เธอ = ส่วนลึกของจิตใจ
ก้าวแรกที่ฉันหลงเข้ามาในห้องสีขาวแคบๆห้องนึง สายตาของฉันจับจ้องไปยังคนที่นอนอยู่บนเตียงอย่างเผลอไผล บรรยากาศคุ้นเคยพาสองเท้าก้าวเดินไปยังเตียงที่มีบุคคลนอนอยู่ก่อนหน้านี้อยู่แล้ว   ในขณะที่สายตาฉันยังไม่ละไปจากคนตรงหน้า เขาเอียงตัวขึ้นมาปรายตามองหน้าฉันเพียงแค่แวบนึงเท่านั้นก่อนจะสนใจอ่านหนังสือตรงหน้าต่อ 
 

' ไม่คิดเลยนะว่าจะเป็นเธอ '

' ก็แปลกใจอยู่เหมือนกัน '     
ฉันล้มตัวลงนอนข้างผู้ชายจอมพูดน้อยที่มักใช้แววตาสื่อสารแทนคำพูด
 

ลมหายใจอุ่นๆรดอยู่บนแขนแข็งแกร่งเบาๆ ฉันเริ่มขยับตัวเล็กน้อยเพื่อซุกแขนของเขา 
จุ๊บแผ่วเบาลงไปที่หัวไหล่ชายผู้นั้น
เขาไม่ได้ว่าอะไร เพียงแค่ส่งเสียงหัวเราะออกมาเบาๆ


' อ่านอะไรอยู่หรอ '

' อ่านนิยาย '

' เดี๋ยวนี้สนใจแนวนี้ด้วย? '

' อือ อ่านไหม.. ให้ยืม ' 


ฉันหลุดหัวเราะชอบใจออกมา เขาน่ารักซะจริง  น่ารัก.. เหมือนครั้งแรกที่เราเจอกัน


และตอนนี้ไม่อาจทนความต้องการข้างในไหวอีกต่อไปแล้ว 
มือน้อยๆขยับขึ้นไปลูบบนใบหน้าชายผู้นั้น 
'เขายังหล่อเหมือนเดิมทุกสิ่งอย่างของเขาดูดีจนสาวน้อยสาวใหญ่หลายคนคลั่งไคล้' 
 
ในตอนนี้ใบหน้าของเราสองคนกำลังโนมเข้าหากันโดยที่ยังไม่มีใครสักคนรู้ตัว 
ริมฝีปากฉันแตะลงบนริมฝีปากเขา เราเริ่มจูบกันอย่างช้าๆ
กอดก่ายกันอยู่บนเตียงนอนสีขาวสะอาดตา

จูบของพวกเรา ทำตัวฉันล่องลอยไปไกลแสนไกล แต่ก็ต้องจบลงด้วยความคิดนึงที่ว่า
 
'เขามีแฟนแล้ว' 

ฉันรู้ดีว่าไม่นานมานี้เขาตกลงคบหากับหญิงผู้นึง...เธอสวยและน่ารัก แต่ฉันก็ไม่ได้คิดว่าตัวเองด้อยกว่าหรอกนะ เพียงแต่ฉันพ่ายแพ้ผู้หญิงคนนั้น ด้วยคำว่าที่ว่าไม่กล้าหาญพอ 

เธอคนนั้นกล้าที่จะจีบผู้ชายตรงหน้าฉันจนคว้าหัวใจของเขาไปได้

ในขณะที่ฉันไม่ได้ลงมือทำอะไรทั้งนั้น เพราะฉันไม่มีความกล้ามากพอ ทำได้มากสุดก็เพียงเวลาเขาเข้ามาหยอกล้อเล่น ฉันก็แค่เล่นกับไปก็เท่านั้น ถ้าเขาไม่เข้าหาก่อนฉันก็ไม่กล้าเข้าไปหาอยู่ดี
ความสัมพันธ์พวกเราเลยคลุมเครือ จนวันนึงเธอผู้นั้นเข้ามาทำให้เขาชัดเจน แล้วก็ไปด้วยกัน..


จูบของพวกเราหยุดลงแค่ตรงนั้น ตรงความเป็นจริงที่แวบแล่นเข้ามาในหัวของฉัน 
เราละออกจากริมฝีปากของกัน แววตาของเขาดูโหยหาฉันอยู่ตลอดเวลา 
เป็นแววตาที่มักจะใช้มองฉันในทุกๆวันก่อนหน้าเจอเธอผู้นั้น


' เธอก็รู้ว่าเราชอบเธอ '
ฉันพูดเสียงเบา


ลุกขึ้นออกจากเตียงนอนนั้นเดินตรงไปยังที่ประตู หัวใจเจ้ากรรมเต้นแรงด้วยความเจ็บปวด 
เจ็บ... ทีี่แม้เวลาจะผ่านไปนานเท่าไหร่ก็ยังเผลอชอบอยู่ทุกทีที่เจอหน้า

ฉันเปิดประตูก้าวออกไปยังข้างนอกก่อนที่จะพบว่าทั้งหมดมานี้มันเป็นเพียงแค่ 

ความฝัน 

ฉันในความเป็นจริงลุกขึ้นนั่งอยู่ตรงปลายเตียง
 
ขยี้ผมตัวเองไปมาอยู่อย่างนั้น
 
บ้าจริง..

ทำไมนะทำไม

ส่วนลึกในจิตใจของฉันยังเป็นคุณ
SHARE
Writer
iamimuy
freedom
ฉันไม่มีเรื่องราวของความสุขมาเล่าหรอก..เพราะครึ่งชีวิตก็เต็มไปด้วยความเจ็บปวดแล้ว

Comments