Time to Say Goodbye
ถึงเธอ 

นานเท่าไรแล้วนะ ที่ฉันไม่ได้เขียนจดหมายหาเธอ หนึ่งปีกว่า ? ไม่สิ อาจจะสองปี หลังจากที่เธอบอกให้ฉันไปดูเรื่อง Her นั่นล่ะ จากนั้นเราก็ติดต่อกันทางจดหมายแบบจริงจัง มาหยุดไปเกือบปี แล้วเขียนติดต่อกันอีกครั้ง

ความสัมพันธ์ของเราก็เหมือนการเขียนจดหมายนั่นแหละ เหมือนจะสื่อสารกันได้ แต่ก็มีบางเรื่องที่แอบซ่อนอยู่ในใจของอีกฝ่าย ฉันเคยคิดเหมือนกันว่าการกลับมาติดต่อกันครั้งนี้ของเราคงจะไม่ยั่งยืนเท่าไรนัก เหตุผลข้อแรกก็เพราะเราห่างกันมานานมากเกินไป ข้อสองคือบาดแผลที่ฉันก่อให้เธอในครั้งนั้น ทำให้เธอไม่อาจคบกับฉันได้สนิทใจเหมือนแต่ก่อนแล้ว
 
จดหมายล่าสุดเธอเขียนมาว่าอะไรนะ บอกว่าต่อจากนี้เธอจะตอบจดหมายของฉันเมื่อมีเรื่องที่อยากจะเล่าเท่านั้น เธอไม่ได้บอกว่าเรื่องที่อยากเล่าของเธอจะมีในอีกกี่วัน กี่เดือน กี่ปีข้างหน้า

หรือบางทีมันอาจจะไม่มีวันนั้นก็ได้

แล้วฉันตอบไปว่าตามแต่ที่เธอต้องการ จะอีกสามเดือนข้างหน้า หกเดือนข้างหน้า หรือจนกว่าเธอจะมีเรื่องเล่า เอาที่สะดวกที่สุด สำหรับฉันยังไงก็ได้

ฉันคิดแบบนั้นจริงๆ ตอนที่ตอบไป

แต่ส่วนลึกในใจก็รู้แน่ชัดว่าเส้นทางของเราค่อยๆ เดินห่างออกจากกันทีละน้อย ทีละน้อย ช่วงเวลาที่เราห่างกันไป ไม่มีอะไรที่จะดึงให้เรากลับมาอยู่ในเส้นทางเดิมที่เคยเดินด้วยกันได้

เราไม่ใช่ส่วนสำคัญในความสัมพันธ์ซึ่งกันและกันอีกต่อไปแล้ว

ฉันเคยพบความสัมพันธ์ทำนองนี้มานักต่อนัก เป็นผู้ทิ้งบ้าง เป็นผู้ถูกทิ้งบ้าง เป็นฝ่ายหลงลืมและเป็นฝ่ายถูกลืม ไม่น่าเชื่อว่าเมื่อสิ่งนั้นมาเกิดขึ้นในความสัมพันธ์ของเราจะทำให้ฉันเกิดความรู้สึกบางอย่างได้มากขนาดนี้

ฉันกลายเป็นคนเหงาง่าย เหงาบ่อย สิ่งที่ฉันทำเป็นประจำทุกวันหลังจากที่อ่านจดหมายของเธอคือนั่งที่ม้านั่งริมระเบียง มองท้องฟ้าและก้อนเมฆที่เลื่อนไหล ถามตัวเองว่ามีอะไรที่จะคงเดิมตลอดไปบ้าง

แม้แต่ท้องฟ้าในวินาทีนี้กับอีกสามสิบวินาทีข้างหน้ายังแตกต่างกัน นับประสาอะไรกับความสัมพันธ์ของมนุษย์ผู้มีจิตใจแสนจะอ่อนไหว

ฉันเขียนจดหมายตอบกลับเธอลงไปในกระดาษที่สวยงาม บรรจงปิดซอง ติดแสตมป์ จ่าหน้าซองที่อยู่ที่จำได้โดยไม่ต้องเปิดดูซ้ำ

มันอาจจะเป็นเวลาที่เหมาะสมในการที่เราต้องห่างเหินกัน ไม่วันนี้ก็วันหน้า จะอย่างไรก็ต้องมาถึง สิ่งที่ทำได้ก็คือการทำใจยอมรับ

แต่อย่างไรก็ตาม ขอบคุณที่ครั้งหนึ่งในชีวิต เธอได้สร้างช่วงเวลาที่งดงามให้กับฉัน

และฉันจะจำมันไว้ตลอดไป

จากฉัน
SHARE

Comments

DumbNongs
1 year ago
อ่านแล้วผมรู้สึกเศร้าจัง
Reply
fangtch
1 year ago
รู้สึกสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดที่งดงาม555 จริงมากเลยค่ะ เราก็เคยเจอเหตุการณ์ที่ทำให้ตระหนักได้ว่าความรู้สึกคนเราเปลี่ยนแปลงกันได้ทุกวัน แม้แต่ความรู้สึกของตัวเราเอง ต้องมองให้มันเป็นเรื่องธรรมดา จะได้ไม่ต้องเจ็บปวด 💛
Reply
niji
1 year ago
จริงค่ะ
Phylira
1 year ago
ทั้งฉันและเธอ ก็ยังคงต้องดำเนินชีวิตต่อไป  
Reply
niji
1 year ago
แอบเศร้านะคะ