองของวัยยี่สิบสาม



กรกฎาคมแล้ว
ใครต่อใครต่างก็ขอให้ตัวเองมีเดือนที่ดีอีกหนึ่งเดือน
ในขณะที่ผมเองไม่กล้าขออะไร


แต่ก็แอบหวังนิดหน่อย
อย่าสาหัสสากรรจ์นักเลย


หลังช่วงหยุดยาวที่ได้ไปใช้ชีวิตร่วมกับคุณนักแบ่งเวลากับคุณความเข้าใจ
มันเป็นช่วงเวลาธรรมดาแสนเรื่อยเฉื่อย แทบไม่มีอะไรด้วยซ้ำ
นอกจากอยู่กับสิ่งที่ชอบ ของที่ว่าก็คือของกินกับคุณ
แต่มันเป็นวันเวลาที่ดีผมมั่นใจในข้อนี้, มั่นใจสุดๆ, มั่นใจแบบอวดได้เต็มปาก


ความสุขแสนเรียบง่ายที่เพิ่มเข้ามาอีกหนึ่งอย่างคือรอยยิ้มของคุณ
คุณผู้ทำให้ผมมีรอยยิ้มเก่งเสียยิ่งกว่าใคร


กลับมาอยู่ตัวคนเดียวอีกครั้งทำให้คิดไปว่าหรือชีวิตคนเราจะเกิดมาเพื่ออยู่ตัวคนเดียวจริงๆ นะ
แอบมีความฝันเล็กๆ เหมือนคนทั่วไป อยากมีสถานที่ที่สามารถ Settle Down ได้เสียที


อยากพูดได้เต็มปากว่าที่นี่คือที่ของผม, ที่พักพิงใจ
อยากมีที่ที่สามารถเดินไปหยุดอยู่ตรงนั้น
ทิ้งตัวอิงแอบ กอดและออดอ้อนอย่างที่ใจนึก
แม้แต่เข้าไปนอนนิ่งเสียดื้อๆ ไม่พูดไม่จาในวันที่อยากทำ
พักผ่อนหัวใจจากความวุ่นวายภายนอกที่ต้องเจอ


มีวันธรรมดาๆ ณ ที่แห่งนั้นในทุกๆ วัน 
ไม่ต้องแยกย้าย ไม่ต้องมีการลาจากที่ไม่ได้พบเจอกันเป็นเวลานาน


ผมมีบ้านให้กลับไปหา, แต่ยังไม่สามารถอาศัยอยู่ที่บ้านแห่งนั้นได้
ยังไม่ถึงเวลาสินะ, อืม, ก็ใช่แหละ


หรืออายุยี่สิบสามจะเป็นวัยของการเดินทาง, เดินตุปัดตุเป๋, ช่วงเวลาแห่งการแสวงหา
ตามหาที่ที่เหมาะสมกับตัวเองในหลายๆ ความหมาย


ตัวเอง / เงิน / งาน / ความรัก / เพื่อน / ครอบครัว
ทั้งหมดนี่เลยเชียวหรือความต้องการและข้อเรียกร้องที่เราต้องจัดการ


เหนื่อย


เหนื่อยไม่เท่าไหร่แต่ความเหงาที่มักมาทักทายในวันที่อากาศตุ่นๆ อย่างวันนี้
ฝนที่ตกปรอยๆ แต่กลับดูไม่มีทีท่าว่าจะหยุดตลอดทั้งวันกับดนตรีที่มีท่วงทำนองชวนเหงา
เป็นบรรยากาศที่ถ้าได้ขดตัวในผ้าห่มฟังดนตรีดีๆ อ่านหนังสือหรือดูหนังจะอะไรก็ว่าไป


ความเหงา, มาแล้วก็ไป


เบื่อเหมือนกันนะกับความเหงาที่มักโผล่มาแบบไม่มีที่มาที่ไป
เบื่อด้วยที่พรุ่งนี้ต้องกลับไปทำงานอีกแล้ว (นี่อาจเป็นเรื่องหลัก)


ถามตัวเองเหมือนกันว่าถ้าเบื่อแล้วทำไมไม่เปลี่ยน
อีกเสียงในหัวก็ตอบกลับมาว่าเพราะอยากลองอดทนให้ถึงที่สุดดูก่อนและดูเหมือนว่าคำว่าที่สุดของผมมันคงเป็นที่สุดของที่สุด เพราะมันยังมาไม่ถึงเสียที
ก็เลยเป็นแบบที่เห็นนี่แหละ


เจ้าคนอึดเอ๊ย


ท้องฟ้าสีอ่อนจางเหมือนมีคนเทสีขาวจำนวนมากลงไปในจานหลุมที่มีสีฟ้าอยู่ก่อนหน้า
จากนั้นก็แต้มสีเทาลงไปอีกนิดหน่อย
อากาศเย็นๆ กับลมที่พัดปะทะหน้า ผมที่ปลิวไสวอย่างไม่มีเกรงใจ
ซีดๆ จางๆ กับตัวคนเดียวท่ามกลางผู้คนมากมาย


ก็เหงาไปเถอะ, ไม่เห็นจะแปลกอะไร
เหมือนอย่างทุกทีที่ผ่านมา
ผ่านมา, เพื่อผ่านไป


ความสุขที่เก็บสะสมเพิ่มเข้ามา, ถูกแทนที่ด้วยความเหงาจำนวนมากเมื่อคุณไม่อยู่
จากที่ไม่ชินกับการมีคุณ, ชินกับการมีคุณ, กลับมาเพื่อทำความเคยชินกับการตัวคนเดียวอีกครั้งหนึ่ง


บางทีก็แอบคิดว่าความเหงาอาจเป็นเพื่อนที่สนิทที่สุดที่เคยมี
ไม่เคยไปไหน ไม่เคยจางหายไปนานๆ ไปแวบๆ เดี๋ยวเดียวก็กลับมาใหม่วนเวียนอยู่แบบนั้น


ช่วงเวลาที่มันมาก็แย่หน่อย เหมือนมีหลุมดำขนาดใหญ่เกิดขึ้นกลางใจ
อากาศเย็นๆ ที่เผชิญอยู่ก็เหมือนจะถูกลดอุณหภูมิลงอีกหนึ่งถึงสององศา
รู้สึกหนาวจับใจทั้งๆ ที่ใส่เสื้อสเวตเตอร์แขนยาว


ในเมื่อไม่เคยทำอะไรกับมันได้
ก็เลยยอมให้มันเข้ามาโดยง่าย 
ปล่อยให้อยู่จนกว่าจะพอใจเพื่อให้ออกไปเอง 
ไม่บังคับ ไม่ขัดขืนใดๆ


คติประจำเดือนนี้เริ่มต้นด้วย "ถ้าใช่ จงรักษาเอาไว้อย่างสุดความสามารถ"
ยังคงท่องอยู่อย่างสม่ำเสมอว่าเรียบง่ายนะ, เรียบง่ายเข้าไว้
ที่ต้องย้ำบ่อยๆ เพราะตัวผมเองซับซ้อนเก่งเสียยิ่งกว่าอะไร


ยังคงตามหาเป้าหมายของการใช้ชีวิต
สิ่งที่อยากทำดูเหมือนเลือนลางจางเจือลงเพราะระหว่างทางที่ยังอีกยาวไกล
ก็ยังเห็นได้ชัดอยู่ ยังรู้ว่าตัวเองอยากทำอะไร
แต่ไม่มั่นใจว่าระหว่างทางที่ว่าขาจะพาเดินไปทางไหนแน่
มีทางให้เลือกเยอะเหลือเกิน ทุกๆ ทางดูคลุมเครือเสียจนไม่รู้ว่าควรเลือกทางไหนดี
กำลังเงี่ยหูฟังสัญชาตญาณที่เฉียบคมของตัวเองอยู่, ได้แต่หวังว่ามันจะพาผมไปถูกที่ถูกทาง


ขาตัวเอง, ก็เชื่อใจมันหน่อย
แต่ไม่ว่าจะต้องเจออะไรก็จะรับมันเอาไว้
ดีก็เก็บ, ไม่ดีก็ปล่อยให้มันผ่านไป


แล้วก็นะถึงผมจะมั่นใจว่าผมรักตัวเองเก่งแค่ไหน
ผมก็ยังรู้สึกยินดีทุกครั้งที่รู้สึกถึงความรักจากพวกคุณๆ นะ
สนับสนุนกันและกันเถอะ, ผมหมายถึงทุกคนที่รักใครสักคนนั่นล่ะ


ไม่ใช่ใครก็ได้หรอก, สำหรับความรักที่ผมต้องการน่ะ
ผมต้องการความรักจากคุณในทุกๆ ครั้งที่รู้สึกว่าตัวเองมองไปแล้วไม่เจอใคร


ย้ำเตือนตัวผมที, ในทุกๆ ครั้งไปเลยนะ, ย้ำว่าผมกำลังถูกรัก
ผมจะได้รักตัวเองเก่งขึ้นอีกนิด, และรักคุณได้มากเท่าที่ผมอยากรัก





YAYYOUNG ー Do you feel like you have no one to turn to?
https://youtu.be/duYtSwGsoAY
SHARE
Written in this book
Dear, Diary
Me Myself & I
Writer
ibearinmind
Sea
Everything around myself.

Comments

Wednesdays
1 year ago
เราก็รู้สึกแบบนี้เหมือนกันค่ะ อายุ23เหมือนกัน ส่วนที่กดเข้ามาอ่านเพราะว่าเรากำลังฟังเพลงที่เป็นชื่อตอนของคุณอยู่ค่ะ เหนื่อยจังนะคะกับโลกใบนี้สงสัยว่าคนอื่นๆผ่านมันไปได้ยังไง เราแทบจะขาดใจตายในแต่ละวัน ยังไงก็..หวังว่าเดือนนี้จะเป็นเดือนที่ดีของคุณนะคะ
Reply
iramar08
1 year ago
อ่านจบแล้วไม่รู้ทำไมรู้สึกอยากยกเพลงทั้งหมดที่เราใช้เวลาแห่งความเหงาหามาให้คุณฟังจังเลยค่ะ
Reply
FarEast
1 year ago
ไม่ต่างกัน
Reply