I don’t love you anymore.

A: “เป็นไรเปล่า”

A: “พอดีลองแปลสเตตัสไลน์แกน่ะ”

B: “เปล่า55”

A: “อ่ออ งั้นก็ดีแล้ว ตกใจหมดเลย55”

B: “ตกใจเรื่องไร555”

A: “ก็กลัวว่าแกจะร้องไห้เพราะเราอีก เราทำแกร้องไห้บ่อย”

B: “...”

B: “ที่จริง...ก็ร้องไห้เรื่องแกแหละ เผอิญเมื่อเช้าอยู่คนเดียวเลยคิดฟุ้งซ่านไปหน่อย”

A: “อยากเล่าให้เราฟังมั้ย”

B: “อื้อ”

ตรู๊ดดดด ตรู๊ดดดด

A: “ฮัลโหล”

B: “อื้อ ฮัลโหล”

A: “...”

B: “...”

ไม่มีเสียงใดๆคุยกัน มีเพียงความเงียบที่เข้ามาปกคลุมดังเช่นทุกครั้ง
ก่อนที่จะมีฝ่ายหนึ่งเริ่มต้นบทสนทนา

B: “ต้องย้อนกลับไปเมื่อนานมากๆ ตั้งแต่ตอนที่เราคบกันได้1เดือน ทุกอย่างมันผิดพลาดไปหมด วันที่แกบอกว่า แม่แกไม่ให้พวกเราใช่คำว่าแฟน แต่ทำทุกอย่างด้วยกันได้เหมือนเดิม แต่แกรู้มั้ย... หลังจากวันนั้น ไม่มีเคยมีอะไรเหมือนเดิมอีกเลย...”

A: “...”

B: “มันเป็นความผิดของเรา ที่เราไม่กล้าชวนแกกินข้าว ไม่กล้าชวนแกเล่นแบต ไม่กล้าทำอะไรเลย ทั้งๆที่...ทั้งๆที่เราไม่ควรจะทำแบบนั้น แต่เราไม่กล้า”

A: “เราก็เหมือนกัน...”

B: “ตอนที่เราเลิกกันก็ด้วย เรารู้ทั้งรู้ว่า การที่เราบอกว่าเรารู้ข่าวที่ว่าแกได้รับคัดเลือกมาจากนาย C จะทำให้แกไม่สบายใจ แต่...แต่เราก็เลือกที่จะบอกแกไป เพราะเราไม่อยากโกหกแก แกก็รู้ว่าความสัมพันธ์มันตั้งอยู่บนคำโกหกไม่ได้”

A: “มันเป็นความผิดของเราเอง”

B: “แต่ถ้าเราโกหกออกไป...ถ้าเราแค่โกหกออกไป...ทุกอย่างมันจะเป็นแบบวันนี้มั้ย...”

A: “...”

B: “...”

A: “แล้วตอนนี้แกอยากให้เป็นยังไง”

B: “...ไม่รู้เหมือนกัน”
B: “แล้วแกล่ะ”

A: “เรายังไงก็ได้ เฉยๆ”

A: ก็ไม่ได้รู้สึกอะไรอยู่แล้ว
B: “...”


ภายใต้ความเงียบ และการใช้ความคิด สุดท้ายหญิงสาวก็เลือกที่จะพูดสิ่งที่อยู่ในใจออกไป ถึงแม้จะรู้คำตอบอยู่แล้ว


B: 
แต่เรายังชอบแกอยู่



และผลลัพธ์เป็นดังที่หญิงสาวได้คาดคิดไว้ไม่มีผิดเพี้ยน แต่เธอไม่เคยนึกเสียใจที่เธอได้พูดสิ่งนั้นออกไป 


‘เราทำผิดพลาดมามากพอ เรามัวแต่เก็บความรู้สึก ไม่กล้าที่จะพูดออกไป ครั้งนี้เราจะไม่ทำพลาดอีกแล้ว ขอให้เราได้พูดสิ่งที่อยู่ในใจเป็นครั้งสุดท้าย’


ทั้งเธอและเขาที่ตอนนี้กลายเป็นเพื่อนกัน ได้ชวนคุยบทสนทนาอื่นๆอีกมากมาย

B: “เล่นเปียโนให้ฟังมั้ย”

A: “เอาสิ”

B: “เพลง Hideko นะ ที่ฝึกตั้งแต่ต้นปีอ่ะจำได้มั้้ย จนตอนนี้ยังได้แค่4บรรทัดอยู่เลย555”

A: “จำได้ดิ555”

B: “จริงๆเพลงนี้เราตั้งใจจะเล่นให้แกฟังตอนวันเกิดแก แต่ฝึกไม่ทันเพราะเลิกเล่นเปียโนไปเกือบ6ปี และตอนนี้ก็ยังคงฝึกมาเรื่อยๆ เพราะอยากจะสานต่อความฝันที่เคยวาดไว้ว่าจะเล่นเพลงนี้ให้ได้”

A: “อื้อ 😆”

B: 😊



สุดท้ายแล้ว สิ่งที่ไม่ได้พูดไป...
ขอบคุณสำหรับที่ผ่านมาากๆนะ หวังว่าเราจะเป็นคนสำคัญของกันและกันตลอดไป ขอบคุณที่ห่วงใยมาตลอด 
และ... ขอโทษจากใจจริงๆนะ ที่เราไม่ชวนแกไม่ใช่เพราะว่าเราไม่ใส่ใจแกนะ เราแค่ไม่กล้ารบกวนแก อยากให้แกโฟกัสกับงานสำคัญของแก ไม่อยากให้เราเป็นอุปสรรคกับแก เราไม่เคยงอนแกเลยเพราะไม่อยากทำให้ทุกอย่างมันแย่ลง อยากเก็บเกี่ยวช่วงเวลากับแกให้มากที่สุด แต่ไม่เคยตระหนักเลยว่า 
เราไม่ทำให้มันแย่ลง แต่ก็ไม่เคยจะทำให้มันดีขึ้นเลยไม่ได้ตั้งใจให้ทุกอย่างออกเป็นแบบนี้จริงๆนะ ขอโทษนะ...

สิงหาคม 🌦





SHARE
Written in this book
ความเศร้า
Writer
Espadeaf
Students
Little do you know

Comments