อัมพิกุล
เราบอกลากันในวันฝนพรำปลายเดือนกันยา
จำภาพได้ว่าเธอนั่งรออยู่ริมบึงน้ำข้างโรงเรียน
สีหน้านิ่งเฉยไม่มีใครอ่านมันออกได้แม้แต่หมอดู
ฉันเดินเข้าไปกุมมือเล็กๆ แต่ถูกสะบัดออก
คำพูดใดๆ ก็คงไร้ความหมาย เปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้
พิสูจน์ด้วยการกระทำก็คงสายเกินไป เธอไม่อยู่รอดูแน่ๆ
.
ในเวลาแบบนั้นเราทำได้เพียงปล่อยให้ทุกอย่างเป็นไปตามทางของมัน
ฝนพรำแผ่วเบา แต่เราก็นั่งอยู่ตรงนั้นนานพอที่จะทำให้เสื้อของเธอโปร่งและมองทะลุผ่านไปได้
ฉันบอกเธอว่าเราควรเข้าไปข้างในได้แล้ว
เธอไม่พูดอะไร สายตาสะท้อนสีขุ่นเขียวจากบึงน้ำที่ไม่เคยใส
.
นานเท่าไรไม่รู้ แต่อยู่ๆ เธอก็พูดขึ้นมาว่าเสียดายเวลาที่เราสองคนใช้มันมาด้วยกัน
ประโยคนั้นทำให้ฉันน้ำตาตกใน จากที่ทำใจยอมรับได้แล้วกลับกลายเป็นทุกข์เกินทน
เธอบอกว่าเราไม่น่าจะรู้จักกัน
เราไม่น่าจะมาคบกันอย่างไร้แก่นสาร เพื่อจะเลิกกันอย่างงี่เง่าในตอนจบแบบนี้
.
ฉันเจ็บปวดเพราะเธอไม่เพียงแต่ปฏิเสธความสัมพันธ์ในปัจจุบัน
เธอปฏิเสธความทรงจำของเราในอดีตทั้งหมด
ฉันพร่ำบอกเธอว่าไม่อยากให้เธอรู้สึกแบบนั้น
ฉันเติบโตขึ้นจากการรู้จักกับเธอ
ความรักงี่เง่าที่เธอเรียกมันทำให้ฉันเป็นผู้ใหญ่ขึ้น
ฉันดีใจที่เรามีช่วงเวลาที่รู้สึกดีๆ ต่อกัน ถึงแม้สำหรับเธอแล้วมันอาจทุกข์มากกว่าสุขก็ตาม
.
เธอนิ่งเงียบแสนนานอีกครั้ง
แล้วจู่ๆ ก็ถามว่าหากย้อนเวลาได้ ฉันจะเข้าไปทำความรู้จักกับเธออยู่ไหม
เธอจ้องตาฉัน ดวงตาของเธอสะท้อนให้ฉันเห็นใบหน้าตัวเอง
แน่นอนฉันมีคำตอบในใจ แต่กลับพยายามคิดว่าจริงๆ แล้วเธออยากได้ยินคำตอบแบบไหน
สุดท้ายฉันจริงใจกับความรู้สึกตัวเอง
ฉันตอบออกไปว่าใช่
.
เธอเหวี่ยงตัวตบหน้าฉันสุดแรง
ความรู้สึกแรกคือตกใจ ความรู้สึกต่อมาคือแสบร้อนตามสัมผัสฝ่ามือ
เป็นครั้งแรกที่ฉันโดนผู้หญิงตบจังๆ แบบนั้น
ฉันตระหนักว่ามันทิ้งความรู้สึกที่หนักหน่วงกว่าแรงต่อยจากหมัด
เธอบอกว่าฉันเห็นแก่ตัว เห็นแก่ตัวที่สุด
คิดแต่ว่าตัวเองได้อะไรจากคนอื่น ไม่คิดว่าคนอื่นสูญเสียอะไรไปบ้าง
เธออาจเข้าเรียนสายวิทย์ได้ถ้าไม่เสียเวลาเที่ยวเตร่ไปกับฉัน
เธออาจย้ายไปอยู่โรงเรียนที่ดีกว่านี้ในตัวจังหวัด ถ้าไม่เพราะยังคบกับฉันในตอนนั้น
ฉันมันเห็นแก่ตัวตั้งแต่ต้นจนจบ เธอเน้นย้ำก่อนลุกขึ้นเดินจากไป
นั่นเป็นครั้งสุดท้ายที่เราพูดคุยกัน
ภาพสุดท้ายที่ฉันจำได้ คือแผ่นหลังของเธอภายใต้ชุดนักเรียนโปร่งใสที่หายลับไปใต้เงามืดของอาคาร
อย่าเข้าใจผิด ฉันไม่ได้คิดอะไรทะลึ่งกับฉากนั้นเลย
มันมาพร้อมกับความเจ็บปวดทุกครั้ง เมื่อฉันคิดถึงเรื่องของเราในวันนั้น
.
เธอทำให้ฉันตั้งคำถามกับตัวเองจนถึงตอนนี้
ความรักทำให้คนเราเห็นแก่ตัวขึ้นใช่ไหม
เท่าที่ฉันสังเกตดูก็ตอบได้อย่างเต็มปากว่าใช่
ผู้คนต่างอยากครอบครองใครอีกคนที่ตัวเองรัก
พวกเขาต่างมีความสุขในช่วงระยะเวลาของมัน
ทุกอย่างหอมหวานจวบจนอีกช่วงเวลามาถึง
พวกเขาก่นด่าและร้างลาจากห่างซึ่งกันและกัน
นั่นเป็นเรื่องปกติ เพราะทุกอย่างมันเปลี่ยนแปลงได้อยู่แล้ว
การที่คนสองคนจะอยู่ด้วยกันตลอดช่วงชีวิตบนโลกนี้ มันไม่ได้ขึ้นอยู่กับความรักอย่างเดียว
เรื่องนั้นฉันเข้าใจดี
.
แต่ที่ฉันไม่เข้าใจก็คือทำไมความรักถึงหายไปเมื่อการครองคู่จบลง
การที่เราจะรักใครอีกคน มันสำคัญด้วยเหรอว่าใครคนนั้นจะอยู่กับใครคนอื่นหรือทำอะไรอยู่
ความรักเป็นความรู้สึกที่เกิดขึ้นจากตัวเราเอง
เงื่อนไขทั้งหมดอยู่ที่เราเพียงคนเดียวเท่านั้น
ฉันว่าผู้คนผูกโยงความรักกับการครอบครองมากเกินไป
ความรักเป็นสิ่งสมบูรณ์และคงอยู่ได้ด้วยตัวมันได้
มันไร้เงื่อนไขใดๆ ฉันมั่นใจแบบนั้น
.
นักปราชญ์เคยตั้งคำถามว่าความสวยงามจำเป็นต้องมีระยะเวลาไหม
สายรุ้งเกิดขึ้นไม่กี่นาที เราเรียกมันว่าความสวยงาม
เสียงหัวเราะในวงเหล้ากับเพื่อนรู้ใจเกิดขึ้นไม่กี่ชั่วโมง เราเรียกมันว่าความสวยงาม
ชายหญิงใช้ชีวิตร่วมกันอย่างสุขสมสิบห้าปีก่อนเลิกรา เราเรียกมันว่าการหย่าร้าง
ลูกสาวคนเดียวของครอบครัวผู้สร้างเสียงหัวเราะและรอยยิ้มให้กับพ่อแม่ จากไปเพราะโรคร้ายในวัยสิบสาม เราเรียกมันว่าชีวิตที่ไม่ถูกเติมเต็ม
.
หากความสวยงามเกิดขึ้นเพียงพริบตาเดียว เราจะยังอยากให้มันเกิดขึ้นไหม
หากรู้ว่าความรักต้องจบลงในวันหนึ่งข้างหน้า เราจะยังอยากเริ่มต้นความสัมพันธ์ระหว่างกันไหม
ฉันคิดว่ามนุษย์ควรเลิกตีความสิ่งสวยงามและความรักอย่างผิดๆ เสียที
ฉันอยากบอกทุกคนว่าเลิกทำลายคุณค่าของมันได้แล้ว
.
เสียงของฉันไม่ดังพอจะเปลี่ยนแปลงอะไรหรอก
แต่ฉันก็เขียนสิ่งเหล่านี้ขึ้นมาเพราะหวังว่าเธอจะเข้ามาอ่าน
ฉันรู้ว่าเราสองคนหายไปจากชีวิตของกันและกันนานแสนนานแล้ว
แต่ขอให้ฉันได้บอกอะไรสักอย่างตรงนี้ได้ไหม
ฉันอยากจะบอกเธอว่าขอโทษ ที่เคยเห็นแก่ตัวแบบนั้น
ฉันอยากจะบอกเธอว่าตอนนั้นฉันไม่ได้รักเธอหรอก
.
แต่ตอนนี้ฉันรักเธอแล้ว
SHARE
Written in this book
- Jane -
อย่าถามหาเหตุผล จากเรื่องที่ไม่มีวันตกตะกอน
Writer
Stardust1723
Learner and Dreamer
เราเขียนเพื่อเติมเต็มตัวเองและแบ่งปันกับใครสักคน

Comments

niji
2 years ago
แอบเศร้า
Reply
Stardust1723
2 years ago
T-T
Girlwearsblue
2 years ago
สุดดดด

แต่ผมจะรักอัมพิกุลหลังจากเวลาผ่านมานานแล้วได้ยังไง
แล้วอัมพิกุลกับผมจะแต่งงานกันตั้งแต่เรื่องที่แล้วไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมเรื่องนี้ถึงอยู่ในเรื่องของเจน หรืออัมพิกุลก็คือเจนน //ถามมาก ถูกเตะออกจากเอ็นทรี่555
Reply
Stardust1723
2 years ago
ถ้ารู้ว่าจะโดนพิมซักโหด จะไม่กดใส่เล่มเจนละ พลาด 555
Girlwearsblue
2 years ago
แน่ล่ะสิ ใส่ชื่อไว้หลายเรื่องขนาดนี้555 

รอตามอ่านเรื่องรักของผมกับอัมพิกุลน้า :)
Stardust1723
2 years ago
ขอบคุณนะ :)