คิดถึง
ผมกับเธอ... ในมิตรภาพและความเป็นเพื่อนที่ดี ไม่มีอะไรมากไปกว่านั้น และนั่นเป็นอีกเรื่องหนึ่งที่ไม่สามารถใช้หลักตรรกะคณิตศาสตร์มาใช้คำนวณความสัมพันธ์ระหว่างเราได้.... และอาจเพราะความเป็นเพื่อนที่ดีต่อกัน ความสัมพันธ์ที่ยาวนานก็เป็นได้เธอจึงวางใจ บอกเล่าเรื่องราวของหัวใจให้ผมฟัง

“ฉันแอบชอบคนคนหนึ่งล่ะ...อืมม์ จริงๆ จะว่าแอบก็ไม่ถูกหรอก ฉันบอกกับเขาไปหมดแล้วล่ะ ว่าฉันคิดยังไงกับเขา แต่ฉันไม่ได้รอคำตอบจากเขาหรอกนะ เพราะฉันรู้ดีว่าคำตอบคืออะไร ฉันแค่อยากพูดในสิ่งที่อยู่ในใจ ได้บอกออกไปก็สบายใจแล้วล่ะ” ประโยคนั้นของเธอทำให้ผมรู้สึกเจ็บแปลบที่กลางอก...

การบอกรักใครสักคนออกไป ไม่ใช่เรื่องง่ายๆ เลยสักนิดเลย....

“ระหว่างเรา...เหมือนอะไรดีนะ ฉันก็เปรียบเทียบไม่ถูก รู้เพียงอย่างเดียวว่าท้องฟ้าอยู่ไกลแค่ไหน เขาก็ไกลจากฉันแค่นั้นแหละ” ผมนึกถึงบทร้อยกรองจากบทละครเรื่องท้าวแสนปมพระราชนิพนธ์ในพระบาทสมเด็จพระมงกุฏเกล้าเจ้าอยู่หัว ขึ้นมาในทันที ที่ได้ยินประโยคของเธอ

ในลักษณ์นั้นว่าน่าประหลาด เป็นเชื้อชาตินักรบกลั่นกล้า
เหตุไฉนย่อท้อรอรา ฤาจะกล้าแต่เพียงวาที
เห็นแก้วแวววับที่จับจิต ใยไม่คิดอาจเอื้อมให้ถึงที่
เมื่อไม่เอื้อมจะได้อย่างไรมี อันมณีหรือจะโลดไปถึงมือ

อันของสูงแม้นปองต้องจิต ถ้าไม่คิดปีนป่ายจะได้ฤา
มิใช้ของตลาดที่อาจซื้อ ฤาแย่งยื้อถือได้ได้โดยไม่ยอม
ไม่คิดสอยมัวคอยดอกไม้ร่วง คงชวดบุปผาชาติสะอาดหอม
ดูแต่ภุมรินทร์เที่ยวบินตอม จึงได้อ้อมอบกลิ่นสุมาลี

ระยะห่าง ความแตกต่าง หรืออะไรก็ตามต่างไม่ใช่อุปสรรคใหญ่หลวงของความรักมากเท่ากับอีกฝ่ายไม่ได้รัก... ต่อให้สูงเสียดเมฆ ไกลเทียมฟ้าก็ไม่ไกลเกินกว่าจะทำให้ได้คู่เคียง

“ที่จริง...การได้อยู่ใกล้ๆ ได้แอบมอง ได้ชื่นชมยินดีกับสิ่งที่เขาเป็น ได้รับรู้ความเป็นไปในชีวิตของเขาเท่านั้นฉันก็พอใจแล้วล่ะ แค่เพียงเขาไม่เฉยเมย เฉยชาหรือมองว่าฉันเป็นเพียงอากาศที่ไม่อาจสมผัส จับต้อง มองเห็นได้ ก็เพียงพอแล้ว” ระยะห่างเพียงแค่กระจกอากาศกั้นอยู่ อาจเหมือนไม่มีอะไร แต่แท้จริงแล้วความปวดร้าวนั้นไม่น้อยเลย

หากกำแพงกระจกอากาศนั้นสลายไปคงจะดี...

ที่สุดแล้ว... กำแพงที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่านั้นก็หายไป เมื่อวันหนึ่งผมเห็นคนทั้งคู่เดินเคียงกันเฉกคู่รัก ผมเพิ่งรู้เดี๋ยวนี้เองว่า ความรู้สึกของการได้รักใครสักคน และผิดหวังเพราะความรัก จากใครสักคนนั้นเป็นอย่างไร... เธอไม่เคยรู้ และผมเองก็ไม่ต้องการที่จะให้เธอรู้ ผมจึงค่อยๆ ถอยห่างออกมาจากเธอโดยที่เธอเองก็อาจจะไม่ทันได้เอะใจด้วยซ้ำไป

เธอมีโอกาสได้บอกรัก... และได้รัก
ส่วนผม ไม่คิดจะบอกรัก... จึงไม่ได้รัก

ความรักของเธอกับเขาอยู่ระหว่าง “เดินทาง” ทั้งคู่ต้องร่วมมือกันประคับประคองความรัก สร้างสม บ่มเพาะ ความสัมพันธ์เพื่อให้ความรักนั้นเดินทางไปสู่ปลายทางได้อย่างสวยงาม ความรักเป็นเรื่องของคนแต่ละคน แต่คู่รักเป็นเรื่องของคนสองคนหากคนใดคนหนึ่งปล่อยปะละเลย หรือไม่เสมอต้นเสมอปลายในความรัก ก็อาจเกิดความคลอนแคลนได้ไม่ยากเย็นนัก....

ลมหนาวกระทบผิวอยู่สองคราว...จึงได้รับรู้เรื่องราวความรักของเธออีกครั้ง

ผมกับเธอได้พบกันอีกครั้ง พูดคุยกันมากมายในเรื่องราวทั่วไปของชีวิต มีเรื่องราวมากมายในโลกนี้ที่เราคุยกันแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกัน มีเพียงเรื่องเดียวเท่านั้นที่เราไม่เคยคุยกันเลย นั่นก็คือเรื่องของความรู้สึก เรื่องของหัวใจ กระทั่งวันหนึ่งเราได้มีโอกาสคุยกัน เรื่องของหัวใจที่ไม่ใช่หัวใจของเราสองคน...

“ฉันพยายามทุกอย่างที่จะประคับประคองความรักให้ตลอดรอดฝั่ง แต่เหมือนกับลงเรือลำเดียวกันแล้ว ช่วยกันพายถึงกลางทะเล จู่ๆ ฉันก็ถูกถีบตกทะเล จากนั้นเขาก็รับคนใหม่มาบนเรือ ทิ้งให้ฉันลอยคว้างอยู่อย่างนั้น – บางทีกว่าคนเราจะรู้ตัวว่าตัดสินใจผิดพลาด ก็เดินมาไกลแล้ว” สัมพันธภาพระหว่างคนสองคน เป็นเรื่องที่ละเอียดอ่อนเกินกว่าที่จะใช้หลักตรรกศาสตร์มาเป็นเกณฑ์ในการวัดค่าความมากน้อย เพราะเส้นด้ายของความผูกพันที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่านั้นบอบบาง และแข็งแรงไม่เท่ากันเลย...

ก็ไม่น่าแปลกใจหรอกที่เธอเลือกกลับมาใช้ชีวิตที่ไม่มีใคร

แต่ระหว่างผมกับเธอ ก็ยังไม่มีสิ่งใดเปลี่ยนไป ถึงแม้ขอบเขตของมิตรภาพจะไม่สามารถวัดได้ด้วยหลักตรรกะใดๆ แต่ผมก็เชื่อว่ามันยืนยาวและแน่นแฟ้นมากมายเพียงพอที่จะยอมรับในสิ่งที่อีกคนเป็น... ผมรู้ว่าความรู้สึกของผมที่มีต่อเธอนั้นเป็นเช่นใด แต่ไม่ใช่เรื่องง่ายเท่าไหร่เลยที่จะบอกรักใครสักคน และคำ คำนั้นก็ยากเย็นเกินกว่าที่จะเอ่ยออกมาได้จากหัวใจเป็นคำพูด

“คิดถึง” เป็นข้อความที่สั้นที่สุดเท่าที่เคยส่งเป็นแมสเสจผ่านมือถือ.... ที่สำคัญ พิมพ์ คำ คำนี้อยู่สามครั้ง ลบแล้วพิมพ์ใหม่ ก่อนจะตัดสินใจส่ง... น่าแปลกที่มันเป็นเรื่องยากกว่าการพิมพ์คำยาวๆ หรือเนื้อหาที่เป็นเรื่องเป็นราว... อาจเป็นเพราะคนที่จะรับข้อความนั้นเป็นเธอก็ได้... จึงได้กลายเป็นแบบนี้

คำว่า “คิดถึง” คงไม่อาจแทนความหมายของคำว่ารักได้ แต่ก็ไม่ได้แปลว่ามันจะไร้ค่าจนไม่มีความหมาย

เราอาจจะนึกถึงใครสักคนได้ง่ายๆ แต่ไม่ใช่ง่ายๆ ที่จะ “คิดถึง” ด้วยหัวใจ 
SHARE
Writer
blue0416
etc.
หมาขี้เหงา วิ่งไล่งับเงาในแดดบ่าย

Comments