HE'LL NEVER LOVE YOU FT. 35 #HNLY35
HNLY ft. 35

KANG YEBIN
X
KANG KYUNGWON 






เธอไม่ใช่ของเขา

แต่เป็นของฉัน....
 





"เชิญคุณคัง คยองวอนขึ้นมาอวยพรคู่บ่าวสาวด้วยค่ะ"

ไม่อยากทำ แต่ก็ต้องทำ เพราะฐานะ'พี่สาว'มันค้ำคอ


เสียงเชียร์เสียงปรบมือดังขึ้นอย่างต้อนรับขณะที่ฉันกำลังก้าวขาขึ้นเวที ริมฝีปากสีแดงคลี่ยิ้มกว้างปิติยินดีกับ'น้องสาว'ที่วันนี้ได้มีตำแหน่งเป็นเจ้าสาวในงานเลี้ยงหลังพิธีแต่งงาน แม้ในใจจะคิดตรงข้ามกับสิ่งที่แสดงออกก็ตาม

"ก่อนอื่นเลยคงต้องบอกก่อนนะคะว่าฉันเองไม่ใช่พี่สาวที่แสนดีเท่าไหร่ เพราะเราไม่ได้โตมาด้วยกัน"



 
'นี่เยบิน คนที่จะเป็นน้องสาวแกต่อจากนี้ ทำความรู้จักไว้ อย่าแกล้งน้องล่ะ'

แม่แนะนำตัวฉันกับเด็กสาวตัวเล็กตรงหน้า ก่อนจะดันให้ฉันพาน้องสาวคนใหม่ไปเล่นกันที่ห้องโถง ส่วนตัวเองกับพ่อใหม่ก็พากันเดินหายลับไปชั้นบน ไม่อยากคิดจะคิดหรอกนะว่าไปทำอะไรกัน เพราะมันเรื่องปกติอยู่แล้ว แม่ฉันน่ะทำประจำ

เรื่องที่มีพ่อใหม่น่ะนะ...


 
 
"ครั้งแรกนี่ต้องบอกเลยนะคะว่าเยบินเนี่ย ตัวเล็กมากๆ แล้วดูตอนนี้สิ ยี่สิบกว่าแล้วก็ยังตัวเล็กอยู่ดี แต่เล็กพริกขี้หนูนะคะ"

หยอดมุกไปสักนิดเพื่อไม่ให้งานเงียบ แขกก็พากันหัวเราะกันพอเป็นพิธีอย่างที่คาด ก่อนฉันจะพูดต่อพร้อมกับมองไปที่น้องสาวตัวเอง

"ตอนเด็กๆเธอเป็นเด็กซนค่ะ ติดฉันมากเลย ขี้แยด้วย"




 
'ไม่มีเพื่อนคบรึไงถึงมาห้องฉันอยู่ได้'

ฉันพูดด้วยเสียงติดจะรำคาญใส่'น้องสาว'ที่ยืนทำตาแป๋วอยู่หน้าห้อง

โชคดีที่แม่หาพ่อใหม่ได้ร่ำรวย บ้านใหญ่โต พลอยทำให้เธอมีห้องนอนส่วนตัวไม่ต้องไปนอนอุดอู้กับน้องสาว แต่แยกห้องไปก็เท่านั้น ในเมื่อยัยเด็กบ้านี่ชอบถือหมอนมาเคาะประตูขอนอนด้วยอยู่เรื่อย คราวนี้ก็ถือบาร์บี้มาหา หวังว่าฉันจะเล่นด้วยล่ะสิ

'พี่คะ พี่เล่นกับฉันหน่อยสิ'

'ฉันจะนอน'

'งั้นขอฉันนั่งอยู่ในห้องพี่ก็ได้ พี่ก็นอน'

'เธอจะเล่นเสียงดัง รำคาญ'

'ฉันจะเล่นเงียบๆค่ะ ฉันสัญญา'

เยบินพูดพร้อมทำหน้าเจี๋ยมเจี้ยมเสมองไปที่พื้น

คิดว่าฉันจะใจอ่อนเหรอ

หึ....

'อย่าเสียงดังล่ะ ไม่งั้นฉันจะจับเธอโยนออกจากห้อง'

เพราะกลัวไปฟ้องแม่หรอก

'ขอบคุณค่ะพี่'

ขอบคุณเสร็จก็วิ่งเข้าห้องด้วยความไวแสงแล้วนั่งลงที่ข้างเตียงอย่างเงียบๆ

เพิ่งรู้นะว่าลูกคนรวยเนี้ยไม่ค่อยมีใครคบ ตั้งแต่ฉันมาอยู่ที่นี่ไม่เคยเห็นเยบินพาเพื่อนมาเที่ยวที่บ้านหรือเธอจะเล่าเรื่องเพื่อนให้ฟังบ้างเลย ผิดกับฉันที่ชอบพาเพื่อนมาบ้านแล้วก็ทำบ้านเละ สุดท้ายก็โดนพ่อใหม่ห้ามพาเพื่อนมาเที่ยวอีก วันหยุดเลยต้องซังกะตายอยู่แต่บ้านอย่างเหงาๆ น่าเบื่อ

'พี่คะ อันนี้คืออะไร'

'กรี้ดดดดด เด็กบ้า! ยุ่งอะไรกับของฉัน!'

ฉันคว้าบราออกมาจากมือเยบินแล้วรีบเอาไปยัดไว้ในตู้เสื้อผ้า ก่อนจะเผลอเอามือตีแขนเยบินไปอย่างแรงด้วยความโมโหที่มาค้นข้าวของเธอ

'ฉ..ฉันเห็นมันตกอยู่ใต้เตียง ฉ..ฉัน..ฮึก'

พูดไม่ทันจบประโยคเยบินก็ร้องแงออกมาเสียงดัง ทำให้ฉันทำหน้าเลิ่กลั่กอย่างคนผิด มองแขนน้องที่ตัวเองเพิ่งตีไปเมื่อกี้ก็ขึ้นรอยเปื้อนสีแดง คงจะตีแรงไปจนน้องร้อง

แล้วฉันจะทำยังไงให้เด็กนี่หยุดร้องไห้?

'หยุดร้องไห้ที ฉันข..ขอโทษ'

ไม่ได้ผล เยบินไม่ยอมหยุด

'หยุดสิ! เดี๋ยวพี่เลี้ยงก็ขึ้นมาหรอก!'

ยิ่งขึ้นเสียง เยบินก็ยิ่งร้องไห้ ฉันที่สิ้นคิดและด้วยความที่ดูละครมาเยอะเลยต้องตัดสินใจทำสิ่งที่ชีวิตนี้ตัวเองไม่คิดจะทำ

คือการกอด เพราะในละคร พระเอกชอบกอดนางเอกเวลาร้องไห้ มันต้องได้ผลน่า

และใช่

เยบินหยุดร้องไห้

เห็นอย่างนั้นฉันก็รีบปล่อยแขนออกจากตัวเยบินทันที น้องก็ทำหน้าเบ้จะร้องอีก ก็เลยต้องกอดอีกครั้ง

'หยุดร้องนะ ฉันกอดเธอแบบนี้ทั้งวันไม่ได้'

'ไม่ร้องแล้วค่ะ แต่พี่กอดฉันแบบนี้บ่อยๆได้ไหม มันอุ่นดี'




 
"แกชอบให้ฉันปลอบค่ะ นอกจากพี่เลี้ยงที่ขี้โอ๋เธอแล้ว ก็มีฉันนี่แหละที่โอ๋เธอเหมือนกัน ดูตอนนี้สิเธอมีคนโอ๋เธอเพิ่มอีกคนแล้ว ทีนี้ฉันก็ตกกระป๋องแล้วล่ะสิ"

ฉันพูดด้วยน้ำเสียงน้อยใจและยังไม่ละสายตาจากเธอ เยบินทำคิ้วตกแล้วทำมือเป็นรูปหัวใจส่งมาให้ ฉันหัวเราะเบาๆก่อนจะพูดต่อ

"พอเธอขึ้นมัธยมเธอก็เริ่มเป็นสาวค่ะ พูดได้เลยนะคะว่าฮอตมากๆ หัวกระไดไม่แห้งเลยล่ะ ไม่เชื่อถามคุณพ่อได้ค่ะ ท่านนี่สั่งให้ฉันตามน้องติดเลยค่ะ คอยสืบคอยตามดูว่าออกนอกลู่นอกทางไหม แต่พ่อไม่ต้องห่วงนะคะ ตอนนั้นน้องเป็นเด็กดีค่ะ"

ฉันมองไปที่ผู้ชายวัยกลางคนที่ตอนนี้ยิ้มอย่างอ่อนโยนส่งมาให้พร้อมพยักหน้าเห็นด้วยในที่ฉันพูด

แม้สิ่งที่พูดออกไปมันจะไม่ใช่ความจริงก็ตาม...




 
'พี่บอกแล้วไงว่าไม่ให้ใส่กระโปรงสั้น'

'พ..พี่ก็เอามือออกไปก่อนสิคะ'

เยบินพูดสียงสั่น จับมือฉันที่วางตรงช่วงต้นขาของเธอให้หยุดเลื่อนขึ้นไปมากกว่านี้

'ก็เลิกใส่สั้นสิ'

พอขึ้นมัธยมเยบินก็เริ่มคบเพื่อนใหม่ เป็นพวกคุณหนูตระกูลไฮโซที่แต่งตัวชะวับชะแวมล่อให้ผู้ชายมองแล้วชอบคิดว่าตัวเองสวย ทั้งๆที่สิ่งที่ผู้ชายพวกนั้นมองมันไม่ใช่ที่หน้าตา

'เพื่อนฉันยังใส่เลย!'

โตขึ้นก็ดื้อขึ้นด้วย ไม่เห็นเหมือนตอนเด็กๆ

'คิดว่ามือฉันเป็นสายตาคนที่มองมาที่เธอ เขาไม่เห็นก็จริง แต่เขาจินตนาการถึง...'

ฉันใช้ช่วงที่เยบินกำลังตั้งในฟังสิ่งที่ฉันพูดเลื่อนมือสูงขึ้นเรื่อยๆเพื่อให้เธอรู้ว่าสิ่งที่ฉันพูดหมายถึงอะไร ยังไม่ทันถึงไหนเยบินก็รีบดึงมือฉันออกแล้วก็ดีดตัวออกหนีไปที่ประตูห้องน้ำ เธอหน้าแดงหายใจเข้าออกแรงจนหน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะ

'พี่จะทำอะไร'

'ทำให้เธอคิดออกไง ว่าทำไมถึงไม่ควรใส่สั้น'

'ฉันไม่สนใจพี่หรอก'

เยบินสะบัดหน้าอย่างโกรธๆเดินไปเปิดประตูกำลังหมุนลูกบิดเพื่อจะออกไปแต่ก็หยุดชะงักเพราะคำพูดฉันที่พูดออกไปด้วยเสียงเรียบๆแต่เน้นทุกพยางค์

'ถ้าเธอยังใส่อีก พี่จะทำโทษเธอมากกว่านี้'

เยบินนิ่งไปเสี้ยววินาทีก่อนจะปิดประตูเต็มแรงกระทืบเท้าออกไป



ก็ดีที่เยบินยังเชื่อฟังเธออยู่ เพราะวันต่อมาเธอเลือกกระโปรงตัวยาวตัวเดียวที่มีในบ้านมาใส่ และตอนเย็นก็ให้พี่เลี้ยงไปซื้อกระโปรงตัวยาวมาเพิ่ม

น่าเสียดายที่ไม่ได้ทำโทษต่อ น่าเสียดายจริงๆ




 
"คุณชเวแน่ใจได้เลยนะคะว่าเจ้าสาวคุณในตอนนี้คือหญิงสาวที่งดงาม จิตใจดี และเป็นคู่ชีวิตที่ดีแน่นอนค่ะ ฉันที่เห็นเธอมาตั้งแต่เด็กสามารถการันตีให้ได้เลยค่ะ ข้อเสียข้อเดียวของเยบินก็คงจะเป็นนิสัยที่ดื้อค่ะ เธอน่ะหัวรั้นที่หนึ่งผิดกับตอนเด็กๆมากเลย มีแค่ฉันที่ปราบได้ ส่วนวิธีนั้น... ขอเก็บเป็นความลับนะคะ"




 
'พรุ่งนี้ฉันจะใส่ตัวนี้ไปเที่ยว พี่คิดว่าไง'

เยบินหยิบเสื้อเปิดไหล่สีดำขึ้นมาทาบตัวแล้วหมุนไปมาให้ฉันดู

พรุ่งนี้เธอจะไปเที่ยวกับเพื่อนก็เลยขอขนเสื้อผ้ามาเลือกที่ห้องฉัน เพราะคิดว่าฉันจะให้คำแนะนำเธอได้ทั้งๆที่ก็เห็นอยู่ว่าในตู้เสื้อผ้าฉันมีแต่เสื้อยืดสีพื้นกับเสื้อแขนยาวลายสก็อต

'ทำไมต้องแต่งโป๊'

'แค่เปิดไหล่เอง ใครก็ใส่กัน'

ฉันถอนหายใจยาวพรืดออกมาแล้วนอนหันหลังหนี เป็นเชิงปฏิเสธการรับรู้ใดๆต่อจากนี้

ทั้งห้องเงียบ มีแต่เสียงลมจากแอร์ที่ได้ยิน ไม่นานฉันก็รู้สึกถึงน้ำหนักที่กดลงบนเตียงที่ใกล้เข้ามาเรื่อยๆแล้วหยุดที่หลังเธอ

'พี่โกรธฉันเหรอ'

ฉันนิ่ง ไม่ตอบอะไร

'พี่คะ ทำไมช่วงนี้พี่ดุฉันจังเลย'

เยบินล้มตัวนอนแล้วยกแขนขึ้นมาโอบฉันจากด้านหลัง

'พี่จะไม่พูดกับฉันจริงๆเหรอ'

'...'

'พี่คะ'

พอเห็นว่าฉันยังเงียบอยู่ เยบินเลยแกล้งด้วยการเป่าลมที่ท้ายทอยจนฉันต้องย่นคออย่างจั๊กจี้ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา เยบินได้ทีจึงแกล้งฉันใหญ่ สุดท้ายทนไม่ไหวเลยพลิกตัวหันมาหาเธอทำให้จมูกเยบินชนกับริมฝีปากของฉัน ถึงไม่แรงมาก แต่ก็แรงพอทำให้ใจของเราทั้งคู่เต้นเร็วขึ้น และเร็วขึ้นอีกเมื่อฉันเลื่อนใบหน้าลงให้ปากของเราอยู่ใกล้กัน เสี้ยววินาทีที่สมองไม่ทันได้ประมวลผล ริมฝีปากฉันก็ทาบลงที่ตำแหน่งเดียวกันของเยบิน ไม่เคยฝึกและไม่เคยปฏิบัติ แค่ดูจากหนังและนำมาใช้กับคนๆเดียว ครั้งแรกคงไม่เร็วไปกับการใช้ลิ้น เราจูบกันอยู่สักพักก่อนที่ฉันจะผละออก แล้วเลื่อนลงมาที่ลำคอ กลิ่นน้ำหอมที่คิดว่าเยบินน่าจะยืมของเพื่อนมาใช้ทำให้สมองฉันขาวโพลนไปชั่วคราว กลิ่นหอมยั่วยวนจนไม่อาจหักห้ามใจไม่ให้ลองชิมได้ ส่วนมือก็ทำหน้าที่ของมันได้ดี ลูบไล้ไปตามส่วนโค้งเว้า เจออะไรที่ขวางก็ต้องกำจัดออก

ฉันเห็นมาตั้งแต่เธอยังเป็นเด็ก ไม่ว่าจะเป็นหัวไหล่ที่น่ากัด กระดูกไหปลาร้าที่สวยงาม ผิวขาวเนียนที่น่าหมั่นไส้ ดวงตากลมที่เหมือนหมาน้อยขออาหาร ริมฝีปากเล็กที่ตอนนี้เจ้าของเผลอกัดมันอย่างลืมตัว หรือจะเป็นส่วนอื่นๆของเยบิน ไม่มีใครบนโลกนี้สมควรได้เป็นเจ้าของนอกจากฉัน คัง คยองวอน พี่สาวเธอเท่านั้นที่มีสิทธิ์จะครอบครองร่างกายนี้ ไม่มีเหตุผลที่ต้องยกเธอให้คนอื่น ไม่มีวัน!



 
"สุดท้ายแล้วนะคะ ฉันก็อยากจะอวยพรให้ทั้งคู่มีความสุขมากๆ รักและเข้าใจกัน อย่าใช้อารมณ์ในการตัดสินใจ มีหลานไวๆ รักกันยืนยาว ขอบคุณค่ะ"

พูดจบแขกทั้งห้องก็ปรบมือให้ เยบินที่ยืนอยู่กับเจ้าบ่าวก็วิ่งเข้ามากอดฉันแน่น ส่วนฉันก็กอดตอบพร้อมกับลูบหัวเด็กตัวเล็กอย่างเอ็นดู เมื่อถึงเวลาที่ต้องไปฉันก้มหน้ากระซิบที่ใบหูเยบินเพื่อให้สิ่งที่พูดออกไปเราจะได้ยินแค่สองคนเท่านั้น

"พี่จะไปรอที่ห้อง503"

พูดจบก็ถอยออกมาฉีกยิ้มให้เยบินที่ตอนนี้ยิ้มให้เป็นคำตอบจากประโยคเมื่อกี้ และหันไปยิ้มให้กับคุณชเว เจ้าบ่าวของงาน แล้วเดินลงจากเวทีไปนั่งที่โต๊ะของเธอเพื่อรอเวลาที่จะขึ้น'ห้อง'





ก๊อกๆ

ฉันลุกจากโซฟาเดินไปที่ประตูแล้วส่องตาแมวดูว่าใช่'คนของฉัน'รึเปล่า ปรากฏว่าใช่ เยบินมายืนเคาะหน้าประตูรัวๆ มองซ้ายมองขวาอย่างกับจะมาขโมยของ

"พี่เปิดช้าจัง"

เข้ามาถึงก็บ่น ฉันเห็นน้องทุลักทุเลกับการลากชุดก็เลยเข้าช่วยยกเพื่อให้เดินสะดวกขึ้น จนไปส่งถึงโซฟาก็ยังบ่นต่อ

"ชุดก็หนัก นานก็นาน ทำไมฉันต้องซวยมาแต่งงานด้วย"

"ก็คุณชเวเลือกเธอ"

"ถ้าพ่อไม่ขอร้องฉันก็ไม่แต่งหรอก น่าเบื่อ ชุดนี่ก็อึดอัด ร้อนก็ร้อน"

ตอนนั้นฉันน่าจะบอกคุณชเวไปด้วยว่านิสัยเสียอีกอย่างคือขี้บ่น

"หันหลังมาสิฉันจะถอดให้"

เด็กขี้บ่นก็หันหลังมาให้ฉันที่นั่งข้างๆอย่างว่าง่าย ชุดหนักขนาดนี้คงอยากจะถอดใจจะขาดเลยล่ะสิ มือรูดซิปไปปากก็ถามไป

"ทำไมไม่ใส่เกาะอกล่ะ เห็นเธอเลือกไว้ไม่ใช่เหรอ"

"ก็พี่ทำรอยไว้งี้ใครจะใส่เกาะอกได้ล่ะ!"

เสียงดูสะบัดสะบิ้งจนน่าตี ฉันเลยหัวเราะออกมาให้กับความน่าตีนี้จนเยบินหันมามองค้อนหนึ่งที

"บอกแล้วไงว่าอย่าแต่งตัวโป๊"

"จะยี่สิบห้าแล้วนะ แต่งได้แล้วค่ะ"

"เอางี้ ฉันจะพูดใหม่ อย่าแต่งตัวโป๊ให้คนอื่นที่ไม่ใช่ฉันดู แบบนี้โอเคไหม?"

"เพราะอะไรล่ะคะ ทำไมต้องห้ามคนอื่นด้วย"

เยบินหันมามองด้วยใบหน้าที่มีเครื่องหมายคำถามติดบนหน้าผาก

"ไม่มีใครคู่ควรกับเธอนอกจากฉัน เพราะฉันรักเธอ"

"..."

"รักมากกว่าที่ใครบนโลกนี้รักเธอ แม้แต่พ่อของเธอก็ตาม"

"อื้อ ฉันก็รักพี่ รักพี่มากกว่าใครบนโลกใบนี้"

เราสองคนสวมกอดกันอย่างแนบแน่นราวกับกลัวว่าใครจะมาพรากเราออกจากกัน แต่จะไม่มีวันนั้นเกิดขึ้นแน่นอน ต่อให้เยบินแต่งงานก็ตาม

How many days, how many nights

'Til you realize, he'll never love you like me?

He'll never love you like me





ว้ากกกกก เขิงๆๆๆๆ
ฟังเพลง He'll never love you - Hayley Kiyoko 
( https://youtu.be/l8KtNBdVcv0 )
ไปด้วยนะคะ
ฟังเพลงนี้ทีไรคือบิดตัวไม่ซึมเปื้อนทุกทีเลย
ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะคะ รักษ์เสมอ <3

SHARE
Written in this book
MY SONG MY FIC
Drabble , OS ft. my song
Writer
SH_zyuan
Writer
🌬 Just a little girl with her dreams

Comments

mheebell
2 years ago
กรี๊ดดดดดดดดด ฟิคบาปคือของหวาน แง้
Reply
ck_JS
2 years ago
รู้สึกบาปและดีต่อใจไปพร้อมๆกันเลยค่ะ ฮืออออ ทึ้งหัว ขอบคุณที่แต่งให้อ่านนะคะ
Reply
viewmw
2 years ago
ชอบมากเลยค่ะ อ่านไปแล้ววูบวาบๆฮื่อออ น้องบิ้นของพี่เค้าคนเดียววว
35เหมาะกับอะไรแบบนี้จังเลย555
Reply
Parnpupu
2 years ago
กรี้ดดดดดดดด ชอบมั่กค้าาาาาาาา พี่คังหวงน้องอะไรเบอร์นั้นนนน ชอบมากกกกกกก 
Reply