Until we meet again
(detroit become human fiction)

"ขอแบบเดิมอีกแก้วครับ" เสียงที่เคยคุ้นดังขึ้นจากด้านข้างก่อนที่ร่างที่ยืนค้ำหัวอยู่จะนั่งลงที่นั่งติดกัน "ให้ผมเลี้ยงนะครับผู้หมวด"

"หุ่นแบบแกถูกตั้งโปรแกรมให้พูดแต่เรื่องเดิมๆรึไงวะ" ชายสูงวัยกว่าพูดด้วยเสียงไม่สบอารมณ์นักแต่ก็รับเครื่องดื่มที่อีกฝ่ายสั่งให้แต่โดยดี
เหมือนเดิมไม่มีผิด...อยู่ๆก็โผล่มาอย่างไม่มีที่มาที่ไป แล้วอยู่ๆก็หายไป
หายไปนานเหลือเกิน...

แฮงค์พ่นลมหายใจออกอย่างหงุดหงิด กระดกเบียร์จนหมดแก้ว แล้วจึงหยิบเสื้อโค้ทที่พาดเก้าอี้มาพาดที่ไหล่แทน ก่อนจะเดินไปจากบาร์นั้นอย่างไม่ใยดีคนเลี้ยงเบียร์เลยแม้แต่น้อย
เหมือนเช่นเคย หุ่นยนต์รูปหล่อเดินตามมาแทบจะทันที

"แกหายไปไหนมา"
ในความเงียบงัน คนที่เดินนำหน้ากลับเป็นฝ่ายถามขึ้นมาก่อน

"ผมถูกส่งมาจาก cyberlife เพื่อช่วยผู้หมวดเกี่ยวกับคดีการกระทำผิดของหุ่นยนต์ที่มีความผิดปกติ แต่ในเมื่อตอนนี้มีการออกนโยบายให้หุ่นยนต์มีเสรีภาพทัดเทียมกันกับมนุษย์แล้ว หน้าที่ที่ผมต้องทำงานร่วมกับหมวดจึงไม่มีอีกต่อไป ผมจึงถูกส่งให้ไปทำงานกับอีกหน่วยงานหนึ่งแทน" คอเนอร์ตอบเยิ่นยาวเช่นทุกครั้ง

"ฮะฮะ" แฮงค์หัวเราะอย่างเลื่อนลอย แต่ก็ไม่พูดอะไรต่อ

"ให้ผมไปบ้านผู้หมวดนะครับ"

"แกจะไปทำไมไม่ทราบ"

"ผมอยากไปเล่นกับซูโม่" เขาหมายถึงหมาตัวโปรดของอีกฝ่าย "แล้วก็อยากจะพูดคุยกับหมวดอย่างเพื่อนที่ไม่ได้คุยกันมานานด้วย"

"เหอะ ใครมันเป็นเพื่อนกับแกวะ" ถึงจะพูดแบบนั้น แต่ก็เปิดประตูรถให้อดีตเพื่อนร่วมงานคู่หูขึ้นมาแต่โดยดี "เอ้า! ขึ้นมาสิ ยืนบื้ออยู่ทำไมล่ะ!"

คอเนอร์ยิ้มมุมปาก ก่อนจะขึ้นไปนั่งข้างๆอย่างไม่เกี่ยงงอน


บ้านของแฮงค์ยังคงรกรุงรังเหมือนกับครั้งแรกที่เขาเข้ามา หนังสือวางกองอย่างไม่เป็นระเบียบ ขวดเหล้าหลายขวด กับกล่องอาหารที่กินแล้วยังวางกองบนโต๊ะ คอเนอร์ปรายตาสำรวจรอบห้องแล้วว่า "ผู้หมวดยังกินเบอร์เกอร์ร้าน Chicken Feed อยู่อีกหรือครับ ผมเคยบอกแล้วใช่มั้ยว่าให้เพลาๆลงบ้าง แคลอรี่ของเบอร์เกอร์ที่นั่นสูงเกินสัดส่วนที่ร่างกายควรได้รับต่อวัน ถ้าหมวดยังกินไม่เลือกแบบนี้ต้องอ้วนตายแน่ๆ"

"แกเป็นเมียฉันหรือไงวะ" แฮงค์เกาหัวอย่างรำคาญใจ "ฉันจะทำอะไรก็เรื่องของฉัน การอ้วนจนตายมันก็เป็นความสุขอีกอย่างหนึ่งไม่ใช่หรือไง"

คอเนอร์นิ่ง ดวงตาสีน้ำตาลไหม้กวาดมองไปที่กระบอกปืนบนพื้น จากการวิเคราะห์ผ่านโปรแกรมของเขาแล้ว ในนั้นมีลูกกระสุนปืนเหลืออีก 3 ลูก

"แฮงค์!"

"อะไรอีกเล่า"

"คุณยังเล่น Russian Roulette อยู่อีกหรือ" หุ่นยนต์เอ่ยเสียงจริงจัง "คุณยังเสียใจเรื่องการตายของลูกชายอยู่หรือครับ...คุณไม่อยากมีชีวิตอยู่อีกแล้วหรือ"

"แกนี่ถามมากจริงๆ" ผู้หมวดนั่งลงบนเก้าอี้ ท่าทีไร้สุข "แกคิดว่าโลกนี้มันน่าอยู่มากนักรึไงกัน ที่ทำงานก็มีแต่พวกน่ารำคาญ พอไม่มีแกแล้ว--" ชะงักไปก่อนจะพูดจบ

"พอไม่มีผมแล้ว ผู้หมวดเหงาบ้างไหมครับ"

คำถามที่แสนตรงไปตรงมา แต่ไร้คำตอบจากอีกฝ่าย ในความเงียบ คอเนอร์พูดต่อ "ตอนที่ไม่เจอกัน ผมคิดถึงหมวดมากนะครับ"

"หุบปากสักทีเถอะ!" แฮงค์ดูโมโหหนักกว่าเดิม "หุ่นยนต์อย่างแกมันจะมีความรู้สึกอะไรกัน"

หุ่นยนต์นั่งลงที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม มือก็เอื้อมไปจับปืนที่วางอยู่มาพลิกไปพลิกมาราวกับคิดอะไรบางอย่าง "นี่ผู้หมวด ถ้าหมวดอยากตายจริงๆ เรามาเล่นเกมนี้ด้วยกันมั้ย"

แฮงค์นิ่งมองดูหน้าเกลี้ยงเกลานั้นเนิ่นนาน

"ผมให้คุณเลือกว่าคุณจะเป็นฝ่ายเริ่มยิงก่อน หรือให้ผมเริ่ม" ยิ้มเย็นที่มุมปาก "เล่นเกมนี้มันต้องมีเพื่อนเล่นถึงจะสนุกกว่า...คุณไม่คิดแบบนั้นเหรอ?"

"ก็ได้" พูดไม่ทันจบ คนอายุมากกว่าก็แย่งปืนจากมือของหุ่นยนต์แล้วยิงมันที่ศีรษะตัวเองทันที

แกร๊ก...

"ตาผมแล้ว" คอเนอร์หันปืนกลับมาจ่อที่ศีรษะตัวเองด้วยท่าทีสบายๆ

"เดี๋ยว!"

แกร๊ก....

"ท่าทางจะยังไม่ถึงวันพังของผม" หุ่นรูปหล่อยักไหล่ ก่อนที่จะหันกระบอกปืนไปทางอีกฝ่ายด้วยท่าทีสบายๆ

"แก..."

"อย่างไรเสียหมวดก็จะต้องตายอยู่แล้ว เพราะนี่เป็นกระสุนลูกสุดท้าย" ว่าพลางยกยิ้มบางๆ "จะตายด้วยมือใครก็คงไม่ต่างกัน จริงมั้ยครับ?"

แฮงค์มีท่าทีตระหนกอยู่พักเล็กๆ-แต่เพียงแค่ไม่นานเขาก็เปลี่ยนเป็นสบายใจ 
ตั้งแต่ลูกชายจากไป เขาก็อยู่ไปวันๆอย่างไร้หัวจิตหัวใจ จนกระทั่งมาเจอคู่หูหุ่นยนต์ตรงหน้า ที่ทำให้โลกแห้งแล้งเหมือนจะมีสีสันขึ้นมาบ้าง(เล็กน้อย) แล้ววันนึงคอเนอร์ก็หายไป ทิ้งเขาให้จมอยู่กับหลุมดำในใจเนิ่นนานไม่มีที่สิ้นสุด
ถ้ามันจะจบวันนี้ก็ดีเหมือนกัน...ให้มันจบด้วยน้ำมือของคนตรงหน้าก็คงดี

"เอาสิ" หลับตาลงช้าๆอย่างเตรียมใจ "เชิญยิงเลย"

"ถ้าผมยิงไป หมวดจะตายแบบซ่อมไม่ได้ ผมจะไม่ได้เจอหมวดอีกแล้วใช่มั้ย?"ถามย้ำอีกครั้ง

"ใช่...มนุษย์เป็นสิ่งเปราะบางแบบนั้นแหล่ะ" พลางหัวเราะเย้ยหยันชีวิตของตน

"ถ้าอย่างนั้นก่อนหมวดตายไป ผมขออะไรหมวดสักอย่างได้ไหมครับ"

"อะไร..." ยังถามไม่ทันจบ อีกฝ่ายก็เอื้อมมือแตะที่ริมฝีปากของตนเบาๆพร้อมยกยิ้มเป็นคำตอบที่ไม่ต้องเอื้อนเอ่ยเป็นคำพูด

"ไอ้ชิบหาย ใครมันจะทำเรื่องน่าขนลุกแบบนั้นวะ!" ด่าไม่เป็นภาษา หน้าแดงกล่ำแบบที่คอเนอร์มองไม่ออกว่าคืออาการเขินหรือโกรธ เขาขยับเข้าไปใกล้ร่างนั้น อีกฝ่ายถึงกับถอยหนีโดยไม่รู้ตัว

"ถ้างั้นผมทำเอง" ว่าพลางสาวเท้าเข้าใกล้อีก "ถ้าหมวดไม่พอใจ หมวดต่อยผมได้เลยนะครับ"

รวดเร็ว ยังไม่ทันเตรียมใจ ริมฝีปากเย็นๆของหุ่นยนต์ก็ประกบริมฝีปากอุ่นชื้นของมนุษย์ สัมผัสนั้นทำให้คอเนอร์รู้สึกราวกับใจเต้น...ทั้งๆที่ความจริงเขาไม่มีหัวใจเสียหน่อย
ความรู้สึกแบบนี้คือโปรแกรมประเภทไหนกันหนอ
ที่น่าแปลกใจก็คืออีกฝ่ายไม่ได้ต่อยเขาแรงอย่างที่คิด อันที่จริงแฮงค์แทบไม่ได้ผลักร่างของเขาให้ออกห่างไปเลยด้วยซ้ำ คอเนอร์รับรู้ถึงรสสัมผัสนั้นก่อนจะค่อยๆยกมือที่ถือปืนไว้ขึ้นจ่อที่ศีรษะของอีกฝ่ายช้าๆ

"แล้วพบกันใหม่นะครับ...ผู้หมวด"

ปัง!!!

เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหว แฮงค์เกือบจะทรุดลงกับพื้น แต่อีกฝ่ายรับร่างไว้ได้ทัน เหมือนเช่นทุกครั้งที่เขาช่วยผู้หมวดของตนได้ทันเวลาเสมอ

ความเงียบเกิดขึ้นพักเล็กๆก่อนจะตามด้วยเสียงกรนยาวๆของร่างในอ้อมแขน

คอเนอร์ยิ้มก่อนจะพาร่างนั้นไปนอนบนโซฟาให้สบายตัวขึ้น ซูโม่แอบไปอยู่หลังโซฟาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ท่าทีของเจ้าหมาตัวใหญ่ดูหวาดกลัวเล็กน้อย จนคอเนอร์ต้องทำให้มันสงบลง

"ไม่เป็นไรนะ แค่ปืนยาสลบเท่านั้นแหล่ะ" เขาบอกหมายักษ์พลางลูบขนของมันเบาๆ "ฉันเปลี่ยนมันตอนเจ้านายของแกเข้าห้องน้ำน่ะ"
ซูโม่ดูสบายใจขึ้นราวกับเข้าใจภาษามนุษย์ มันกระโดดเข้าใส่เจ้านายของมันโครมใหญ่ แต่อีกฝ่ายไม่มีท่าทีจะตื่นขึ้นมาแม้แต่น้อย


ถ้าตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ผู้หมวดจะโกรธเขาขนาดไหนกันนะ
คอเนอร์ยิ้มกับความคิดนั้น ก่อนจะยันตัวลุกขึ้น บอกลาซูโม่ แล้วเดินออกจากบ้านไป


สักวันเขาจะกลับมาให้อีกฝ่่ายโมโหอีกครั้งแน่ๆ
แต่เมื่อไหร่นั้น
นั่นเป็นเรื่องของอนาคต 









SHARE

Comments

-PikachU-
12 months ago
ไม่คิดว่าผู้หมวดกับคอนเนอร์จะวายได้ขนาดนี้ 55555
Reply
Girlwearsblue
12 months ago
ก็มีโมเม้นเยอะอยู่นะ ถ้าพลังจิ้นสูงพอ5555 
Suttermill
12 months ago
จะดูพี่เอกแคสยังไงต่อโดยที่ไม่จิ้นสองคนนั้นเนี่ยย 😂😂
Reply
Girlwearsblue
12 months ago
ต้องลืมเรื่องนี้ไปนะคะ5555
Bluebaby
12 months ago
ชอบแฮชแท๊ก โอ้ยย ยังไงก็ได้ถ้าเราอยากพายสินะ :)
Reply
Girlwearsblue
12 months ago
ที่เค้าพายกัน ใครรุก 5555
Bluebaby
12 months ago
เหมือนในฟิคนี้นี่แหละ :)
Girlwearsblue
12 months ago
อิอิ 😳