D E E P  S E A & ?
ในหลายครั้ง พยายามตะเกียกตะกายขึ้นไปยังผิวน้ำ
อยากจะสูดเอาอากาศด้านนอกนั้น
ไม่ได้อยู่แต่ในทะเลแบบนี้

น้ำตาของสามสิ่งไหลออกมารวมกัน
จากความคิด สมอง และหัวใจ

เจ็บปวด

ทรมาน

อยากร้องไห้ดังๆ

กรีดร้องโหยหาความช่วยเหลือทั้งที่ตนเป็นคนเลือกแบบนี้เอง

แต่ก็รู้ดีว่าจากจุดนี้
ในทะเลความรู้สึกที่ลึกมากกว่าร่องสมุทรมาเรียนา 10,911 เมตรจากระดับน้ำทะเล

คงไม่มีใครได้ยิน

ถ้าอย่างนั้นก็คงต้องช่วยเหลือตัวเองแล้ว
ความคิดบอกอย่างนั้น

สมองตอบรับคำของความคิดโดยการสั่งร่างกายว่ายเข้าฝั่ง เข้าไปหาพื้นดิน
แต่ก็ถูกกระแสน้ำความรู้สึกแย่พัดกลับคืนมา

หัวใจยอมแพ้ ร้องไห้ซ้ำแล้วซ้ำอีก
พยายามต่อไปทำไม ไม่มีประโยชน์เลย

พอเถอะนะ เลิกพยายามเถอะ


ยอมแพ้แล้ว


เมื่อหัวใจบอกแบบนั้น ร่างกายที่พยายามตะเกียกตะกายว่ายทวนน้ำอยู่ก็ช้าลง

น้ำตาปะปนกับมวลน้ำทะเลรอบตัวที่โอบอุ้มเอาไว้
ไหลรวมกันอยู่ในทะเลแห่งความรู้สึกนี้

ภาพในอดีตฉายเข้ามาในหัวซ้ำๆ
ทั้งที่ดีและเลวร้าย

แต่เหมือนเลวร้ายจะถูกยัดเยียดมาให้ดูเป็นพิเศษ

ดูว่าทำอะไรลงไป
พูดอะไรออกไป
ทำอะไรที่มันย้อนกลับไปแก้ไขไม่ได้แล้ว

ภาพในอดีตที่ถูกฉายอยู่ในหัวยังคงประดาประดังเข้ามาแบบนั้น

เปลือกตาหลับลง น้ำเสียงสั่นเครือปนสะอื้น

"พอเถอะ"

"ขอร้อง"

แต่เหมือนจะไม่ฟังกันแม้แต่นิด
ภายในหัวหมุนวนเร็วขึ้นอีก

เร็วมากกว่าเดิม

เร็วจนไม่สามารถตามได้ทัน

รับรู้เพียงความรู้สึกแย่ๆที่มันออกมาจากม้วนเทปภาพอดีตเท่านั้นเอง


หัวใจกรีดร้องออกมา บอกให้พอ
สมองด้านชา ปล่อยให้น้ำตาไหลไปแบบนั้น
ความคิดกำลังจะเป็นบ้า มีแต่คิดโทษตัวเองทั้งนั้น


แต่มันก็จริง

ทุกสิ่งอย่างตัวเองเป็นคนทำทั้งหมด

เลือกที่จะอยู่ในทะเลนี้

เลือกที่จะไม่ให้ใครเข้ามา

เลือกที่จะอยู่คนเดียว

แต่ตอนนี้กลับเรียกหาคนช่วยเหลือจากจุดที่ลึกที่สุดจนไม่มีคนเข้าไปได้


เพื่ออะไร?


เหนื่อยบ้างไหมกับการเรียกร้องทั้งที่ไม่มีใครได้ยิน
ใช่ เหนื่อย

เหนื่อยบ้างไหมกับการใช้ชีวิตที่มีสามสิ่งขัดแย้งกัน
ใช่ นั่นก็เหนื่อย

เหนื่อยบ้างไหม...

กับการที่จมอยู่แต่ในทะเลซ้ำๆ
ไม่ว่าตะเกียกตะกายขึ้นมาเพียงใดก็ไม่สามารถขึ้นมาได้

...

เหนื่อย

เหนื่อยมาก

เหนื่อยจนไม่อยากจะอยู่ต่อ

เหนื่อยจน...ไม่รู้ว่าต้องพูดหรือระบายกี่ครั้งถึงจะเทียบเท่ากับความรู้สึกที่มี

บางทีอาจต้องใช้กระดาษเป็นทั้งแผ่นฟ้า

ปลายปากกาคือภูเขา

น้ำหมึกที่ใช้ก็คือน้ำทะเลจากความรู้สึกของเราเอง

แต่ก็ไม่แน่ใจ

ท้องฟ้ากว้างใหญ่พอให้เขียนหมดหรือเปล่า

แล้วมันจะไปเบียดเบียนหรือส่งผลให้ท้องฟ้าดูไม่น่ามองหรือเปล่านะ

สุดท้ายก็ทำได้แค่พูดเสียงเบากับตัวเอง

"เหนื่อยจัง"

ทำได้แค่นั้น

แล้วจมดิ่งลงไปอีกครั้ง

ลงไปอีก

ลึกลงไปอีก

จมไปมากกว่านี้อีก

จมลงไป

ในจุดที่ลึกที่สุด ที่แม้แต่ร่องสมุทรมาเรียนาที่มีความลึก 10,911 เมตรจากระดับน้ำทะเลก็ไม่มีทางเทียบเท่า

ลึกลงไปจนมองไม่เห็นแสงสว่างบนผืนน้ำ

ลึกลงไป

จนทุกอย่าง

มันมีแต่สีดำโอบอุ้มรอบตัวเราเอาไว้

มีแต่น้ำเย็นๆห่อรอบกาย

มีแต่ลมหายใจติดขัดอึดอัดจนหายใจไม่ออกคอยอยู่เป็นเพื่อน
ก็เท่านั้นเอง
SHARE
Written in this book
D E E P S E A
ทะเลความรู้สึกที่มีความลึกมากกว่า 10,911 เมตรจากระดับน้ำทะเล

Comments