;the day that storm come
   อีกแล้ว อีกครึ่งหนึ่งที่ฉันต้องนั่งถอนหายใจเพราะรู้สึกโกรธแต่ทำอะไรไม่ได้ นอกจากพูดคำว่าไม่มีอะไร หรือทำสิ่งใดสิ่งหนึ่งเพื่อเฉไฉว่าสบายดี รู้สึกโมโหไปทุกอย่าง แต่ว่าทำอะไรไม่ได้เลย
หลายครั้งที่โดนแม่ถามว่าเป็นอะไร แต่ก็ไม่กล้าตอบอะไรกลับไป
ถ้าเป็นแบบนี้ไม่ต้องเกลียดคนทั้งโลกเลยรึไง ถ้าแบบนี้ตอนขึ้นรถสาธารณะไม่ต้องซื้อทั้งคันมานั่งคนเดียวเลยหรอ
      สิ่งที่ฉันเกลียดที่สุด คือการที่แม่เข้าข้างใครซักคนโดยที่ฉันก็ไม่สามารถพูดออกไปได้เต็มปากว่า 'ฉันเป็นคนถูก' เพราะเหตุผลที่ทำให้เกิดเรื่องหลายๆอย่างที่ทำให้โมโห มาจากอารมณ์ที่วุ่นวายของฉันล้วนๆ
      ทุกๆคนเคยมีเป็นแบบนี้ไหมคะ ทั้งที่รู้ว่าตัวเองมีเหตุผล ทั้งๆที่เหตุผลมันเข้าท่า แต่พอเกริ่นออกไปแล้วโดนขัดด้วยคำพูดลบๆ กลับไม่อยากพูดต่อแล้วมานั่งหัวเสียกับตัวเอง จนบางครั้งก็อยากทำลายข้าวของให้มันรู้ๆไป

    และหลังจากเวลานั้นคำที่ควรจะได้พูดออกมาก็ต้องเก็บไว้ในใจตลอดไป
SHARE

Comments