Stranger's talk with positive power gained :}



พฤหัสบดี 29 มิถุนายน 2561


    มันเป็นเรื่องไม่ยากที่คนเราจะยึดติดกับภาพๆแรกของคนที่เราเจอกันครั้งแรก ถ้าเป็นความรักก็คงเรียกว่า love at first sight 
น่าแปลกที่การกระทำก็ส่งผลกับมนุษย์เหมือนกัน บางครั้งเราทำผิดแค่ครั้งเดียว ทำไมผู้คนถึงจำภาพนั้นติดตา และหลอมมันจนกลายเป็นตัวตนของเรากันนะ


สิ่งเหล่านั้นเกิดขึ้นกับฉันเช่นกัน


    คุณป้าแต่งตัวมอซอที่ห้างสรรพสินค้าเล็กๆแห่งหนึ่งกำลังโวยวายน้ำเสียงของเธอไม่ดังไม่เบา แต่คำพูดกลับทำให้พนักงานหลายคนเบื่อหน่ายก็คงจะเหมือนกับคนแก่ทั่วไปนั่นแหละ โวยวาย หัวโบราณ ขี้เหวี่ยง

   ฉันก็เป็นหนึ่งในนั้นที่เกิดอาการมึนงงและขบขำกับเรื่องที่เกิดขึ้นคุณป้าซื้อสินค้าอะไรบางอย่างและต้องการออกบิลเงินสด
ซึ่งพี่พนักงานก็เซ็นต์ลายเซ็นต์กำกับ
ให้คุณป้าตามปกติแต่คุณป้ากลับบอกว่า 



"ทำไมลายเซ็นต์ถึงอ่านไม่ออกล่ะ"
พร้อมกับเสียงที่ดังกว่าคนปกติจะพูดจา
  

   ตอนนั้นฉันยอมรับว่าฉันขบขำในใจ ลายเซ็นต์อะไรอ่านออกวะ? พี่พนักงานแก้ปัญหาโดยการเขียนชื่อกำกับพร้อมหยอกล้อกับคุณป้าว่าเอาชื่อเล่นด้วยมั้ยคะ

เอ้อ เอากับเขาสิ


ทุกคนในนั้นมองคุณป้าเป็นตัวตลก



ทุกคนรวมถึงฉันด้วย





   เวลาผ่านไปจนถึงเวลาพักของฉัน ฉันพาร่างกายแข็งทื่อจากการยืนเป็นเวลานานไปชั้นล่างของห้าง 'อยากกินอะไรใหม่ๆ' ความคิดผุดขึ้นหลังจากซื้อลูกชิ้นปลาระเบิดแคลลอรี่สูงลิ่วมาไว้ในมือ สองขาก้าวไปซื้อยำขนมจีนเมนููที่ไม่เคยกินมาก่อน จับจองโต๊ะยาวสำหรับนั่งคนเดียวเงียบๆ

    สักพักก็มีพี่ผู้หญิงมานั่งเยื้องซ้ายมือของที่
นั่งกับคนแปลกหน้าก็เป็นสิ่งที่ดีเหมือนกันสำหรับฉัน เวลาพักก็คือเวลาพัก ฉันไม่อยากต้องมาต่อบทสนทนากับผู้คน แล้วคุณป้าคนหนึ่งก็มาจับจองที่นั่งตรงข้ามฉัน

ใช่แล้ว ดันเป็นคุณป้าคนเดิมคนนั้นซะด้วย

   คุณป้าไม่พูดไม่จาหยิบทุเรียนแพ็คหนึ่งออกจากถุงพลาสติกสีเขียวโปร่งแสง และใช่  คุณป้าใช้มือกินทุเรียนพูแล้วพูเล่าพร้อมกับชวนฉันคุยไปด้วย ใช่ คุณป้าที่เหมือนกับคนแปลกหน้าสำหรับฉันกับความประทับใจแรกที่เริ่มไม่ค่อยดีนัก

    แต่ประหลาดที่นั่นไม่ทำให้ฉันอึดอัดเลย
แม้แต่น้อย คุณป้าถามว่าฉันกินอะไร (พร้อมสองมือที่กินทุเรียนแพ็คใหญ่ไปด้วย)
คุณป้าบ่นเรื่องทุเรียนที่เละไปหมด จับมาแล้วละลายเหมือนไอศกรีม แล้วยังถามฉันว่าทำไอศกรีมเป็นมั้ย ต่อด้วยเอ็ดฉันว่าซื้อกินเป็นอย่างเดียว ฮ่าๆ

   ตลกที่ฉันรู้สึกสนุก แล้้วก็รักในความตลก ความพูดเก่งของคุณป้า ท่านถามฉันว่ามายังไง เป็นสาวแล้ว ทำไมไม่พึ่งตัวเอง ให้ความรู้สึกเหมือนท่านเป็นคุณยายฉันไปแล้ว (คุณป้าแทนตัวเองว่าคุณป้า แต่ท่านน่าจะเป็นยายฉันได้แล้วนะ)

   เป็นครั้งแรกเลยก็ว่าได้ ที่ฉันไม่อึดอัดกับคนแปลกหน้าแบบที่ไม่ต้องพยายามเลย คงเป็นเพราะท่าทางการกินที่ไม่เกรงใจใครของคุณป้า คงเป็นเพราะฉันนั่งนับจำนวนทุเรียน
ที่คุณป้ากินไปคงเป็นเพราะมันเป็น 7 พู 2.428 กิโล  และราคา 325 บาทนั้น

และแน่นอนคุณป้ากินทั้งหมด 
และใช้ข้ออ้างว่ายังไม่ได้ทานข้าว ฮ่าๆ


   ทำไมฉันถึงตัดสินคุณป้าที่แสนน่ารักคนนี้เพราะการกระทำครั้งเดียวกันนะ คงเป็นเพราะว่าโอกาสที่เราจะได้เรียนรู้หลายๆด้านของคนแปลกหน้ามันคงเป็นไปได้ยาก เป็นเพราะว่าด้านแต่ละด้านของเรา คงจำกัดให้คนแต่ละคนได้รับรู้






ถ้าโชคดีคุณอาจจะได้รับพลังงานด้านบวกจากคนแปลกหน้าเหมือนฉันก็ได้นะ :}






ส่งท้าย
คุณรู้มั้ยนอกว่าคุณป้าจะบ่นเรื่องลายเซ็นต์ ชื่อของพี่พนักงานมีคำว่ากฤตค่ะ
คุณป้าถามว่าทำไมกฤตไม่ใช้สระอิล่ะ 
เหมือนมออิมิไง มิไง
ตอนนั้นเราขำมากเลยค่ะ
ถ้าเป็นเด็กคงใช้คำว่าเอ็นดูแล้วล่ะค่ะ
นั่นไง ยึดติดภาพลักษณ์กับอายุอีกแล้ว ฮ่าๆ






SHARE
Writer
mcidus
not ready to be found
บางครั้งก็จมกับความคิด จมกับความรู้สึก

Comments