หญิงสาวผู้ไม่เคยเห็นใบหน้าของตัวเอง


หญิงสาวผู้ไม่เคยเห็นใบหน้าของตัวเอง

ไม่ว่าจะส่องกระจกเท่าไหร่ เธอก็ไม่เคยเห็นเงาสะท้อนของตัวเองเลย
เธอไม่รู้ว่าเป็นเพราะอะไร ไม่มีใครรู้


วันหนึ่ง หญิงสาวได้พบกับชายคนที่หนึ่ง
หญิงสาวตกหลุมรักใบหน้านั้น
หญิงสาวสงสัยว่าชายคนที่หนึ่งเคยได้รับรู้ความงดงามของตัวเองบ้างไหม
หญิงสาวกลั่นกรองความงดงามนั้นออกมาเป็นคำบรรยายที่สละสลวย
หากแต่สื่อสารไปไม่ได้ เพราะชายคนที่หนึ่งเองก็มองใบหน้าของหญิงสาวไม่เห็นเช่นกัน
ไม่ว่าหญิงสาวจะพยายามเท่าไหร่ ชายคนที่หนึ่งก็ยังคงไม่เห็นใบหน้าของเธอ
ชายคนที่หนึ่งจึงจากไป

หญิงสาวจากมา พร้อมกับความเศร้าเสียใจ
หญิงสาวตั้งคำถามกับตัวเองว่า ทำไมนะ ทำไม ชายคนที่หนึ่งถึงมองไม่เห็นใบหน้าของเธอ

หญิงสาวเพียงแค่อยากมีใครซักคน ที่เห็นใบหน้าของเธอ
หญิงสาวได้แต่หวัง ว่าซักวันจะพบกับชายคนที่บรรยายใบหน้าของเธอให้เธอฟังได้

หญิงสาวใช้ชีวิตอย่างไม่รู้ว่าหน้าตาของเธอเป็นอย่างไร วันแล้ว วันเล่า

หญิงสาวใช้เวลาไปกับการมองใบหน้าของผู้คนที่ผ่านไปผ่านมา
ช่างสวยงามเหลือเกิน หญิงสาวคิด



หญิงสาวได้พบกับชายคนที่สอง
ชายคนที่สอง อาสาถ่ายภาพให้หญิงสาว
หญิงสาวได้เห็บใบหน้าของตัวเองเป็นครั้งแรก
หญิงสาวดีใจไม่น้อย ที่ใบหน้าของเธอก็สวยงามเหมือนกับใบหน้าของผู้คนที่เธอคอยเฝ้ามอง
หากแต่ ชายคนที่สองเอาแต่บอกว่าเพราะเขาถ่ายได้ดีต่างหาก ใบหน้าของหญิงสาวถึงได้สวยงามเช่นนี้
หญิงสาวเชื่อและยังคงดีใจ ไม่ว่าอย่างไร นี่ก็เป็นครั้งแรกที่เธอได้เห็นใบหน้าตัวเอง

หญิงสาวลองส่องกระจกอีกครั้ง
หญิงสาวจินตนาการภาพตัวเองให้เหมือนกับภาพถ่ายจากชายคนที่สอง
หญิงสาวเห็นเงาสะท้อนของใบหน้าตัวเองเป็นแบบนั้น

นี่มันดีกว่าคำบรรยายเป็นไหนๆ หญิงสาวคิด
ต่อไปนี้ หญิงสาวคงไม่ต้องการชายคนที่บรรยายใบหน้าของเธอให้เธอฟังได้อีกต่อไป
เพียงแค่มีชายคนที่สอง หญิงสาวก็จะได้เห็นใบหน้านี้ตลอดไป

แต่แล้ว
วันหนึ่ง ชายคนที่สองกลับบอกว่าหญิงสาวเปลี่ยนไป และเลิกถ่ายภาพให้กับหญิงสาว
หญิงสาวไม่เข้าใจ หญิงสาวพยายามส่องกระจก แต่ก็เห็นภาพเดิมๆ เหมือนภาพที่ชายคนที่สองเคยถ่าย
ชายคนที่สองจากไป ด้วยเหตุผลว่าหญิงสาวไม่เหมือนเดิม

หญิงสาวกลับมาโดดเดี่ยวและมองไม่เห็นใบหน้าของตัวเองอีกครั้ง

หญิงสาวเชื่อว่าใบหน้าที่ตัวเองเคยเห็นนั้น เป็นเพียงภาพที่ชายคนที่สองสร้างให้กับเธอ
พอชายคนที่สองจากไป หญิงสาวก็กลับมาส่องกระจกแล้วไม่เห็นเงาสะท้อนของตัวเอง
หญิงสาวเชื่อว่าชายคนที่สองคงจะเอาใบหน้านั้นของเธอไปตลอดกาล


หญิงสาวเศร้าเสียใจ
หญิงสาวเพียงอยากมีใครซักคน ที่ทำให้เธอได้มองเห็นใบหน้าของตัวเอง
หญิงสาวนอนร้องไห้อยู่อย่างนั้น วันแล้ว วันเล่า


จนกระทั่ง
มีจิตรกรคนหนึ่งเดินผ่านมา
จิตรกรถามหญิงสาวว่าเป็นอะไร ทำไมถึงนอนร้องไห้จนตาบวมแบบนั้น
หญิงสาวถามจิตรกรกลับว่า เห็นใบหน้าของเธอหรือ ถึงได้รู้ว่าเธอกำลังร้องไห้
เป็นคำถามที่แปลกเสียจริง จิตรกรคิด
"เห็นสิ ใครที่เดินผ่านมาก็เห็นกันทั้งนั้น"
"ฉันมีใบหน้าอยู่จริงๆหรอ"
"ใครที่ไหนจะไม่มีใบหน้าบ้าง"
"แต่ฉันมองไม่เห็นใบหน้าของตัวเอง"
จิตรกรไม่ได้เข้าใจนัก แต่ก็อาสาที่จะวาดภาพของหญิงสาวเป็นคำปลอบใจ

"แต่ฉันคงต้องรอให้เธอหายตาบวมก่อน"
หญิงสาวหัวเราะ


ภาพตรงหน้าหญิงสาว เป็นภาพที่คุ้นเคย
มันเป็นภาพที่เหมือนกับที่หญิงสาวเคยได้เห็นจากชายคนที่สอง
เธอไม่ได้เปลี่ยนไปอย่างที่ชายคนที่สองว่าเลย


เพียงแค่เพราะบางคนไม่เห็นใบหน้าของเธอ ไม่ได้แปลว่าเธอไม่มีใบหน้า
เพียงแค่บางคนอ้างว่าเขาถ่ายภาพได้ดี ไม่ได้แปลว่าเธอสวยงามน้อยว่าในภาพที่เขาถ่าย

เธอมีใบหน้ามาตลอด และมันก็สวยงามแบบที่เธอเคยได้เห็น
ไม่ได้เกี่ยวเลยว่าใครเป็นคนถ่ายมัน


ตอนนี้หญิงสาวได้เรียนรู้แล้วว่า สิ่งที่สำคัญไม่ใช่การมีใครซักคนที่ทำให้เธอได้เห็นใบหน้าของตัวเอง
แต่เป็นตัวเธอเองที่ต้องมองเห็นใบหน้านั้นก่อน

และจิตรกร อาจเป็นใครก็ได้ อาจเป็นชายคนที่สามที่ผ่านเข้ามา อาจเป็นเพื่อน อาจเป็นพ่อแม่ อาจเป็นจิตแพทย์ แต่จิตรกรที่สำคัญที่สุดคือตัวเธอเอง

และหญิงสาวเองก็อาจเป็นจิตรกรของใครๆอีกหลายคนก็ได้



ขอบคุณชายคนที่หนึ่ง ที่ทำให้หญิงสาวได้เรียนรู้การมองใบหน้าของคนอื่น

ขอบคุณชายคนที่สอง ที่ทำให้หญิงสาวได้เห็นใบหน้าตัวเองเป็นครั้งแรก

ขอบคุณคุณจิตรกร ที่ทำให้หญิงสาวได้เห็นใบหน้าของเธอตลอดไป









SHARE
Writer
sweetshit
a piece of shit
เพื่อนเรามีชื่อเป็นสัตว์ \ ขอให้นี่เป็นไดอารี่

Comments

tututor
19 days ago
เขียนได้ดีมากๆๆๆ สมกับที่รอคอยผลงานมานานน🥺
Reply
sweetshit
19 days ago
ㅠㅡㅠ
tututor
19 days ago
อ่านกี่ครั้งก็ รส อบอุ่นหัวใจจริงๆ😭
Reply
RunOutOfZone
4 days ago
สำนวนกานเขียน ภาษา บรรยายออกมาได้เพราะมากๆเลยค่า ชอบบติดตามนะคะ
Reply
sweetshit
4 days ago
ขอบคุณนะคะ อยากลองทำเรื่องนี้เป็นนิทาน ถ้าสำเร็จแล้วฝากติดตามด้วยนะคะ 🥺