กองไฟที่ไม่อุ่น
ถ้าเราเดินไปบอกใครว่า "เฮ้ย เรารู้สึกหมดไฟ ไม่อยากทำอะไรเลย" ทุกคนคงตกใจเป็นแน่แท้

เพื่อนหลายคนมักบอกว่า "แกเป็นคนที่เต็มไปด้วยพลัง active โคตรๆๆ"

55+ เราก็ชอบตัวเองในตอนนั้น เด็กผู้หญิงที่สดใส ราวกับว่า ไม่มีเคยมีเรื่องเลวร้ายในชีวิต ไม่ว่า ล้มสักกี่ครั้ง ก็ไปกวาดแรงกายแรงใจจากมุมไหนไม่รู้ ทำให้ลุกขึ้นมาก้าวเดินใหม่ได้อีกครั้ง รู้สึกว่า ชีวิตมีเป้าหมายให้ก้าวข้าม ให้เดินไปให้ถึง อะไรมันจะแข็งแรง มั่นใจขนาดนั้น

หลังจากปะป๊าเสียไป ชีวิตเราเหมือนมีอะไรสักอย่างหนึ่งหลุดหายไป จากไปพร้อมกับเค้า

เราตอนนี้ เป็นผู้ใหญ่คนหนึ่ง ที่เริ่มเก็บตัว บางครั้งมีแววตาอมทุกข์คลอไปด้วยน้ำตา ขาดแรงกายแรงใจในการทำงาน ขาดแรงบันดาลใจในการทำอะไรใหม่ ขาดเป้าหมาย รู้สึกอยากล้มตัวลงไปนอน แล้วไม่ตื่นขึ้นมาอีกเลย

แต่เราคงทำแบบนั้นไม่ได้ เรายังมีมะม๊าอยู่ เราต้องอยู่เป็นเสาหลักให้เค้า แต่นั้นยิ่งเป็นสาเหตุให้เรารู้สึกตัวเองต้องเข็มแข็ง ในขณะที่เราอ่อนแอเหลือเกิน เราต้องการคนปลอบโยน แต่เรากลับต้องไปปลอบคนอื่นไปทั่ว มะม๊า ญาติๆ เฮ้ย!!! ทำไมมันหนักขนาดนี้

เรารู้เด็กผู้หญิงคนนั้นไม่เคยจากเราไปไหน เค้าแค่คงหลับอยู่ข้างในตัวเรา รีบๆตื่นมาเร็วๆๆนะ เราจะได้ไปท่องโลกกว้างด้วยกัน
     
SHARE
Written in this book
Diary

Comments