ทำทีละอย่าง
เคยเห็นคนซดน้ำซุปก๋วยเตี๋ยวดังซู้ดดดดมั้ยครับ
คุณว่ามันอร่อยว่ากินเงียบๆ มั้ย?

ตอนซื้อหูฟังคุณเคยหลับตาลองฟังเพลงมั้ยครับ
คุณว่าเพลงมันเพราะขึ้นมั้ย?

แล้วโรงหนังที่ปิดไฟซะมืดตึ๊ดตื๋อล่ะ
คุณว่าถ้าไม่ปิดไฟเราจะมองเห็นจอมั้ย?

ผมสงสัยเรื่องเหล่านี้
จนกระทั่งได้อ่านหนังสือแล้วสะดุดกับคำๆ หนึ่ง

"ทำทีละอย่าง"



คำนี้ดูเผินๆ เหมือนไม่มีอะไร
ก็แค่...ทำทีละอย่าง แค่เนี๊ยะ!?
แล้วมันเกี่ยวอะไรกับความสงสัยข้างต้น
 
ช้าก่อนครับ ทีแรกผมก็คิดว่าไม่เกี่ยวอะไร
แต่เมื่อลองไตร่ตรองดูแล้ว
ผมพบว่านี่แหละ คือคำตอบของคำถามดังกล่าว

จริงๆ ก็เหมือนที่เรารู้ๆ กันอยู่
ว่าคนเรามีประสาทสัมผัสคือ
ตา หู จมูก ลิ้น กาย
ไว้รับรู้สิ่งที่มากระทบเราใช่มั้ยครับ
 
หลายสิ่งจะประดังประเดเข้ามาหาเราแบบไม่ยั้ง
ไม่เลือกว่าแค่มาให้ตาเห็นอย่างเดียว
หรือให้หูได้ยินได้ฟังเฉยๆ
แต่กลับมาเข้ามาพร้อมๆ กัน
ได้เห็น ได้ยิน ได้กลิ่น ได้รส ได้สัมผัส

แต่หลายครั้ง ก็เป็นเรานั่นแหละ
ที่เลือกให้มันเข้ามาพร้อมๆ กันเอง 


กินข้าวไปเล่นมือถือไปบ้างเปิดคอมทำงานอยู่ก็คุยไลน์ไปด้วยบ้าง
และอีกสารพัดที่ทำมันพร้อมๆ กัน



เอาเข้าจริงผมพบข้อบกพร่องบางอย่าง
เกี่ยวกับประสาทการรับรู้ของผม
คือมันสามารถ "จดจ่อได้แค่สิ่งเดียว" ครับ

บางคนอาจเป็นมนุษย์แบบ Multitask
ทำอะไรหลายๆ อย่างได้พร้อมกัน
แต่ผมนั้น บอกเลยครับว่าทำไม่ได้
เมื่อมีสิ่งใดมากระทบต่อประสาทสัมผัสพร้อมๆ กัน
ผมจะสามารถโฟกัสได้แค่อย่างเดียวเท่านั้น 

นั่นจึงไม่แปลกที่เมื่อผมกินข้าวแล้วนั่งเล่นมือถือไปด้วย
สไลด์มือถือไปตักข้าวไป
รู้ตัวอีกที อ้าว...ข้าวหมดจานซะแล้ว

ก็ใจมันมัวแต่โฟกัสที่มือถืออยู่
จนไม่ได้สนใจกับข้าวที่ตักเข้าปากเลยน่ะสิ
คิดไปคิดมา
อุตส่าห์ต่อคิวซื้ออาหารอร่อยๆ มากิน
แต่กลับไม่ได้ซึมซับรับรู้รสชาติเท่าไหร่เลย
 
หรือตอนอาบน้ำ
บางคนใจลอยไปไหนต่อไหน
เทยาสระผมมาถูตัวบ้าง
บีบโฟมล้างหน้ามาแปรงฟันบ้าง
นั่นเพราะเราไม่ได้โฟกัสสิ่งที่อยู่ตรงหน้า
ดันไปโฟกัสเรื่องอื่นในหัวแทน
ผลก็เลยเละๆ เทะๆ แบบนั้น



ก่อนที่บทความนี้จะยาวเกินไป
ผมเลยขอสรุปง่ายๆ ตามที่สังเกตตัวเองมา
นั่นคืออะไรก็ตามที่มากระทบประสาทสัมผัส
ข้าวในปาก สบู่ที่กำลังถูตัว เพลงจากหูฟัง
มันก็มากระทบไปงั้นๆ แหละ
จนกว่าเราจะเอาใจไปซึมซับรับรู้หรือ "จดจ่อ" มัน
มันถึงจะดู "มีความหมาย" มีรายละเอียดขึ้นมา

และมันจะมีประสิทธิภาพมากขึ้น
หากเรา "เลือกจดจ่อมันแค่ทีละอย่าง"

การที่เราซดน้ำซุปเสียงดังซู้ดดด
มันก็คือการจดจ่อกับการกินก๋วยเตี๋ยว
มันเลยรับรู้รสชาติได้เป็นอย่างดี

หรือตอนลองหูฟัง
เราก็อยากจะเช็คเสียงให้ดีๆ ว่าเป็นยังไง
เราจึงต้องหลับตา ปิดประสาทสัมผัสอื่นลง
แล้วจดจ่อที่การฟังเพียงอย่างเดียว

รวมถึงในโรงหนัง
เชื่อหากเปิดไฟสลัวๆ ก็เห็นภาพบนจอได้
แต่การปิดไฟมืดนั้น
ทำให้เราไม่ต้องเห็นอย่างอื่นที่ไม่เกี่ยวกับหนัง
เมื่อเราจดจ่อกับหนัง เราก็จะเข้าใจในเนื้อเรื่อง
แล้วเราก็จะสนุกกับหนังเรื่องนั้นนั่นเอง

เมื่อคิดได้แบบนี้
ผมจึงปฏิบัติการ "ทำทีละอย่าง" ในสิ่งง่ายๆ ครับ
กินข้าว อาบน้ำ ฟังเพลง
ไม่เว้นแม้กระทั่งเขียนบทความนี้
ผมก็ไม่ได้เปิดทีวี ไม่เปิดเพลง 
ไม่เล่นเฟสบุ๊คแต่อย่างใด
นั่งเขียนเฉยๆ อยู่กับเนื้อหานี่แหละครับ

ใครสนใจลองดูได้นะครับว่าชีวิตจะดีขึ้นมั้ย
ง่ายสุดอย่างน้อยก็ตอนกินข้าวครับ
ลองเก็บมือถือลงก่อน
แล้วรับรู้รสชาติทุกคำที่เคี้ยวเข้าปาก
ข้าวจะอร่อยขึ้นกว่าเดิมแน่นอนครับ
ผมรับรอง :)
SHARE
Writer
NickyPP
writer
มีเรื่องมาเล่าให้ฟัง facebook.com/nickyppth

Comments

Namkanokp
12 days ago
เคยบีบโฟมล้างหน้ามาแปรงฟันด้วยค่ะ 😆
Reply
NickyPP
12 days ago
ฟันขาวเลยมั้ยครับ 😆
Nutotoro
2 days ago
ขอบคุณที่แบ่งปันบทความน่ารักนี้นะคะ💛 ต่อไปนี้เราคงต้องโฟกัสสิ่งที่ทำทีละอย่าง แล้วสนุกกับมันไปทีละอย่างแล้วแหละ 🌻
Reply
NickyPP
2 days ago
ยินดีมากครับ 😁