เพราะบางอย่างเราเลือกมันเอง
บางสิ่งบางอย่างที่เราทำ
เราเป็นคนกำหนดชะตาชีวิตของเราเอง

ไม่แปลกหรอกที่เรารู้สึกอิจฉา
ที่เห็นภาพเหล่านั้น
แต่นั้นคือชีวิตของเค้าและความสุขของเค้า
เราเลือกเองที่จะต้องการอยากดู
อยากเห็น อยากรู้ว่าเค้าเป็นยังไงบ้าง
เค้าสบายดีไหม เค้าทำไรอยู่
เราก็ได้เห็นแล้วนะ

เค้าก็มีความสุขดี 
ได้อยู่กับเพื่อนฝูงของเค้า 
เค้ายิ้มเค้ามีความสุข 
เค้าได้กินอาหารดีๆ ซึ่งมันก็ดีกับตัวเค้าแล้ว
เค้าถ่ายรูปที่ดูแฮปปี้ นั้นมันก็ดีแล้วไม่ใช่หรอ

แล้วเราเป็นอะไรไปนะ 
เราจะเศร้าทำไม 
ผิดหวังอ่ะสิที่ไม่ใช่เราในสตอรี่เค้าแล้ว
ผิดหวังอ่ะสิที่เราไม่เคยไปอยู่ตรงนั้นได้เลย 
แอบอิจฉาคู่ของคนนั้นเนอะ
ดีจังที่พาไปเปิดตัวกับที่บ้านได้ 
เราจะเสียใจไปอีกทำไม 
เราจะอิจฉาเค้าทำไมอ่ะเนอะ 
เพราะสุดท้ายแล้วยังไง
เราก็ไม่สามารถไปอยู่ตรงนั้นได้อยู่ดี

เราเลือกเองหมดทุกอย่างเลยเนอะ
เราอยากลองบล็อกแล้วหายไปบ้าง
แต่สุดท้ายก็ทำไม่ได้หรอก
เพราะรู้ว่าถึงบล็อกไปเค้าก้ไม่ได้ทักมาคุย
เราอยากลองอันฟอลเพื่อที่จะไม่เห็นเรื่องราวของชีวิตเค้า
แต่ก็ทำไม่ได้หรอกเพราะเราอยากรู้เรื่องราวชีวิตเค้า
แม้วันที่เราเหนื่อยมากๆ เรายังจะเข้าไปดูไอจีเค้า
แค่เห็นรูปที่เค้ายิ้มสองสามรูปมันก็น่ารักดีนะ
เราเองก็ทักเค้าไปบ่อยๆแค่บอกฝันดีบ้าง 
เค้าก็ไม่ได้เข้ามาอ่านหรอก
นานๆเค้าก็อ่านแล้วตอบมานิดนึง แค่นั้นมันก็ดีแล้ว
บางครั้งเค้าก็อ่านไม่ตอบ เค้าก็คงไม่อยากต่อบทสนทนาอะไร
เราเองก็อยากกลับไปสนิทเหมือนตอนคุยใหม่ๆ
แต่ก็รู้ว่าเป็นไปไม่ได้เพราะเวลาเค้าก็ไม่ค่อยมี
ความรู้สึกเค้าก็ไม่ได้เป็นแบบเดิม
แล้วเค้าอาจรู้สึกเหนื่อยแล้วก็ได้

บางทีเราก็สงสัยนะว่าที่เราเป็นแบบนี้
เราเลือกทำแบบนี้ เราทำอะไร ทำไปทำไม 
ทำไมเราไม่ใจแข็งพอที่จะไม่ดูของเค้าได้
อันฟอลแล้วไม่ต้องสนใจได้บ้าง
เพราะทีเค้ายังฟอลแล้วอันฟอลไพรเวทเราออกไปได้เลย
เพราะว่าเค้าอาจแคร์ตัวเองมากๆแบบไม่พอที่จะรู้
เรื่องเราหรือคุยกับเราเท่าไหร่ 

แต่เรานี่สิ กลัวมากกับการที่ต้องถูกบล็อก
หรือถ้าอันไปเองแล้วจะเข้าไปตรงนั้นไม่ได้แล้ว
กลัวการถูกโดนไล่ไปจากคนที่เราเชื่อใจและสนิทใจมาก
คนที่เราเคยคิดว่าเรากับเค้าคงไม่มีวันที่จะห่างกันขนาดนั้นหรอก

แต่มันไม่มีอะไรแน่นอนเลยเนอะ
ทุกวันนี้ก็ไม่รู้ว่าเค้ายังคิดถึงเราไหม 
เค้ารู้สึกยังไงกับเรา
เค้ายังเห็นความสำคัญของเราไหม 

ใครกันที่บอกว่าเวลาทำให้คิดถึงคนๆนึงน้อยลงแต่เปล่าเลย
มันไม่เคยทำให้คิดถึงน้อยลง 
แต่มันกลับทำให้คิดถึงมากขึ้นด้วยซ้ำ 

เราเคยคิดว่าเราเข้มแข็งมากพอแล้ว
คิดว่าเดินออกมาไกลแล้วแต่ไม่จริงเลย
เราไม่เคยที่จะหยุดรู้สึกกับเค้าทั้งๆที่
แทบไม่ได้คุยกันเลยด้วยซ้ำ

แต่เอาเถอะ เค้าเดินจากเราไปไกลแล้ว 
เราต้องลองเดินออกไปบ้าง

คำพูดที่เราบอกว่า 
"เราอยู่ตรงนี้ไม่เคยไปไหน เค้ามองมาก็เจอ"
เราพูดความจริง เราไม่เคยโกหก
และทุกครั้งเราไม่เคยไปไหนจริงๆ
เค้ารู้แหละ เค้ารู้ว่าเรารู้สึกยังไง

มันถึงเวลาที่เราต้องเลือกเดินไปได้แล้ว 
ไม่ใช่ไปมีคนรักใหม่ เราเองก็ไม่พร้อมที่จะไปรักใครแล้ว
แต่ไปหาทางที่สร้างความทรงจำดีๆกับตัวเราเอง
หาความสุขที่มันยั่งยืน
เก็บเค้าไว้ในส่วนลึกของหัวใจ 
อย่าพยายามไปขุดถึงมันเลย 


เพราะสุดท้ายเรารู้ดีกว่า
เราก็ยังรักเค้าเสมอ 
แม้ว่ามันจะผ่านมาสักพักแล้วก็ตาม 
SHARE
Written in this book
storyoftalayngaba

Comments