I love him when he already left (part 3)
คืนสุดท้ายแห่งความสุขผ่านไปอย่างรวดเร็วTime passes so quickly when we're happy
ฉันเหนื่อยหลังจากขนของย้ายที่อยู่มาทั้งวัน 
ข้าวมื้อเย็นก็ยังไม่ได้กิน แล้วยังต้องมาแด๊นซ์ต่ออีก เหนื่อยเป็นบ้าเลย นี่ถ้าไม่ใช่ฉันก็คงไม่ฝืนสังขารมาหรอกนะเนี่ย ไหนวันพรุ่งนี้ฉันยังต้องไปทำงานตอน 9 โมงเช้าอีก 
omg! ให้ตายเถอะโรบิ้น!
แต่ไม่เป็นไร ถ้าฉันพลาดคืนนี้ฉันคงเกลียดตัวเองไปอีกนานแน่ๆ ที่กล้าทำร้ายความรู้สึกตัวเอง

02:14 a.m.
ถึงบาร์สุดท้าย บอกเลยว่า EDM มันไม่ใช่สไตล์ฉันเลย ร่างกายฉันไม่อาจฝืนความเหนื่อยล้าได้ไหว ฉันเริ่มง่วง และอยากกลับไปนอนเน่าๆเต็มที ไม่ไหวแล้วจริงๆ เหนื่อย ล้า หมดแรง

"hey, I think I should go back home. I have to work on tomorrow."
"Aw that's so suck"
"yeah, I know. But I really can't help. I have no choice. 
Anyway, I'll go along with you to the airport :) "
"okie. Have a goodnight"

แล้วฉันก็เข้าไปกอดเธอ ก่อนจะจูบลาอีกครั้ง...
ถ้าพรุ่งนี้ไม่มีทำงานจริงๆ อย่าหวังนะว่าฉันจะกลับง่าย 55555 ฉันก็รักของฉันเหมือนกันนี่นา

03:24 a.m.
ฉันเมสเสจหาเธอ เพราะนึกขึ้นได้ว่า ถ้าไฟลท์เธอมันบินตอนบ่ายสาม แสดงว่าเธอต้องเข้าเกทก่อนเวลา ก็ต้องเป็นประมาณบ่ายโมงน่ะสิ
โอ้มายก้อชชช!! เวลานั้นฉันต้องสอนมั้ยล่ะ ไม่นะ ฉันจะไม่ยอมพลาดเด็ดขาดเลย

"I'm free around 11-12:30. Can we meet a little bit or maybe grab some lunch together?"
"sure"
"sweet. I'll message you when I'm about to leave my work place"
"okei"
 
หลังจากเลื่อนหน้าฟีดเฟสบุ๊คจนเหนื่อยแล้วฉันก็วางมือถือลง โดยตั้งนาฬิกาปลุกไว้ประมาณ 6:30 a.m. 

8:20 a.m.
ฉันถึงที่ทำงานด้วยความกระวนกระวายใจว่า ตอนนี้เธอจะเป็นยังไง ทำอะไนอยู่
แล้วฉันจะลางานกระทันหันในบ่ายนี้ได้หรือไม่ ฉันจะหาเหตุผลเร่งด่วนอะไรมาลางานดีล่ะ 
ถ้าเพื่อนร่วมงานอีกคนของฉันมา ฉันก็คงฝากเขาทำงานแทนฉันได้อยู่สินะ 
ฉันเข้าสอนคาบเช้าด้วยความกระวนกระวายใจเป็นที่สุด เมื่อเด็กที่ฉันต้องสอนมาถึง
ฉันต้องละทิ้งความกระวนกระวายใจทั้งหมด
ฉันแยกอารมณ์ความรู้สึกส่วนตัว ออกจากงานเสมอ ถึงฉันไม่ใช่ผู้สอนมืออาชีพ แต่ฉันต้องทำหน้าที่ให้ดีที่สุด นั่นแหละ ฉันลืมเรื่องเธอไปได้จนเกือบหมด เพราะสติจดจ่ออยู่กับงานแล้ว
พอสอนเสร็จ ฉันรีบเมสเสจหาเธอทันที
ฉันต้องเซฟเวลา
เวลาเดินทางจากที่ทำงานไปที่พักของเธอ มันจะต้องน้อยที่สุด ฉันไม่อยากเสียเวลาไปมากกว่านี้แล้ว ฉันยังอยากไปส่งเธอเข้าเกทแทบขาดใจ แต่ด้วยภาระหน้าที่ ฉันคงทำได้มากสุดแค่ใช้เวลาพักงานที่มี ไปร่ำลาเธอ ก่อนจากกันไกล...

"Where are you at right now?"
"I'm at my place, going to check out and move my stuff"
"gotcha. I'm heading to you place in no time. I'll be there in 15 min."
"okei. Cool."

ฉันเกลียดทุกไฟแดงที่มีบนถนน เกลียดรถทุกคันที่ขับช้า ขวางทาง เกลียดแม้กระทั้งความโค้งของถนน และในที่สุดก็มาถึง
แต่อย่างไรก็ตาม ฉันก็มาถึงทันเวลา และยังพอมีเวลาให้เราได้พูดคุยกันบ้าง สักนิด ก่อนจะไม่ได้เจอกันอีกนานแค่ไหนก็ไม่รู้

"I'm at here in front of 7/11"
"Got it. I'll be there in a sec"
"sweet"

ฉันก็รออยู่นาน เธอก็ยังไม่มา หรือฉันรู้สึกว่ามันนาน เพราะเวลาของฉันกำลังจะหมดลงก็ไม่รู้ 
ซักพัก ก็เห็นเธอขนของตามผู้หญิงคนหนึ่งไป ซึ่งดูเหมือนจะเป็นเจ้าหน้าที่
อ่ออ ขนของอยู่นี่เอง ถึงว่าไม่ค่อยตอบอะไร 
ฉันก็นั่งรอ จนกว่าเธอจะทำธุระของเธอเสร็จ
ไม่อยากส่งข้อความไปตามยิกๆๆ ไม่ใช่ฉัน 
ฉันยังให้เกียรติเธอเสมอ แม้ว่าเวลามันจะเหลือน้อยแค่ไหนก็ตามที 

"Hey Sorry. I have to move my stuff"
เธอคงเห็นฉันแล้ว พอเสร็จธุระเลยตามมา
"That's fine. I know that. Did you eat yet?"
"ya. i already ate"
"aha That's alright. I really want to go along with you to the airport but my colleague absent today so I can't call off my work this afternoon"
"That's alright. I'm glad that you come here"
"I can't believe that it passed for a semester. I feel like I've just met you a week ago"
"yeah I know. It passed so soon. I wish I stay here longer"
"yeah. Will you come back here again?"
"yeah I will"
"when will you come here?"
"maybe after I graduated or next winter"
"wait, when will you graduated, next spring?"
"yeah in May. What about you?"
"January 2020. And let me know when you come back here. We can hang out together no matter where in Thailand. I'll be free for you" 
"yeah,man. i will. You too, when you to Nebraska please visit me in New Jersey"
"Absolutely. I really hope I can get that scholarship and then we can do road trip together"
"Yeah, let's do it"
"It's a bittersweet to say goodbye to you guys. I felt so happy when I said hello to you guys and now I have to say goodbye to you guys, such a hard time"
แล้วฉันก็เริ่มน้ำตาคลอ จนไม่รู้ว่าน้ำตามันไหลออกมาตั้งแต่เมื่อไหร่ และเธอดึงฉันเข้าไปกอด 
ฉันกอดเธอแบบไม่ต้องสงสัย ให้หูแนบหน้าอก จนรับรู้ได้ถึงการเต้นของหัวใจ ของเธอ
"I know, don't cry. You're so young and you still have to meet more people. It's a life cycle. New students is coming and you will have fun with them"
"I know,right. It really hard to say goodbye"
"aw, You'll be fine"

ฉันผละออกจากอกเธอ ก่อนจะล้วงกระเป๋าหยิบของที่ฉันตั้งใจจะมอบให้เธอออกมา
"I went to the art village on Thursday to made this notebook. I'll give it to you"
แต่ของถูกห่อเอาไว้ในถุงกระดาษ
"Can I open it now?"
"yes"
เธอแกะถุงกระดาษออก เผยให้เห็นถึงไดอารี่ hand made ปกแข็งสีน้ำตาลของกระดาษคราฟท์ ที่ถักดเวยลายคอปติก 
"Wow! It's so cool! Thank you! You made it all yourself?"
"yeah, it my first one with that pattern"
"Aww, you're really cute"
ฉันยิ้มและหัวเราะเบาๆพร้อมคราบน้ำตา ฉันดีใจ ที่เธอชอบของที่ฉันให้ ฉันไม่รู้หรอกนะ ว่าเธอจะใช้มันรึเปล่า แต่อย่างน้อย ถ้าเธอยังเก็บมันเอาไว้ มันคงเป็นตัวแทนของฉัน ที่ทำให้เรานึกถึงกันได้บ้าง ในเวลาที่ห่างกันไกล 
"alright. I really have to go toget my stuff. They're kicking me out :'( "
"Hahaha. Come on. You're just checking out"
"If you can go to the States don't forget to visit me in New Jersey"
"yeah. I'll let you know when i get the States and I'll miss you"
และฉันก็ร้องไห้อีกครั้ง
"yeah. Don't cry. I'll keep you in my spirit"
ฉันกอดเธออีกครั้งก่อนจะต้องจากกัน 
"hey wait. Can I ask you a question?"
"yeah"
"Didd he tell you that I like you?"
"yeah, he did"
"yeah, I DO"
เธอกอดฉันอีกครั้ง และจูบส่งท้าย ก่อนจะแยกย้ายกันไป เพราะฉันเองก็ต้องไปทำงานคาบบ่ายต่อ และเธอก็เหลือเวลาไม่มากนัก กับการขนของและไปสนามบิน 

ฉันทำงานใกล้สนามบิน และนั่นทำให้ฉันยิ่งรู้สึกร้อนรน เพราะฉันไม่สามารถออกไปเจอเธอได้อีกแล้ว  ในวันนี้ ใกล้กันแค่นี้ แต่เหมือนเราเริ่มอยู่ห่างกันออกไป เรื่อยๆ เรื่อยๆ ฉันต้องกลับไปทำงานต่อแล้วจริงๆ

เดินทางปลอดภัยนะ

ความรัก บางครั้งก็เกิดขึ้นโดยที่เราไม่รู้ตัว มันอาจจะเกิดขึ้นช้าๆด้วยกระแสที่อ่อนๆ เราเลยไม่ทันสังเกตตัวเอง ไม่ทันรู้สึกอะไร love takes time :) ฉันรู้สึกดีใจ  ที่ครั้งหนึ่งเราเคยอยู่ด้วยกัน ใช้เวลาด้วยกัน ถึงแม้มันจะแค่เทอมเดียวสั้นๆ แต่มันก็นานพอที่จะทำให้ความสึกรักใคร่ชอบพอกัน ขอบคุณนะ ที่เธอไม่เคยรู้สึกแปลกแยก และเป็นคนที่จิตใจเปิดกว้าง ขอบคุณนะ ที่เธอไม่เจ้ามาเป็นแรงบันดาลใจให้ฉัน ถึงตอนนี้ เราจะต้องจากกันด้วยเวลา ภาระหน้าที่ที่ยังต้องทำต่อ ฉันสัญญากับตัวเองไว้แล้ว ว่าฉันจะไปอเมริกาให้ได้ ไม่ว่าจะไปเรียนต่อ หรือไปทำงานก็ตาม 
  












SHARE
Written in this book
Love is complicated
Writer
UnoRagazza
keepslifelowkey
I'm strong on the surface,not all the way through. I've never been perfect but neither have you

Comments