ลาก่อน “เด็กน้อย”
ยานอนหลับเกือบครึ่งกระปุก ถูกกินไปโดยเด็กน้อยผู้ไร้เดียงสา ชายหนุ่มผู้มอบยานั้นแก่เด็กน้อย ลงไปคุกเข่านั่งอยู่ข้างๆเตียงของเด็กน้อย สายตาเต็มไปด้วยความอ่อนโยนและความรัก เด็กน้อยส่งยิ้มให้เขา ในวัยกำลังคลานแต่กลับสามารถพูดคุยอย่างมีเหตุผลเหมือนผู้ใหญ่ ดวงตาสีดำขลับ แม้จะมีตาขาวแต่ก็ซ่อนอยู่อย่างมิดชิดใต้เปลือกตา แต่กลับมิได้มีความชั่วร้ายใดๆสะท้อนผ่านดวงตาคู่นั้น สองมือเล็กๆ เอื้อมมาจับที่ใบหน้าของชายหนุ่มด้วยความรัก
พี่จะได้ไปกับผมด้วยหรือเปล่า?
ชายหนุ่มยิ้ม ในดวงตาเริ่มมีน้ำตาเอ่อนอง เขาตอบเด็กน้อยด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน
พี่เป็นคนสุดท้ายที่จะได้ไป เราจะไปรอพี่อยู่ที่อีกฝั่งใช่ไหม? 
เด็กน้อยยิ้มแต่มิได้ตอบอะไร มีเพียงความเงียบและการรอคอยเวลาแห่งการพลัดพราก ชายหนุ่มโอบกอด และหอมแก้มเด็กน้อย กลิ่นดอกกุหลาบคือกลิ่นของเด็กน้อย ชายหนุ่มรู้เวลานั้นเริ่มใกล้เข้ามาแล้ว บทสนทนาใดๆมิอาจจะเป็นที่จดจำอีกต่อไป เด็กน้อยเข้ามาโอบกอดชายหนุ่มเป็นครั้งสุดท้ายและหอมแก้มข้างซ้ายของชายหนุ่ม ก่อนจะสิ้นลมด้วยสีหน้าที่บ่งบอกความเจ็บปวดแต่หาใช่ความเจ็บปวดจากฤทธิยา แต่เป็นความเจ็บปวดที่ต้องจากชายหนุ่มนี้ไปตลอดกาล ชายหนุ่มไม่สามารถกลั้นน้ำตาไว้ได้อีกต่อไป เขาก้มลงไปกอดร่างของเด็กน้อย และร้องไห้ออกมาอย่างใจสลาย

ใจสลาย...

ชายหนุ่มลืมตาตื่นขึ้นมา..

หัวใจผมยังเต้นแรง แม้จะสลายไปแล้ว..


SHARE
Writer
JoeyNineteen90
Astronaut
จักรวาลแห่งความ(ไม่)ลับ

Comments