การปรากฏตัวครั้งแรกของหญิงสาวบนรถเมล์


วันนี้ผมเลิกงานเร็ว พอปิดออฟฟิศเสร็จก็รีบเดินดุ่ยๆ ออกไปรอเรือ หรือรอรถเมล์เพื่อกลับบ้าน โชคดีหน่อยที่ผมเดินทางได้ 2 แบบ แก้เบื่อได้ดีเหมือนกัน เพียงแต่ถ้าจะไปเรือต้องรอนานกว่า ส่วนรถเมล์ยืนลำบากกว่า ปกติผมไม่คาดหวังอะไรกับเรือนัก เพราะรอนานเกินไป เวลาในชีวิต 40 นาทีสามารถทำกิจกรรมโปรดได้อีกมากมาย แต่ทว่า....ดันมีตัวแปรหนึ่งที่ผมตัดสินใจเลือกเรือในวันนี้

ตัวแปรที่ว่านั้นมีชีวิต เป็นผู้หญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่งที่รอเรืออยู่ก่อนแล้ว ขณะที่รอเธอแก้เบื่อโดยการปัดหน้าจอมือถือของเธอไปเรื่อยๆ ในท่าเรือตอนนี้มีแค่เธอ และผมที่เพิ่งเข้ามา ผมนั่งลงข้างเธอในระยะห่างสองคนคั่น ไม่ได้หยิบมือถือขึ้นมาปัดๆ แบบนั้น เพียงกำลังเริ่มใช้สมาธิ ในสมองผมปรากฏตัวละครสมมติ 2 ตัว ที่เริ่มจะถกเถียงกัน

"เนี่ย ทักเลย! " A ซึ่งเป็นตัวละครแรกเริ่มด้วยการกดดัน
" จะดีเหรอ เหมือนไปรบกวนเค้าเลย" B ตัวละครขี้แยอีกตัวตอบ
"โห้ เหมือนมึงมีอะไรให้เสียมากมั้ง ครั้งก่อนมึงบอกว่าถ้าเจอเค้าอีกจะทักไง ลืมแล้วเหรอ" A ตะคอกใส่ ไม่นานตัวละคร 2 ตัวก็สลายไป

ผมกลับมาโลกความจริงอีกครั้ง เริ่มตั้งสติสักพัก และหันหน้าไปพูดกัยเธอเบาๆ

"เอ่อ ทำงานที่นี่นานยังครับ" อาจเพราะสมองทำงานไม่ค่อยดีนักในตอนนี้ เสียงที่พูดจึงแหบแห้งไปบ้าง

พอกล่าวจบ เธอก็ละสายตาจากหน้าจอมาสบตา แล้วตอบแบบงงๆ
"คะ? อ่อ สองเดือนค่ะ"

เธอไม่ได้ลุกหนีไปอย่างที่คิดไว้ ผมจึงเริ่มคุยสัพเพเหระกับเธอไปเรื่อยๆ จนกระทั่งรู้ชื่อเล่น ห้องทำงาน และประวัติของเธอแบบผิวเผิน ตอนนี้เธอเก็บมือถือไปแล้ว

จนแล้วจนรอดเรือก็ไม่มา เราสองคนจึงต้องเดินไปรอรถเมล์แทน

ผมไม่ได้รบกวนเธออีกระหว่างรอรถ เพราะกลัวเธอจะรำคาญ ไม่นานรถเมล์ก็จอดป้าย โชคอีกชั้นหนึ่งคือมีที่ว่างข้างกันพอดี เราได้ใกล้กันมากขึ้นเล็กน้อย

สวนทางกันดีนะ ระหว่างการจราจรที่กำลังติดขัด กับความรู้สึกที่กำลังลื่นไหล พอได้นั่งข้างสาวงาม ก็รู้สึกว่าชีวิตไม่ต้องการอะไรมากกว่านี้อีกแล้ว

นั่งไปสักครู่ กระเป๋ารถเมล์ก็เดินมาเก็บเงินตามปกติ ผมเลยควานหาเศษเหรียญอย่างเหม่อลอย

"สองคนค่ะ" เสียงใสดังขึ้น ซึ่งเรียกสติผมอีกครั้งจะใครล่ะ ก็คนเบาะข้างๆ นี่ไง

"ห๊ะ!" ผมสะดุ้ง มองขวับไปที่ตัวการ
"จะดีเหรอครับ"

"ไม่เป็นไร วันหลังเลี้ยงข้าวเราด้วยนะ" เธอกล่าว

".... ขอบคุณครับ" หน้าผมเริ่มร้อนนิดๆ แล้ว

'การตกหลุมรักใช้วัตถุดิบน้อยมาก ใช้เพียงแค่หัวใจหนึ่งดวง การดำรงอยู่ของเธอ และเวลาแค่หนึ่งวินาที'

ในตอนนี้ แม้เศษเหรียญเหล่านั้นยังนอนสุขสบายกันในกระเป๋ากางเกง แต่หัวใจผมกลับกระเด็นกระดอนออกมาโดยไม่ต้องควานควักแม้แต่น้อย

จากนั้นผมเบื้อใบ้ไปนานพอดู สมองกลับมาทำงานอีกทีก็หลังจากแยกกับเธอไปแล้ว ชั่วแวบหนึ่ง ผมก็คิดขึ้นมาขำๆ

'หัวใจเรามีมูลค่า 6.50 บาทเองเหรอวะ ถูกชะมัด' 
SHARE
Writer
Stuffer
Writer
Follow us in Facebook page : Stuff.

Comments

StoryByJ
10 months ago
เคยเหมือนกันค่ะเจอกันบนรถเมล์ทุกวัน
ได้แต่มองหน้ากัน
ได้แต่บอกตัวเองว่าเดี๋ยวพรุ่งนี้จะชวนเขาคุย
พรุ่งนี้ๆๆๆๆๆ หลายเดือนเลยค่ะ
จนวันหนึ่งเขาหายไป โดยที่ไม่ได้คุยกันเลย
รู้สึกเหมือนอะไรหายไปซักอย่าง
ได้แต่มองหาแต่ก็ไม่เจอ
ได้แต่บอกตัวเองว่าซักวันคงได้เจอกันอีก...
และก็ยังหวังอยู่.....ซักวัน.😿😿😿😿
Reply
Stuffer
10 months ago
เสียดาย ถ้ามีโอกาสอีกอย่าลังเลนะครับ ทักเล้ยย
StoryByJ
10 months ago
จ้าาา ก็หวังว่าจะมีโอกาสเจอกันอีก...จะไม่ลังเลเเล้ว
ikonic_sis
10 months ago
อ่านไปยิ้มไป น่ารักจังเลย ชอบวิธีการเขียน การถ่ายทอดออกมานะคะ ~ รับ รู้ ได้ เลย 👍👍👍
Reply
Stuffer
10 months ago
ขอบคุณครับ ☺️☺️☺️
C812n
10 months ago
อยากอ่านต่อมากครับ :) เขินตามเลย
Reply
Stuffer
10 months ago
ขอบคุณคร๊าบบ 555 ><
nutpostcard
3 months ago
ชอบเรื่องนี้มากกสุดยอดครับ การใช้ภาษาสุดยอด

Reply
Monthanat
3 months ago
น่ารักจังเลยค่ะ อ่านแล้วรู้เลยว่าตอนนั้นหัวใจคุณต้องพองโตมากแน่ๆ 
Reply