กำแพงของความผิดหวัง
นานแค่ไหนแล้ว...ที่เราไม่ได้คุยกัน

มันคงรวมๆ ได้ประมาณ 3-4 เดือนแล้วที่ไม่ได้คุยกัน
ผมยังคงนั่งรอคุณที่เดิม
ที่ๆ คุณและผมเคยอยู่ด้วยกันและสร้างความทรงจำดีๆ ร่วมกัน
ผมยังแอบเข้าไปดูแอคเค้าท์ของคุณทุกวันเมื่อมีเวลา
แม้รู้ว่าคุณจะไม่เล่นมันแล้วก็ตาม
ผมยังนั่งดูรูปดิสไลน์ที่คุณตั้งรูปเดิม วนไปวนมา
ทำแบบนี้ซ้ำๆ จนชิน
ผมยังคงหาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้ว่า...ผมทำมันไปเพื่ออะไร
.
.
.
.
.
ในเมื่อคุณเองก็ไม่รู้ว่าผมยังรออยู่ทางนี้คนเดียว




หรือมันอาจจะเป็นผมคนเดียวที่ยังยึดติดกับอดีต


เหตุผลทั้งหมดมันคงสรุปได้ว่าผมยังคงยึดติดกับสิ่งเดิมๆ ที่เคยทำ
มันเหมือนความเคยชินที่ต้องทำในอดีต
ฟิลคุณต้องตื่นมาล้างหน้าแปรงฟันหล่ะมั้ง
อืม...มันก็อธิบายยากอยู่นะ
ทั้งๆ ที่เป็นฝ่ายปฏิเสธแท้ๆ แต่ทำไมถึงเอาแต่คิดถึงคุณ
น่าสมเพชตัวเองแท้ๆ เลยว่าไหม?
ถ้าวันนั้นผมซื่อตรงกับความรู้สึกก็คงจะดี
เพราะวันนี้อาจจะกำลังคุยกับคุณก็ได้เนอะ
มาเสียดายวันนี้มันก็สายไปแล้ว
เพราะตอนนี้เราไม่สามารถมาเจอกันได้อีกแล้ว
.
.
.
.
.
เพราะตอนนี้...ความสัมพันธ์ของเรามันก็เหมือนเส้นขนานที่ไม่อาจจะมาบรรจบกัน




สุดท้ายแล้ว ผมอาจจะไม่ใช่คนที่สมควรจะได้ความรักจากใคร


คำๆ นี้ดังก้องอยู่ในหัวของผมหลายต่อหลายครั้ง
ผมเป็นคนที่ไม่สามารถรักษาความสัมพันธ์ในเรื่องความรักได้เลย
ผมทำมันพังตลอด
เพราะกำแพงของผมมันสูงขึ้นทุกครั้งที่ผิดหวังจนไม่อาจะให้ใครเข้ามาได้
กำแพงที่มีหนามแหลมคมล้อมรอบเซฟโซนของผม
เซฟโซนของผมตอนนี้มันก็ดี
มันปลอดภัยและอบอุ่นมากๆ เลยหล่ะ
มันคงจะดีกว่านี้...ถ้าสักวันหนึ่งจะมีคนทำลายกำแพงที่หนาแน่นของผมลงได้
.
.
.
.
ถ้าเขาไม่ถอดใจไปเสียก่อน




SHARE
Writer
star_wishing
Simple :-)
บันทึกของมนุษย์ตัวเล็กคนหนึ่ง

Comments