คุณนายถุงเท้าสีเหลือง



"วันนี้ไม่มีจดหมายถึงคุณนะครับ"
"เอ่อ...ค่ะ"



"วันนี้บิลค่าใช้จ่ายครับ"
"อ๋อ ขอบคุณนะคะ"
"ไม่เป็นไรครับ"


"มีจดหมายถึงฉันหรือเปล่าคะ"
"วันนี้ไม่มีนะคะ"



"รอบุรุษไปรษณีย์อยู่เหรอครับ"
"คะ?"
"ใช่ค่ะ"
"มารอทุกวันไม่เบื่อบ้างเหรอครับ"
"..."
"ไม่ค่ะ"
"ความจริงฉันรอจดหมายจากคนไกล"



"เจอกันอีกแล้วนะครับ"
"อ๋อ สวัสดีค่ะ"
"สวัสดีครับ"
"รอจดหมายเหรอครับ ได้รับหรือเปล่า"
"..."
"อีกแล้วเหรอครับ"
"แหะๆ ค่ะ...เหมือนเดิมเลย"
"คุณนี่มีความหวังจริงๆนะครับ"
"เป็นผมคงไม่รอแล้ว"




       คนในอพาร์ทเม้นท์หมายเลข 17 ต่างรู้จักคุณผู้หญิงถุงเท้าเหลืองเป็นเอกลักษณ์เด่นชัดของหล่อน หล่อนมักจะมานั่งรอบุรุษไปรษณีย์อย่างใจจดใจจ่อ ในบางวันที่เธอไม่อยู่หรือติดงานจะพบเธอในตอนเวลาพบค่ำที่หน้าตู้ไปรษณีย์เพื่อมารับจดหมาย
       เป็นเวลา 2 เดือนมาแล้วที่เธออยู่กับความหวังกับการรอคอยจดหมายจากคนไกล เธอไม่เคยบอกว่าใครๆว่าผู้ที่เป็นคนส่งจดหมายมาหาเธอนั้นเป็นชายหรือหญิง เธอแทนชื่อของบุคคลนั้นว่า "คนไกล" และเวลาก็ผ่านไปเรื่อยๆ จากเดือนเป็นปี...
      



"หน้าฝนแล้วนะครับ"
"ไปรษณีย์อาจจะมาช้าหน่อย"
"..."
"ฉันเข้าใจค่ะ"
"ฉันรอได้"



"หน้าหนาวแล้วนะครับ"
"หิมะตกหนักแบบนี้ เอาเรื่องเหมือนกันนะ"
"ใช่ครับ"
"ไปรษณีย์มาหรือยังคะ"
"..."
"คงมาช้าหน่อยนะครับ"



"คุณครับ"
"ทำไมวันนี้ไม่ใส่ถุงเท้าเหลืองแล้วเหรอครับ"
"..."
"ฉัน...อ่อ"
"ฉันลืมซักมันน่ะ"
"แล้ววันนี้มารอจดหมายเหรอครับ"
"ฉะ...มาทำเรื่องย้ายออก"




       เหตุผลที่เธอไม่ได้วันนี้หญิงสาวไม่ได้ใส่ถุงเท้าสีเหลืองนั้น ไม่ใช่เหตุผลที่เธอบอกกับผู้ดูแลอพาร์ทเม้นท์แต่กลับเป็นเพราะเธอกำลังค่อยๆหมดหวัง  หญิงสาวใช้สีเหลืองแทนการรอคอย...ระยะเวลาหลายปีที่ผ่านมา ทำให้เธอรู้ว่าการรอคอยมันเป็นอย่างไร
       ในช่วงเวลาที่คิดถึง "คนไกล" คนนั้น เธอทำเพียงเปิดกล่องที่เก็บซองจดหมายพวกนั้นออกมาอ่านซ้ำๆ บางวันในขณะที่เธอกำลังอ่านอยู่นั้น...ถึงเนื้อหาในจดหมายจะมีความสุข คนอ่านน่าจะหัวเราะตามแต่กลับเป็นน้ำตาของความคิดถึงออกมาแทน
       จดหมายสุดท้ายที่ได้รับ ไม่มีคำว่ากล่าวลาหรือบอกว่ามันจะเป็นจดหมายที่จ่าหน้าซองมาถึงเธอเป็นฉบับสุดท้าย มันลงท้ายว่า "ขอบคุณทุกเรื่องราวที่ผ่านมา...ขอบคุณจริงๆ"




"ร้องไห้ทำไมกันครับ"
"ฉะ...ฉันคงคิดถึงที่นี่"
"ไม่เอาสิครับ"
"..."
"แล้วถ้าคุณนายย้ายไปแล้วจะอยู่ที่ไหนเหรอครับ"
"..."
"เมืองข้างๆนี่เองค่ะ"
"แล้วถ้ามีจดหมายมาถึงคุณล่ะครับ"
"..."
"ฝากคุณเก็บมันไว้ให้ฉันทีนะคะ"
"..."
"แต่ฉันคิดว่าคงไม่มีจดหมายมาถึงฉันแล้ว"




SHARE
Written in this book
00:27 น.
แด่ ห้วงอารมณ์ของความรัก ความคิดถึงและวัยหนุ่มสาว
Writer
talkxritta
Night Owl.
บทสนทนาบนโต๊ะน้ำชาและหน้าหนังสือ

Comments