ความเงียบที่สบายใจ .

.
.
.
ก็พอรู้ว่าตัวเองเป็นคนเงียบๆ 
ไม่ค่อยพูด ไม่ค่อยยิ้ม
สนิทกับคนน้อย 
มีเพื่อนไม่เยอะมาก 

แต่ทุกคน อยู่ด้วยแล้วสบายใจ 
ทุกคน รู้จักความเงียบของเราดี 
รู้ว่าจริงๆเราเป็นคนอารมณ์ดีแค่ไหน 
รู้ว่าเราเฮฮา บ้า และขี้เซา 

... แล้วชีวิตต้องรู้จักคนเยอะๆไปทำไม 

เคยอึดอัดเวลาอยู่กับคนที่รู้จัก แต่ไม่สนิทป่ะ 
ไม่ต้องคุยกัน แค่อยู่ในพื้นที่เดียวกัน 
จะทำอะไรก็อึดอัดแล้วอ่ะ 

จนบางทีก็รู้สึกว่า ตัวเองชอบที่ๆ มี
คนที่เราไม่รู้จักมากกว่า 

ชอบอยู่กับคนมากมายที่ไม่รู้จัก
แต่ชอบอยู่กับคนรู้จักแบบเงียบๆ 

เราจะไม่รู้ตัวหรอกว่าสนิทกับใคร 
จนกระทั่ง ... อยู่ด้วยกัน 
ในที่เดียว
ไม่ได้คุยกัน 
ต่างคนต่างทำอะไรของตัวเอง 

ตอนนั้นแหละ ... ถึงรู้สึกได้ว่า 
เราสนิทกับคนๆนี้แล้วสินะคนที่ชวนไปไหน ถ้าว่างก็ไปด้วยกัน 
ถ้าไม่ว่าง ก็กล้าปฏิเสธ แล้วเราก็เข้าใจ 

คนที่กินข้าวด้วยกัน แล้วช่วยกันจ่ายค่าข้าว 
รวมถึงจ่ายหนี้เล็กๆที่เคยติดค้างกัน

คนที่คุยเรื่องไร้สาระด้วยกันได้ จนลืมเวลา

 

คนที่ ... พอบอกว่า คิดถึง 
ก็โทรมา

คุยกันไม่กี่คำ 
แล้วก็เงียบกันไป 
ไม่รู้จะคุยอะไรแล้ว 
แต่ก็ไม่กดวาง

เหมือนกับว่า แค่ฟังเสียงลมหายใจ 
ก็หายคิดถึงแล้ว




เงียบเลย ...
หลับแล้วหรอ ...

ไม่อยากเรียกอ่ะ น่าจะหลับแล้ว ...

... เอาเป็นว่า
ฝันดีนะ :)
SHARE

Comments