The PAST in time
ทุกครั้งที่นึกถึงเรื่องเก่าๆ ก็เพราะทำกิจวัตรเดิมๆ ซ้ำอีกครั้ง และเรื่องที่เรานึกถึงส่วนมาก...ก็เป็นเรื่องที่น่าจดจำ

   ฉันไม่ใช่คนความจำดีนัก ฉันจำเรื่องราวในสมัยอนุบาลไม่ค่อยได้ ยกเว้นเป็นเรื่องที่ 'พีค' ในหลายๆ ด้านที่จดจำไม่กี่เรื่อง

   จำได้ว่าครั้งหนึ่งฉันเคยถูกเพื่อนผู้ชายหอมแก้มเพราะฉันเผลอเอาเล็บข่วนหน้าอีกฝ่าย ตอนนั้นรู้สึกผิดแล้วก็กลัวครูดุมากๆ เลยง้อเพื่อน แต่อีกฝ่ายดันทะลึ่งหอมแก้มแล้วบอกจะหายโกรธ ฉันจำมาจนวันนี้เลยค่ะ ถ้าเป็นตอนนี้ มันอาจจะไม่มีชีวิตรอดครบสามสิบสองแล้วก็เป็นได้

   อีกเรื่องที่จำแม่นคือฉันกับเพื่อนชาย (อีกแล้ว พอดีเมื่อก่อนแมนมากเลยค่ะ เพื่อนผู้ชายเยอะกว่าผู้หญิง ฮ่าๆ) เราเห็นเครื่องบินบนท้องฟ้า ด้วยความเป็นเด็กก็รู้สึกว่ามันสุดยอดแล้วก็เท่มากๆ แหงนหน้ามองเพลินจนครูทำโทษให้นั่งมองตลอดคาบเรียนเลยล่ะ ฮ่าาาา

   วัยเด็กน่าคิดถึงจริงๆ ในตอนนั้นมันคงรู้สึกแย่และลำบาก แต่พอมาถึงปัจจุบันที่มันกลายเป็นอดีต เรากลับมองว่ามันตลกและน่าคิดถึงเอามากๆ เพราะเราคงไม่มีช่วงเวลาที่สนุกสนานและสามารถล้มลุกคุกคลานไม่กลัวผิดพลาดเช่นในอดีตอีกแล้ว

   บ่อยครั้งที่ฉันฟังเพลงก็มักนึกถึงช่วงเวลาที่เคยฟังมันครั้งแรก เพลงหนึ่งฉันเคยฟังเมื่อหนึ่งปีก่อน ตอนนั้นฉันกับแม่เราไปพักกับพ่อ วันๆ ที่ได้แต่นอนอืดฟังเพลงมันน่าเบื่อจนฉันร้องไห้โฮ ไม่มีเน็ต(หมดค่ะ เติมไม่ได้ด้วย) ไม่มีการ์ตูน ไม่มีเกม นอกจากนอน นอน นอนก็ไม่มีอะไรอีก ฉันรู้สึกอัดอั้นจนร้องไห้เป็นเด็กๆ เลยค่ะ

   แม่เลยพาฉันไปซื้อหนังสือนิยายรวมแล้วก็พันนิดๆ ทำเอาฉันยิ้มกว้าง รู้สึกผิดมาก แต่ก็เพราะแบบนั้นฉันเลยสามารถอยู่ได้โดยไม่เบื่อ

   และฉันก็ฟังเพลงนี้ขณะอ่านหนังสือ ทุกครั้งที่เปิดเพลงนี้ ฉันมักนึกถึงช่วงเวลาที่งอแงเพราะไม่มีอะไรทำได้ชัดเจนเลยค่ะ

   หรือแม้กระทั่งเห็นทุ่งนา ฉันก็นึกถึงช่วงที่ตัวเองเป็นนักซิ่งจักรยานร่อนไปทั่ว ทุกวันต้องได้ปั่นไม่งั้นก็รู้สึกขาดอะไรสักอย่าง ฉันมักปั่นไปบ้านพี่สาวในตอนเช้าเพื่อคลุกตัวอ่านนิยาย และปั่นพาหมาๆ ที่รักไปวิ่งเล่น มันเป็นกิจวัตรที่ฉันปรารถนาจะทำอีก มันเป็นช่วงที่ฉันสนุก มีความสุข และสงบที่สุดในชีวิตเลย

   เสียดายที่พอโตขึ้น ฉันก็มีเรียน พี่สาวก็ทำงานไม่ได้อยู่บ้านทุกวันอีกต่อไป สุนัขทุกตัวก็พากันจากไป เหลือเพียงความทรงจำสีจางที่แสนวิเศษ

   มันเป็นเรื่องน่าเสียดายกับอดีตที่ผ่านพ้น

   แต่ก็เพราะมันเป็นอดีต มันจึงงดงามในความทรงจำอย่างมิอาจลบเลือน



SHARE
Written in this book
Book of the Life
บันทึกในหนึ่งชีวิตของเด็กผู้หญิงมึนๆ งงๆ คนหนึ่ง
Writer
Bambie
Somebody knows.
I don't like the rain, but when you gave me an umbrella with a smile... In that second, I fell in love with you. "พื้นที่นี้คือกระดาษและปากกาของเรา"

Comments