แม้กระทั่งตอนนี้ ก็ยังจมอยู่กับกองน้ำตา
ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ที่หาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้สักอย่าง

ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่สับสนว่าตัวชอบหรือไม่ชอบอะไร

ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่มองไม่เห็นเป้าหมายของตัวเอง

ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ไม่สามารถปล่อยวางอะไรได้อีก

ตอนแรกก็คิดว่าคงไม่แย่กว่าเดิม และคิดว่าคงกำลังดีขึ้นแล้ว

แต่ไอการนอนไม่หลับเนี่ย มันดันกลับมากวนใจซะได้ 

พอนอนไม่หลับ ความคิดในหัวก็ตีวนปนเปกันไปหมด

ไม่กี่คืนที่ผ่านมา ทำได้แค่ปล่อยให้ตัวเองนอนร้องไห้ ไม่มีเสียงอื้น ไม่มีอากัปกิริยาอะไรเลยน้องจากนอนเฉย ๆ แล้วปล่อยให้น้ำตามันไหลไป จนคิดว่ามันคงหมดแล้ว ก็เดินออกไปล้างหน้าล้างตา แต่พอกลับมานอนบนเตียง น้ำตาแม่งก็ไหลใหม่ เลยช่างแม่ง นอนไปทั้งอย่างนั้น

บางวันก็วนลูบเดิมๆ ตื่น ร้องไห้ ปวดหัว กินยา ง่วง พยายามนอน ร้องไห้ หลับ ตื่นแล้ววนกลับไปใหม่ เหมือนจะได้นอนเยอะนะ แต่ก็ไม่ 

จริง ๆ ตั้งใจจะเริ่มงานเดือนหน้า แต่ด้วยอะไรหลาย ๆ อย่าง ก็เลยตัดสินใจบอกเขาไปว่าจะเข้าไปทำงานก่อน 

ก็คงดีมั้ง เริ่มต้นทำอะไรใหม่ ๆ บ้าง อยู่เฉย ๆ มันก็ฟุ้งซ่านไปเรื่อย

เหมือนเราจะรู้ว่าสาเหตุของอาการแบบนี้คืออะไร แต่เอาจริง ๆ มันก็คงดูไร้เหตุผลในสายตาคนอื่นล่ะ

หลาย ๆ คนที่เราเริ่มพูดคุยด้วย หมายถึงเปิดใจว่าเรารู้กำลังรู้สึกแย่น่ะ เรารู้สึกว่าเราไปต่อไม่ได้ เราไม่สามารถบอกความรู้สึกในใจเราได้หมด ทรมานมาก ๆ มันจุกแน่นไปหมด จนบางทีก็เริ่มสงสัยว่า เวลาเราเป็นแบบนี้ เราควรอยู่คนเดียวหรือโทรหาใครสักคนมั้ย

เมื่อวันก่อน ก็ได้เล่าให้เพื่อนฟัง แบบไม่ตั้งใจ ตอนแรกเพื่อนก็ทักแชทมาว่สมันไม่โอเค ไอเราก็เป็นห่วงก็ชวนคุย แต่ตอนนั้นเรากำลังร้องไห้อยู่ แต่ร้องไห้แบบสะอึกสะอื้น ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าร้องทำไม แต่ระหว่างแชทกัน เพื่อนก็หายไป ด้วยความเป็นห่วง ก็โทรหาเพื่อนอีกคน ให้โทรหาเพื่อนให้หน่อย เพราะตอนนี้เราไม่ไหว ไม่รู้ใครจะได้ปลอบใครกันแน่ 

ความน่ารักของเพื่อนคือมันโทรไปทันที แต่ไม่เกินยี่สิบนาที ไอเพื่อนที่เราเป็นห่วงแม่งก็โทรมาหาเรา ดีนะที่ตอนนั้นเลิกสะอึกสะอื้นแล้ว มันก็ถามว่าเราเป็นไร กลายเป็นว่ามันชวนเราคุยไปเรื่อย เหมือนบรรเทาความเศร้าเราอ่ะ ตลกดี ปลอบกันไปปลอบกันมา 

ไม่ใช่ว่าเราไม่พยายามมีความสุขนะ แต่มันก็ไม่ใช่ว่าเราจะมีความสุขได้กับทุกเรื่อง แล้วตอนนี้เราก็ยังหามันไม่เจอ แค่นั้นเอง 

จนกว่าจะหาทางออกจากความรู้สึกพวกนี้ได้ ก็คงต้องร้องไห้บ่อยหน่อย

แม้กระทั่งตอนนี้ ที่กำลังพิมพ์อยู่ ก็ยังคงปล่อยให้น้ำตาไหลอยู่เลย



SHARE
Written in this book
Mind
ก็แค่บทหนึ่งของความรู้สึก เพียงเศษเสี้ยวที่ทิ่มแทงกัน
Writer
ck_JS
Loser, Prisoner XXIII
ความเจ็บปวดของเราเกิดจากตัวเราเอง... ทำได้แค่ปล่อยให้มันกัดกินจนเราดำดิ่งสู่หุบเหวความเจ็บปวดนั่นล่ะ

Comments