"เป็นแผลก็ทายา"
บทสนทนานี้เกิดขึ้นตอนเดินขึ้นน้ำตกเอรวัณกับพี่มอส ผู้พิการทางสายตา


ใช่ค่ะ...คุณอ่านไม่ผิด 


ค น ต า บ อ ด เ ดิ น ขึ้ น น้ำ ต ก เ อ ร วั ญ
                          

สำหรับคนที่เคยไปจะรู้ว่ายิ่งสูง การเดินทางยิ่งลำบากมากขึ้นเรื่อยๆ
ซึ่งขนาดเรามองเห็นกันปกติยังทุรักทุเรเลยจริงมั้ย

มันเลยทำให้เราเกิดคำถาม แล้วก็เกิดบทสนทนานี้ขึ้นมา
เรา : พี่มอสเคยเดินแล้วไปชนอะไรมั้ย ได้แผลมาเยอะมั้ยเนี้ยย
พี่มอส : ก็มี แต่พี่ไม่กลัวอะไรแบบนี้หรอก เป็นแผลก็ทายา

"เป็นแผลก็ทายา" 

ประโยคสั้นๆที่ทำเอาเราจุกไปถึงคอ 
ลากขึ้นมาล้างความคิดบางอย่างที่หัว 
แถมวกกลับไปเปิดใจเราให้กว้างขึ้นด้วย
เพราะเราเป็นคนนึงที่ขี้กลัว...

กลัวเจ็บ ไม่ว่าจากสาเหตุอะไร
กลัวเป็นแผล ไม่ว่าจะแผลกาย หรือแผลใจ
กลัวการผิดหวัง จากการเริ่มคาดหวัง
กลัวการเข้าหา จึงชอบที่จะรอคอย
กลัวการเปลี่ยนแปลง เลยมักจะยึดติด
กลัวการเริ่มต้นใหม่ เพราะกลัวที่จะต้องเริ่มต้นอีก

เราเลยชอบกินไอติมรสเดิมๆ เพราะมันอร่อยอยู่แล้ว
เราชอบเดินทางเดิม เพราะจะได้ไม่หลง
เราไม่ชอบเข้าหาใคร เพราะชวนคุยไม่เก่ง
เรากลัวการเริ่มต้นใหม่กับใครสักคน เพราะเรากลัวตัวเองเจ็บและกลัวทำคนอื่นเจ็บ

แต่พอได้ยินประโยคนั้น มันทำให้เราฉุกคิดว่า
ถ้าพี่เค้ามัวแต่กลัวจะเป็นแผล กลัวจะเจ็บตัว
ป่านนี้พี่เค้าคงไม่ได้ไปไหนนอกจากอยู่บ้าน

แต่เพราะพี่มอสไม่กลัวที่จะเจ็บหรือเป็นแผล
เค้าเลยได้มาท้าทายตัวเองแบบนี้

เพราะพี่มอสไม่เคยคิดว่าตัวเองตาบอดเลยทำสิ่งนั้นสิ่งนี้ไม่ได้ 

แต่พี่มอสคิดว่าเค้าทำได้ และเค้าก็ทำได้จริงๆ


จากการเดินทางครั้งนี้เราเลยได้บทเรียนว่า
หากเรากลัวเจ็บ กลัวจะได้บาดแผล 

เราคงไม่ได้ไปไหนไกลนอกจากcomfort zone หรือsafe zoneของตัวเอง

เป็นคนขี้แพ้ที่หลบอยู่หลังกำแพง
เป็นคนขี้กลัวที่เอาแต่อยู่ในกรอบของตัวเอง

แต่หากเราเอาชนะความกลัวเหล่านั้นได้ 
อย่างน้อยเราจะได้รู้
และไม่ต้องกลัวหรือกังวลกับมันอีก


ที่ผ่านมา หลายคนขีดเส้นขีดจำกัดและความสามารถของตัวเองไว้เท่านั้นเท่านี้ 
แต่เราเชื่อว่าทุกคนเป็นได้มากกว่านั้น
และทำอะไรได้มากกว่านี้

เราเองก็เช่นกัน 
เราเชื่อว่าเราเป็นได้และทำได้มากกว่านี้
แค่ต้องข้ามผ่านความกลัวความกังวลมาให้ได้ก็เท่านั้น

ความกลัวปิดกั้นเราจากอะไรหลายๆอย่างมามากพอแล้ว
แม้ตอนนี้เราเองอาจจะยังมีความกลัวกับบางเรื่องอยู่
แต่ตอนนี้ใจเราเปิดกว้างกว่าเดิมแล้ว
ความคิดเราก็เปลี่ยนไปเยอะแล้ว
เพราะไม่อยากพลาดอะไรไปอีกแล้ว


ตอนนี้เราเลยท่องว่า

อย่ากลัวที่จะชิมไอติมรสใหม่ 
เพราะมันอาจจะเป็นไอติมอีกรสชาตินึงที่เราชอบ

อย่าลืมเปิดใจให้กับสีใหม่ๆ 
เพราะมันอาจจะเข้ากับเรามากกว่าสีเก่า 

สีกรมที่ว่าเหมาะแล้ว สีเดือดหมูอาจจะเหมาะกับเรามากกว่า 
สีฟ้าอยู่สีเดียวว่าน่ารักแล้ว แต่ถ้ามีสีเหลืองด้วยอาจจะน่ารักมากกว่า

อย่ากลัวที่จะเป็นฝ่ายเข้าหา
เพราะถ้ามัวแต่รอ ก็ระวังจะรอเก้อ
และเพราะเราอาจจะเจอคนๆนี้แค่ครั้งเดียว
จะไม่เสียใจแน่เหรอ?

อย่ากลัวที่จะเดินทางเส้นใหม่ 
เพราะถ้าหลง เราจะได้ไม่เดินมาทางนี้อีก
เพราะถ้าหลง เราจะได้หาเส้นทางใหม่
เพราะถ้ายังหลงอีก เราอาจจะได้คำตอบว่าเส้นทางเดิมอาจจะดีที่สุด


พ่อเคยบอกเราไว้ว่า การเปลี่ยนแปลงมันดีเสมอแหละ
ไม่รู้จริงมั้ย แต่เชื่อไว้ก่อนแล้วกัน...
เชื่อว่ามันต้องดี :)


แล้วคุณล่ะ
พร้อมที่จะเผชิญหน้ากับความกลัวรึยัง?

เพราะสิ่งที่กลัว มันไม่น่ากลัวอย่างที่คิดหรอก 
.
.
.
นี่!!
อย่าเอาแต่คิดสิ
.
.
.
ไปหาคำตอบกั๊นน :))




SHARE
Writer
Fahthiti
: )
I'm just me, simple as that.

Comments

Mosquitoo
11 months ago
Well done jaa
Reply