บทเรียนบทเก่า
By UxiFa

   คนเราไม่มีใครอยากกลับไปเรียนบทเรียนเก่าๆซ้ำซ้ำหรอก เพราะมันน่าเบื่อ

   แต่นั้นใช่ไม่ได้กับความรัก มีใครหลายคนเลือกที่จะกลับไปเริ่มหนึ่งใหม่กับคนเดิมเดิมทั้งที่รู้ว่ายังไงบทเรียนบทนี้มันจะจบแบบเดิม และฉันก็คือหนึ่งในนั้น

   สองปีก่อน ตอนนั้นฉันยัังอยู่แค่ป.6 วันนั้นเป็นวันที่ฉันถูููููกแฟนคนแรกบอกเลิก ฉันรู้สึกจุุกจนพูดไม่ออก คนที่ฉันทุุ่มเททุกอย่างให้้้้้กลับมาทำร้ายฉัน
   แค่ยังไงชีวิตก็ต้องเดินต่อไป

   จนฉันมาถึงที่เรียนพิเศษคนเดียวที่เห็นความผิดปกติของฉันคือเขา คนที่ฉันไม่เคยสนใจเลย

   และนั้นคือครั้งแรกทีี่เราเริ่มคุยกััน จนฉันรู้ใจตัวเองว่าตกหลุมรักเขาเข้าซะแล้ว ฉันเก็บความรู้สึกนั้นไว้คนเดียวมาตลอด จนมาตอนม.หนึ่งฉันตัดสินใจปรึกษาเพื่อนๆ แต่ก็นะ...
ความลับไม่มีในโลก
   เรื่องที่ฉันชอบผู้ชายคนนั้นแผ่หลายออกไปจนเขาเริ่มตีตัวออกหาฉัน

   แต่ฉันก็ไม่คิดอะไร ก็พยายามทำตัวกับเขาเหมือนปกติ จนวันหนึ่ง การกระทำของเขามันทำให้ฉันรู้ว่า เขา"รำคาญ"ฉันมากแค่ไหน

   เห็นการณ์การวันนั้นทำให้ฉันร้องไห้หนักมากจนตาบวม...

  "คิดถึงจัง
   คิดถึงรอยยิ้มที่เคยยิ้มให้กัน
   คิดถึงวันเวลาที่เคยพูดคุยด้วยกัน
   คิดถึงเสียงของเธอ
   คิดถึงข้อความทุกๆข้อความที่เคยส่งให้กัน
   วันนี้มันคงไม่มีอีกแล้วสินะ"

   ฉันพยายามหยุด หยุดที่จะวิ่งตาม หยุดที่จะเข้าไปช่วยในสิ่งที่เธอไม่ต้องการให้ฉันทำ

   แต่มันก็ทำไม่ได้ ไม่เคยทำได้เลยสักครั้ง

  "ที่ทำไม่ได้เพราะไม่อยากให้เธอลำบาก ชอบรอยยิ้มของเธอมากกว่า 
   ก็เคยคิดนะว่าเธอก็อาจจะชอบเหมือนกัน ชอบน้ำตามากกว่ารอยยิ้มของฉัน"


หนึ่งปีผ่านไป ม.2 
   ในช่วงปิดเทอมมันทำให้ฉันได้ทบทวนหลายๆอย่างกับตัวเอง

   ฉันไม่ควรแคร์ความรู้สึกคนอื่นมากกว่าความรู้สึกของตัวเอง

   ฉันไม่ควรรักคนอื่นมากกว่าตัวเอง

   ฉันไม่ควรมอบความสุขให้คนอื่นมากกว่าตัวเอง

   ฉันพยายามทำตัวเย็นชาใสคนคนนั้นคนที่ฉันพยายามทำทุกอย่างเพื่อเขามาตลอด2ปี ปากฉันบอกทุกคนว่า "ไม่ชอบแล้ว ทุกอย่างจบแล้ว"

   แต่จะมีใครบ้างที่รู้ว่าความรู้สึกในใจฉันตอนนี้มันสวนทางกับสิ่งที่พูดออกไปแบบคนละขั้วเลยด้วยซ้ำ

   ฉันยังใจสั่นทุกครั้งที่เห็นเธอยิ้ม 
   ยังชอบมองเวลาเธอหัวเราะ
   ยังชอบน้ำเสียงทุ้มแหบของเธอ
   ยังชอบภาพถ่ายของเธอ
   ยังชอบ...
               ชอบทุกอย่างที่เป็นเธอ
ทั้งอดีตและปัจจุบัน

   เวลาที่ผ่านมาที่พยายามสร้างกำแพงปิดใจตัวเองไว้มันคงต้องพังลงเพียงเพราะแค่รอยยิ้มของเธอ ทั้งที่เธอไม่ได้ยิ้มให้ฉันด้วยซ้ำ

   ดูเหมือนว่าฉันตะกลับไปเป็นเหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว

   ทั้งที่รู้ว่าอนาคตมันตะเป็นยังไงแต่ทำไมฉันถึงต้องเลือกที่จะเดินทางนี้ ทางเก่าที่แสนคุ้นเคย

   ประโยคดีๆที่เราสองคนคุยกันคงเป็นประโยคนี้ละมั้ง
ขอบคุณครับ
   555หลายๆคนคงเห็นว่ามันเป็นประโยคธรรมดาแต่สำหรับฉันมันมีความหมายมากเลย

   หลังจากวันนั้นเราสองคนก็ทะเลาะกันมาตลอด ไม่มีวันไหนที่เธอส่งยิ้มให้ฉันเหมือนเมื่อก่อนเลย

   เรื่องราวของฉันมันเหมือนกันเส้นขนาน มันไม่มีวันได้จบลงด้วยดี มันต้องหาทางออกไปเรื่อยๆ
  
   และสุดท้ายมันอาจจะจบด้วยการแยกทางหรืออยู่เคียงข้างกันตลอดไป

   ฉันไม่รู้ว่าจะเป็นแบบไหนแบบแรกหรือแบบสองก็คงเป็นสิ่งที่ดีที่สุด

   ถึงเธอจะวิ่งหนีฉันยังไงฉันก็จะวิ่งตามเธอแบบนี้ตลอดไป จะคอยดูแลอยู่ห่างๆแบบนี้ จะคอยช่วยเหลือทุกอย่าง จนกว่าวันหนึ่ง...





        "วันที่เธอเจอคนที่ดูแลเธอได้ดีกว่าฉัน ทำหน้าที่ได้ดีกว่าฉัน วันนั้นฉันคงต้องออกมาจากชีวิตเธออย่างเต็มตัว"




You are my world 



SHARE
Written in this book
You are my world
Writer
UxiFa
Loser
มีคนนิยามความรักในหลายๆแบบ ฉันเชื่อว่าความรักมันไม่ใช่สิ่งสวยงามเสมอไป มันทำให้ทั้งเจ็บและมีความสุขในเวลาเดียวกันได้ นั้นแหละคือสิ่งเดียวที่เหมือนกันในทุกๆนิยามของความรัก

Comments