เรื่องเล่าจากปีศาจในจิตใจ 2
เรารู้จักครอบครัวของเราแค่ไหน...?
พ่อแม่รู้จักเราดี แรกเกิด น้ำหนักตัวเท่าไหร่ รูปร่างเป็นยังไง เคยไปก่อวีรกรรมอะไรไว้ ตบหัวอากงตอนยังหัดเดินบ้าง ล้มหัวเข่าถลอกจนกลายเป็นเรื่องปกติบ้าง เรื่องเล่าร้อยแปดพันเก้าที่ฟังมาไม่รู้กี่ครั้ง แต่ก็ไม่สามารถนึกออกได้เพราะมันเป็นช่วงที่ยังเด็กเกินไป

แต่พ่อแม่รู้จักเราจริง ๆ รึเปล่า?
รู้ไหมว่ามีวีรกรรมอะไรที่น่าตกใจกว่านั้นมาก ในตอนที่ไม่มีใครคอยจับตามอง อะไรที่เลวร้าย
รู้ไหมว่ามีวีรกรรมอะไรที่โรงเรียน สถานที่ซึ่งเหมือนสมรภูมิที่ผู้ใหญ่จะไม่เหลียวมองมา ทะเลาะ รังแก หลอกล่อ แล้วทำลายเหยื่อ มันฟังดูเหมือนนิยาย แต่เอาจริง ๆ ชีวิตเราน่าอ่านน่าสนุกกว่านั้นเยอะในมุมมองของคนนอก
ส่วนในมุมมองของตัวเองเหรอ… อา… ช่างมันเถอะ

สมัยประถม เรารู้ว่าพ่อแม่ทำงานอะไรและได้เงินเดือนเท่าไหร่จากการเขียนข้อมูลส่งให้ครูประจำชั้น
สมัยมัธยม เราเริ่มรู้ว่างานที่พ่อแม่ทำไม่ได้มีแค่อย่างเดียว มีรับงานควบด้วย แต่ที่ไม่ให้เขียนลงใบแบบสอบถามว่ามีรายได้ส่วนนั้นเพราะกลัวจะสะดุดตาใครเข้า
สมัยมหาลัย เราได้รู้… มันมีโลกที่มืดหม่นกว่านั้นในสังคมคนทำงาน

ตอนเด็กเรารู้จักพ่อ พ่อเป็นคนรักสบาย แต่ความรู้รอบด้านเหมือนมนุษย์อเนกประสงค์ ซ่อมได้ตั้งแต่งานไม้ทั่วไปยันคอมพิวเตอร์เดินสายไฟต่อเน็ต
แต่เราพึ่งได้รู้ตอนโตว่าสมัยวัยรุ่นพ่อเป็นสิ่งที่เรียกอะไรประมาณ… สิงห์มอเตอร์ไซค์

ตอนเด็กเรารู้จักแม่ แม่เป็นคนดุทุกอย่าง บ่นทุกอย่าง และทำให้เรากลัวการถูกดุจนสามารถร้องไห้กับคำด่าแบบขอไปทีของเพื่อนวัยเดียวกันได้
แต่เมื่อเราโต เราเป็นฝ่ายทำให้แม่ร้องไห้ เพราะหลุดปากบอกไปว่าทุกสิ่งที่เราเป็นตอนนี้เกิดขึ้นเพราะแม่

น้าสาวเคยนินทาแม่ให้เราฟังว่าแม่เป็นเด็กดี เป็นพี่คนโตผู้ครองตำแหน่งลูกกตัญญูโคตรดีเด่น แล้วก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าออร่าชวนให้รู้สึกแบบนั้นจริง ๆ
เคยสงสัย แม่ไม่เคยทำอะไรผิดกฎเลยเหรอ จริงเหรอ?
แต่แม่คบกับอดีตสิงมอเตอร์ไซค์นะ…
เคยให้แม่เล่าเรื่องตัวเอง แต่มันมีแต่เรื่องดี ๆ จนชวนให้รู้สึกแย่เองที่แอบอยากได้ยินเรื่องชวนประหลาดใจบ้าง เช่น เคยโดดเรียนไหม เคยหนีเที่ยวรึเปล่า ชีวิตทำไมฟังดูน่าเบื่อขนาดนั้น เฝ้าร้านแทนอากง คอยเลี้ยงน้องทั้งหกคน เลิกเรียนต้องกลับบ้าน ไม่พูดคำหยาบ

หรือความจริงแล้วผู้ใหญ่แค่อายที่จะเล่าเรื่องแย่ ๆ ให้เด็กฟัง
แค่คำหยาบทั่วไปยังพูดในบ้านไม่ได้ ต้องโดนเสียดุตลอด
เราเคยยอมรับกฎข้อนั้น แต่มันทำให้เราถูกเพื่อนตีตัวออกห่างเพราะคิดว่าเราเป็นเด็กดีเกินไป… ก็แค่ช่วงหนึ่ง

เรารู้จักครอบครัวจริง ๆ รึเปล่า
หรือแค่อยู่ร่วมในบ้านหลังเดียวกันเพื่อรอวันแตกแยก
เรารู้จักน้องชาย เราเห็นมันโตมา ทะเลาะตบตีกันมาตั้งแต่เด็ก ก่อนที่เราจะโตพอจะยอมให้กัน เผาวีรกรรมตัวเองให้มันฟังบางครั้ง เข้าข้างกันเวลาทำผิดกฎบ้าน จนรู้สึกสนิทกว่าพ่อแม่
แต่ก็การเข้ามหาลัยก็ตัดความสนิทนั้นทิ้ง
เราเริ่มรู้จักชีวิตเพื่อนบางคนดีกว่าประวัติคนที่บ้าน
จนได้แต่สงสัย…
ถ้าวันหนึ่งพวกเขาจากเราไป…
เราจะเสียใจในฐานะครอบครัว
หรือในฐานะคนที่รู้จักกันแค่ผิวเผิน

นี่คือเสียงจากปีศาจร้ายในใจ เสียงของคำถามที่ใครมาอ่านก็คงอยากด่า ความกตัญญูอยู่ที่ไหน จิตใจทำด้วยอะไรถึงได้เย็นชาขนาดนี้
โคตรดาร์ก แน่ใจนะว่าไม่ได้มาจากค่ายดีซี
เครดิต : Chao Sera

**ทำการขออนุญาตเจ้าของบทความก่อนนำมาลงแล้ว**
SHARE
Written in this book
รวมบันทึกคนโรคซึมเศร้า
รวมบันทึกของคนเป็นโรคซึมเศร้า ออกมาบอกเล่าความรู้สึกของคนที่เป็น ว่าเขารู้สึกอย่างไร -การอยู่ต่อมันอาจจะไม่น่าจดจำเท่าการจากไป-
Writer
Raal
Writer , Cartoonist
Eat well Play well

Comments