Jet Lag
What time is it where you are? 
I miss you more than anything
I’m back at home, you feel so far
Waiting for the phone to ring


เสียงเพลง Jet Lag จาก playlist “Sad, just sad” ดังขึ้นจากโทรศัพท์ยี่ห้อผลไม้ที่ตั้งอยู่บนเตียง โดยที่ผู้เป็นเจ้าของก็นอนแผ่หลา สายตาที่มองเพดานล่องลอยไปไกล คนรักของเธอเพิ่งบินไปแดนไกลได้เพียงสัปดาห์เดียวเท่านั้น แต่สำหรับเธอเวลาช่างดูยาวนานราวกับโดนหยุดไว้ เธอพยายามไม่จมอยู่กับความเศร้าเพียงอย่างเดียวเพราะคนเราก็มีงานมีการต้องทำและการไปทำงานด้วยสีหน้าเศร้าโศกย่อมเป็นอะไรที่ไม่ค่อยจะมืออาชีพนักในความคิดของเธอ

You say good morning when it’s midnight 
Going out in my head, alone in this bed
I wake up to your sunset
It’s driving me mad, I miss you so bad


‘คืนนี้ว่างคอลกันมั้ย’
หญิิงสาวส่งข้อความไปหลังเลิกจากงานประจำอันแสนว้าวุ่น วันนี้เป็นวันแย่ๆอีกวันที่โดนพระเจ้า(คุณลูกค้า)ต่อว่าในเรื่องที่มันไม่ใช่ความผิดของเธอเสียด้วยซ้ำ 

‘ได้ๆ 5 ทุ่มเวลาเธอนะ’
เวลาผ่านไปหลายชั่วโมงกว่าอีกฝ่ายจะตอบกลับแต่นั่นก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้เธอมีรอยยิ้มออกมาได้ นิ้วเรียวขยี้ผ้าเช็ดตัวลงบนผมตนเองอย่างรีบร้อนพลางมองนาฬิกาที่ตั้งไว้ข้างเตียง 

‘อีก 1 ชั่วโมงก็จะได้เห็นหน้ากันแล้ว’
เธอคิดในใจอย่างมีความสุข แต่มือที่กำลังเช็ดผมอยู่ก็หยุดชะงักลงเมื่อนึกถึงความเป็นจริงที่ตนไม่สามารถจับต้องอีกฝ่ายได้ และตอนนี้เธอต้องการอ้อมกอดของอีกฝ่ายมากที่สุด เมื่อความคิดถึงทำงาน ความคิดก็เริ่มว้าวุ่น เธอเคยชินกับการมีคนเช็ดผมให้ ถึงจะชอบบ่นว่าผมยาวแล้วใช้เวลาเช็ดนานก็เถอะ ไหนจะไออุ่นจากคนข้างกายที่เคยนอนกอดกันทุกเมื่อเชื่อวัน คิดๆแล้วน้ำตาเจ้ากรรมก็รื้นขึ้นมาเสียอย่างนั้นแต่หญิงสาวก็ปาดมันออกอย่างรวดเร็ว

‘จะร้องไห้ให้เขาเห็นไม่ได้ เดี๋ยวเขาจะเป็นห่วง’
เธอคิดก่อนจะกลั้นน้ำตาแล้วรีบเช็ดผมต่อ และรอเวลา 5 ทุ่มอย่างใจจดใจจ่อ

เวลาที่ใช้คุยกับคนรักช่างผ่านไปรวดเร็ว กว่าจะรู้ตัวก็เที่ยงคืนเสียแล้ว และพรุ่งนี้ต้องไปทำงานเสียด้วย ด้วยหน้าที่การงานที่บีบบังคับทำให้ต้องตื่นเช้า ทั้งคู่บอกลากันเร็วๆก่อนที่หญิงสาวจะปิดเปลือกตาลง น้ำตาที่อดทนกลั้นไว้ยาวนานไหลรินราวเขื่อนแตก

I wanna share your horizon
And see the same sun rising
Turn the hour hand back to when you were holding me

เธอไล่อ่านบทสนทนาเก่าๆในโทรศัพท์แล้วสะอื้นไห้อยู่พักใหญ่ ความรู้สึกที่กดเก็บไว้ล้วนทะลักออกมาพร้อมน้ำตาเปียกหมอน ในใจเพียงแต่อยากย้อนเวลาไปยังตอนที่ทั้งคู่ยังเป็นเพียงเด็กน้อยที่ไม่ต้องกังวลเรื่องอะไรทั้งนั้นตราบใดที่อยู่ในอ้อมแขนของกันและกัน อยู่ๆเธอก็เกลียดระยะทางและเวลาขึ้นมาทันที 

SHARE
Written in this book
Short Stories
Writer
Alexsel
Writer/Student
A woman who writes

Comments

kanich
1 year ago
✌🏻
เหงาก็มาอัพนะคะ รออ่านและเป็นกำลังใจให้นะ
Reply
Alexsel
1 year ago
ขอบคุณค่า ❤️