บทสนทนาเรื่องความตายหลังเลิกเรียน


     "นายคิดว่าความตายมันเป็นยังไงเหรอ?"


     ผมหยุดปากกาที่กำลังเขียนคำตอบของสมการบนหน้ากระดาษสมุดวิชาคณิตศาสตร์แล้วมองเธอที่ถามด้วยน้ำเสียงและท่าทีเหมือนกำลังถามถึงสภาพอากาศในวันพรุ่งนี้หรือเมนูอาหารเย็น

     "ไม่รู้สิ ไม่เคยตายสักหน่อย" ผมตอบเธอไปตามความจริง ซึ่งผมคิดว่านี่เป็นคำตอบที่ดี แต่ในความคิดเธอคงไม่ใช่

     เธอปั้นหน้าบึ้งตึง "ใช้จินตนาการหน่อยสิ"

     ผมไม่เข้าใจว่าทำไมตัวเองต้องมานั่งจินตนาการถึงความตายตอนที่ตัวเองกำลังทำการบ้านวิชาเลขในห้องสมุดหลังเลิกเรียนแบบนี้กันนะ

     "ก็คงเงียบสงบ" ผมหมุนปากกาในมือเล่นขณะใช้ความคิด "หรืออาจจะไม่ต่างจากตอนมีชีวิตอยู่ ทุกอย่างเหมือนเดิม ต่างแค่ตายแล้ว"

     เธอยกแขนขึ้นเท้าคาง "...ฟังดูน่าเบื่อจัง"

     ผมไหวไหล่ ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าเธอคาดหวังคำตอบแบบไหนอยู่กันแน่




     "ฉันเคยอ่านเจอล่ะ รู้สึกว่าถ้าตายไปแล้วต้องชดใช้กรรมด้วย"

     เธอกล่าว ไม่รู้ว่าไปอ่านเจอจากไหน

     "ชดใช้ยังไงล่ะ?" ผมถามเธอต่อโดยที่ยังคงตั้งใจแก้โจทย์ ดูไม่สนใจฟังนักก็จริงแต่เชื่อเถอะว่าผมฟังอยู่

     "ก็คง...ไม่ได้ไปสู่สุขคติล่ะมั้ง"

     "...แค่นั้น?"

     เธอไหวไหล่เลียนแบบท่าทีของผมเมื่อครู่ แล้วขยับเปลี่ยนท่านั่งยกขาขึ้นกอดเข่าบนเก้าอี้แทน

     "ถ้าตายไปแล้วไม่ได้ไปสู่สุขคติ ก็คงเหงาแย่" ดวงตากลมโตสีน้ำตาลเข้มทอดมองออกไปนอกหน้าต่าง "ไม่มีใครเห็น ไม่มีใครพูดคุยด้วย สัมผัสอะไรก็ไม่ได้ แบบนั้นคงเหมือนกับตายครั้งที่สองเลยล่ะ"

     ผมมองเธอที่พูดออกมาด้วยท่าทางเศร้าๆนั่นแล้วเบนสายตามองไปยังท้องฟ้าสีส้มและดวงตะวันคล้อยต่ำใกล้ลับฟ้า เป็นภาพที่ให้ความรู้สึกชวนเหงาอยู่ไม่น้อย



     "งั้นจริงๆก็ไม่ได้อยากตายเหรอ?"



     เธอนิ่งเงียบ ไม่ได้ตอบคำถามผมในทันที สายตาของผมเลื่อนกลับมามองเธอ แม้จะพยายามปิดไว้ด้วยเสื้อคาดิแกนแขนยาว แต่ก็ยังคงมองเห็นผ้าพันแผลและร่องรอยของการถูกทำร้าย

     "ไม่รู้เหมือนกัน"

     ในที่สุดเธอก็ตอบกลับมา มองมาที่ผมพร้อมรอยยิ้มที่ดูราวกับกำลังจะแตกสลายอีกครั้ง

     "ฉันรู้สึกเหงาที่ตายไปแล้ว แต่ก็รู้สึกโล่งอกเหมือนกันที่ตัวเองตาย"



     ผมวางปากกาลง เก็บสมุดการบ้านเข้ากระเป๋านักเรียนเยินๆของตนเอง

     "จนกว่าจะจบการศึกษา" ผมพูดขึ้นขณะใช้เทปที่พกมาแปะซ่อมกระเป๋าที่ถูกกรีดจนขาดวิ่น "จะมานั่งเป็นเพื่อนคุยด้วย จนกว่าจะจบการศึกษา"

     "แล้วหลังจากนั้นล่ะ?"

     เธอเอียงคอเล็กน้อยตอนเอ่ยถาม ผมขยับยิ้มให้เธอ แต่เพราะเจ็บแผลที่ใบหน้าเลยปั้นยิ้มได้ไม่ดีเท่าที่ควร



     "จะมาอยู่ด้วยกันแน่นอน"



     นั่นคงเป็นครั้งแรกตั้งแต่ผมเจอเธอในห้องสมุดหลังเลิกเรียน ที่เธอยิ้มให้ผมด้วยรอยยิ้มที่ดูจริงใจและสวยที่สุดเท่าที่ผมเคยเห็น

SHARE
Written in this book
One day
Writer
SmokerZ
Writer
เอาไว้ลงเรื่องสั้นตามอารมณ์เป็นหลัก

Comments