K N I G H T

The young knight looked at the princess on her bed, The little princess had been sleeping for about 10 years. Many man had hoped to help but they couldn't help at all, No one could help. The young knight was so desperate.

"Princess...Do you want to fall asleep forever like the curse of a witch? You don't want to see the sky or the starry night again?" The young knight said this with his tears.

The big silver sword in his hand falls to the ground, A drop of his tears from the young knight's eyes fall onto princesses cheek.

The first drop...because he can't protect the princess from a wicked witch, The second drop...because he can't bring anyone to wake her up from the curse, And other drops he can't count...come from regret.

"I want to wake you up from your eternal dream."
The young knight said and closed his eyes, After a few minute...He got up and took the sword, He walked to the door to meet the wicked witch who had come before. She asked the young knight,

"Did you say 'Good bye' to her, Young knight? And so...you think you do well, right?"

"Sure...If my life could be exchanged for her waking up...I would do it."
As the young knight finishes speaking, There is a flash of light, When the light is gone...There appears the corps of the young knight...

Then...The little princess open her eyes...
"Hey, My knight...are you there?"


[TH version.]
       กาลครั้งหนึ่งเมื่อนานมาแล้ว ท้องฟ้าถูกปิดบังด้วยก้อนเมฆ
อัศวินจ้องมองใบหน้าของเจ้าหญิงองค์น้อยผู้หลับใหลมายาวนานกว่าสิบปีหากแต่เธอยังคงสภาพเดิมตั้งแต่ก่อนนิทรา...มีเพียงเขาที่เติบโตขึ้นจนกลายเป็นชายหนุ่มอย่างทุกวันนี้

       เจ้าหญิงตัวน้อยยังเหมือนเดิมทุกประการ ผิวพรรณขาวสะอาด ดวงหน้าเล็กและดูบอบบางราวกับว่าถ้าหากแตะแล้วอาจจะบุบสลายไปเสีย

เธอหลับใหลมานาน...และเขาก็คอยเฝ้าปกป้องเธอมานานเช่นเดียวกัน
คนแล้วคนเล่าที่ผ่านเข้ามาเพื่อช่วยปลุกองค์หญิงจากการหลับฝัน
แต่ก็ไม่มีใครเลยที่จะช่วยได้สักราย

       อัศวินหนุ่มรู้สึกผิดหวังเหลือเกิน...แต่ในขณะเดียวกัน ใบหน้าเด็กสาวกลับดูสุขสมที่เป็นเช่นนี้
เกราะเหล็กที่หุ้มทุกข้อนิ้วสัมผัสเย็นเยียบทาบที่แก้มขาว นัยน์ตาสีเขียวมรกตเหลือบมองผู้มียศสูงกว่าตนด้วยแววตาที่กังวลเหลือเกิน

"องค์หญิง...ท่านอยากจะหลับใหลไปตลอดการจากคำสาปของแม่มดจริงหรือ...ท่านไม่อยากจะมองฟ้าครามหรือราตรีที่เต็มไปด้วยแสงดาวอีกแล้วหรือ..."

อัศวินรำพึงรำพันพร้อมน้ำตา ดาบเงินในมือตกลงสู่พื้น ฝ่ามือเย็นเยียบเพราะเหล็กกล้าที่หุ้มไว้เลื่อนมากุมมือขององค์หญิงที่รักและเทิดทูนยิ่งกว่าสิ่งใด
หยาดน้ำตาหยดแล้วหยดเล่าจากนัยน์ตามรกตร่วงลงที่แก้มของเจ้าหญิงนิทรา

หยดแรกเพราะเขาไม่สามารถปกป้ององค์หญิงจากแม่มดใจร้ายได้...
หยดสองเพราะเขาไม่สามารถพาใครมาแล้วปลุกให้องค์หญิงฟื้นคืนได้เลย...
หยดอื่นๆที่มากเกินจะนับ...นั่นเพราะเขาเสียใจและความรู้สึกอื่นที่มากเกินกว่าจะพูดไหว

"ข้าอยากจะปลุกท่านจากความฝันอันเป็นนิรันดรนี้เหลือเกิน องค์หญิง..." อัศวินหนุ่มเอ่ยพร้อมหลับตาลง

ไม่นานนักเขาก็ลุกขึ้นมา ดวงตาคู่สวยแดงก่ำเนื่องจากผ่านการร้องไห้อย่างหนักแต่ไร้เสียงสะอื้น อัศวินจัดท่าทีขององค์หญิงให้เป็นเฉกเช่นเดิมก่อนที่เขาจะเข้ามา เมื่อเสร็จแล้วก็คว้าเอาดาบที่อยู่บนพื้นพลางเดินไปยังประตูบานใหญ่ที่มีใครรออยู่ก่อนหน้า

"เจ้าบอกลาองค์หญิงตัวน้อยของเจ้าเสร็จแล้วหรืออัศวินเอ๋ย?" แม่มดสาวหัวเราะคิกคัก ส่วนผู้ที่ถูกถามก็นิ่งงันแต่สุดท้ายก็พยักหน้าลง

"คิดดีแล้วรึที่จะทำเช่นนี้?" ริมฝีปากสีแดงสดยิ้มเหยียดและเลิกคิ้วขึ้นสูงราวสงสัย และผู้ที่ถูกถามก็ยังคงพยักหน้าลงอีกเช่นเคย

"เพื่อองค์หญิงแล้วนั้น ข้าจะทำทุกอย่าง...แม้ต้องแลกด้วยชีวิตเพื่อให้องค์หญิงตื่นขึ้นมา..."
อัศวินหนุ่มยิ้มทั้งน้ำตาและส่งเสียงหัวเราะทั้งที่ไม่ใช่เรื่องน่าขัน

"...ข้ายอม..."

สิ้นเสียงอัศวินผู้นั้นก็ได้มีแสงสว่างวาบปรากฏขึ้นมา หากแต่เมื่อมันหายไปก็ปรากฏให้เห็นร่างไร้ลมหายใจของชายผู้ลั่นวาจาเมื่อครู่นั่นเอง

และในขณะเดียวกัน เปลือกตาสีอ่อนได้ขยับเล็กน้อยและเปิดออก

...องค์หญิงตัวน้อยได้ถูกปลุกขึ้นมาจากฝันอันเป็นนิรันดรแล้ว...

นัยน์ตาสีฟ้าใสเหลือบมองไปรอบห้อง ภายนอกหน้าต่างนั้น ท้องฟ้าที่เคยมืดครึ้มเพราะถูกเมฆก้อนโตบดบังตอนนี้กลับสลายหายไปเหลือแต่เพียงฟ้าใสและแสงอาทิตย์สาดส่องลงมา แต่เมื่อไม่เห็นผู้ที่ต้องการจะพบก็ทำหน้าราวจะร้องไห้ มือเล็กๆกุมผ้าห่มผืนใหญ่เอาไว้แล้วเอ่ยออกมา
"..อัศวินของข้า...เจ้าอยู่ที่ใดกัน?..."

SHARE

Comments