เเด่..คุณผู้ไม่รู้อะไรเลย
เราอยากจะเล่าเรื่อง...ความรัก(มั้ง)
เราเป็นคนนึงที่เรียกได้ว่าผิดหวังซะเป็นส่วนใหญ่ในเรื่องนี้ จนเราหันหลังให้เรื่องอะไรเเบบนี้ไปเเล้ว จนกระทั่งวันนึงเพื่อนเราชวนไปดูบาสที่เเข่งในมหาลัยเรานี้เเหละ เเต่เพราะวันนั้นเราหิวมากเลยขอให้เพื่อนพาเราไปซื้อของกินก่อนเสร็จเเล้วก็ไปดู เราก็ไม่ค่อยสนใจอะไรเรียกว่ามัวเเต่กินนั้นเอง จนมีคนนึงลงสนามมามันจะเียกว่าอะไรดี ชวนมองละมั้งก็เค้าเล่นใส่กางเกงขายาวมาเล่นบาสซะขนาดนั้น เเถมดูมีความมุ่งมั่นเอามากๆต้องบอกก่อนว่าทีมที่เพื่อนเราเชียร์คือฝ่ายตรงข้ามกับที่เค้าเล่นซึ่งเป็นนักกีฬามหาลัยเกือบทั้งหมด ทีมเค้าเสียเปรียบอย่างเห็นได้ชัดเเต่เค้าคือคนนึงที่ดูตั้งใจเล่นเเม้คะเเนจะทิ้งห่างไปมากนั้นคงเป็นเหตุผลที่ดึงสายตาเราไปอยู่ที่เค้ามั้งนั้นคือครั้งที่เราเจอ หลังจากนั้นเค้าคงโคจรอยู่รอบตัวเรา สวนทางกันไปมาไม่มีอะไรจนกระทั่งได้เจอกันอีกครั้ง ครั้งนี้เกิดจากข้าวเหนียวมะม่วง ก็เรานี้เเหละอยากกินข้าวเหนียวมะม่วงเลยชวนเพื่อนไปที่ร้านขนมหวาน อยู่ดีๆก็มีผู้ชายผมฟูผมเซอร์ๆใส่เสื้อoversizeเดินเข้ามา เห้ยผีเสื้อจู่ๆก็มวนท้องมีีผีเสื้อบินวนในท้อง ใจสั่นเเปลกๆ เพื่อนเราก็เเบบเห้ยชอบป่าว สไตล์นี้มันใช่เลยไม่ใช่หรอ ก็จริงมันก็ใช่จริงๆ เเต่เราไม่ค่อยจะสนใจใครเพราะกลัวการเสียใจหรือผิดหวังเป็นที่สุดครั้งนั้นเลยเป็นเเค่การเขินอายประมานว่าสไตล์มันใช่เลยใจสั่นละมั้ง ตอนนั้นชื่อเค้าเรายังไม่รู้เลยเเต่ได้ยินคนในร้านเรียกชื่อเค้าเพราะเค้ามาช่วยงานที่ร้านนั้นเลยเเอบฟังดู เอ้ะ!?ชื่อหนุ่มหรอ พอรู้อย่างนั้นเราก็ลองหาเฟสเค้าดู เเต่ก็ไม่เจอหาจากเฟสพี่ในร้านที่เรารู้จักก็ไม่เจอ เราก็ไม่อะไรเลิกพยายามไปเจอก็ดีไม่เจอก็ไม่เป็นไร ตอนนั้นยังไม่มีใครรู้นะว่าเราเเอบหาเฟสเค้า เพื่อนเราก็ไม่รู้เเต่รู้ว่าเราชอบๆเค้านั้นเเหละ อย่างที่บอกเค้าตรงสไตล์ที่เราชอบ จนเวลาผ่านไปเพื่อนเราก็ชวนไปร้านนั้นอีกคราวนี้พิเศษมีเพื่อนเราที่พึ่งกลับมาจากบ้านมาด้วยมันก็ไม่รู้อะไรมากไปกว่าเพื่อนที่ไปด้วยครั้งที่เเล้วเเต่คนนี้น่ากลัวตรงที่มันกล้า กล้าทุกอย่างกล้าพูดกล้าเเสดงออก ตอนก่อนไปร้านเราบอกกับมันก่อนเลย มึงอย่าไปทำอะไรที่ทำให้เค้าตกใจนะมึง อย่าเเสดงออกอะไรให้เค้ารู้เลย จนพอไปถึงที่ร้านที่พูดมาไม่มีความหมายใด ล้อมันอยู่นั้นเเกล้งให้เราเอาเมนูไปส่งเค้าบ้างหล่ะ ไอเราก็สเต็ปเดิมเลย มันเป็นอาการตื่นเต้นเเปลกๆมวนท้องไปหมด เค้าก็ดูเฟรนลี่ตามประสา เหมือนตัองต้อนรับลูกค้าอะไรประมานนี้เเหละมั้ง จนสุดท้ายเรียกคิดเงิน นังเพื่อนตัวดี ก็รวมตัวกันขอเฟสเค้า เค้าให้ด้วยเว้ยเพื่อนก็ยื่นโทรศัพท์ไปให้ เราก็หน้ามุดดินดิรออะไรเค้ายื่นโทรศัพท์กลับมาพร้อมกับพูดว่าโทรศัพท์พี่ไม่มีเน็ตนะครับ จนสุดท้ายก็ได้เฟสมาพร้อมกับรู้ความจริงว่าเค้าไม่ได้ชื่อหนุ่ม เเล้วนี่หูฟาดอะไรไปได้ยิน เเละที่สำคัญรู้สาเหตุที่หาเฟสไม่เจอ จะไปเจอได้ยังไงเฟสเค้าติสเเตก ไม่ตั้งรูปตัวเองมีเเค่พื้นสีเเดงเเค่นั้น เราก็ตัดสินใจเเอดไป ประมาณเที่ยงคืนก็มีการเเจ้งเตือนขึ้นมา เพื่อนก็ยุยงส่งเสริมทักเลย ทักไปดู ใจเรามันก็มีความย้อนเเย้งเกิดขึ้นเราไม่ชอบความผิดหวังซึ่งเท่าที่ดูมีความเป็นไปได้สูงที่จะผิดหวังเเต่จากการเช็คในเฟสของเค้าเเล้วนั้นไม่ใช่ง่ายๆเลยที่จะเจอคนที่มันตรงไปซะหมด อะไรของเค้าเราชอบไปซะหมด เราคิดว่าเฟสมันก็บอกตัวตนได้ประมาณนึงนะ ความชอบของเค้ามันก็ตรงกับเรา จนสุดท้ายตัดสินใจทักไป ด้วยความเป็นเค้ามารยาทดี เฟรนลี่ หรืออะไรก็ตามก็คุยกันมาจนระยะนึง เค้าก็ดีนะทำใจเราไหลไปเลยเเหละ เเต่ด้วยความเป็นพอเวลาผ่านไปความหวังก็เริ่มก่อตัว เราเริ่มหวังในตัวเค้าความสุขที่มีมันต้องการเพิ่มขึ้นอีก ใจเราเริ่มเเย่ทั้งที่เค้าก็เหมือนเดิมคือไม่เคยรู้อะไรเหมือนเดิม กลายเป็นเราเองที่เริ่มดิ้น เรารู้ตัวเเต่ตอนนั้นใจเราคงไปอยู่ที่เค้าเรียบร้อย ไปอยู่อย่างง่ายดาย เราเริ่มเเย่จนเราตัดสินใจออกมา....มันก็เท่านั้น

คุณเคยเจอใครที่ใช่จนอยากจะร้องไห้มั้ย



SHARE
Writer
7august
Thinker
always be sky lover

Comments