หูฟังที่ไม่ได้เปิดเพลงและหนังสือของเขา
บนรถไฟที่โยกเยกเป็นจังหวะตลอดการเคลื่อนที่ จากชานชาลาผ่านไปเป็นระยะทางหลายไมล์ ฉันลุกขึ้นจากที่นั่งของตัวเองเพื่อเดินหาที่ว่างใหม่ ต้องการที่จะหนีจากชายร่างยักษ์กลิ่นตัวแรงและใบหน้าเปื้อนซอส

ที่ว่างสักที่ที่พอจะหลับตาพักผ่อนได้โดยไม่ต้องกังวลอะไร ร่างกายไหวเอนไปตามจังหวะของรถไฟ สองเท้าจิกพื้นทรงตัวแน่น สองมือปัดป่ายไปตามเบาะนั่งที่ต่างมีผู้คนจับจองกันไปแล้ว สายตาเหลือบมองหาที่สำหรับตัวเอง

ตรงนั้น

มีชายวัยกลางคนกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ ในขณะที่90%บนรถไฟเก่าๆนี้ต่างจับจ้องที่เครื่องมือสื่อสารของตนโดนไม่สนใจใคร

มันมีที่ว่าง ฝั่งตรงข้ามของเขายังไม่ถูกจับจอง ฉันเดินไปและเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงที่แสดงถึงความมีมารยาทที่สุด

“ตรงนี้มีใครนั่งหรือยังคะ”

เงียบ...

ชายคนนั้นยังคงนั่งจ้องไปที่หนังสือเล่มเล็กๆของเขา และในจังหวะที่รถไฟกระตุกอีกครั้งก็ทำให้มือที่ถือหนังสืออยู่ลดระดับลงมาแม้เพียงเสี้ยววินาที แต่ตอนนั้นเองที่ฉันเห็นว่าเขาสวมหูฟังไว้ที่หูทั้งสองข้าง

เขาไม่ได้ยินหรอกหรือ?

ไม่หรอก เขาได้ยินฉันชัดทีเดียว ก็เพราะว่าปลายสายของหูฟังมันห้อยต่องแต่งระไปกับรองเท้าของเขา มันไม่ได้เสียบอยู่กับอะไรทั้งสิ้น และเขาไม่ได้กำลังฟังเพลงหรืออะไรก็ตามที่จะทำให้เขาไม่ได้ยินสิ่งที่ฉันพูดออกไป

“ขอฉันนั่งตรงนี้ได้ไหมคะ” ฉันพูดต่อไป และเมื่อเขาไม่เอ่ยอะไรนั่นถือเป็นคำอนุญาติ 

ฉันนั่งลง

ไม่รู้ว่าเขาตั้งใจให้ฉันเห็นปลายอีกด้านของหูฟังที่ไม่ได้เชื่อมต่อกับอะไรเลยรึป่าว มันอาจเหมือนเป็นการบอกกลายๆว่า ห้ามรบกวน

ฉันนั่งมองออกไปทางหน้าต่างเงียบๆ ไม่รบกวนแบบที่เขาต้องการ แน่ล่ะ ฉันไม่ได้ย้ายที่นั่งเพื่อจะมาหาเพื่อนคุยสักหน่อย ฉันแค่อยากหลับ

เวลาผ่านไปเท่าไหร่ไม่รู้ รู้ตัวอีกทีการเดินทางของรถไฟขบวนเก่าก็จบลง ฉันอาจจะนั่งกลับไปที่เดิมอีกครั้งถ้าไม่ได้ชายหูฟังคนนั้นสะกิดเรียก

“ขอบคุณค่ะ”

และเช่นเดิม ฉันไม่ได้ยินคำตอบใดๆจากปากของเขา มีเพียงรอยยิ้มจางๆที่มอบให้กัน

เราสองคนเดินลงจากรถไฟโดยสวัสดิภาพ ความสงบที่เราต่างต้องการระหว่างที่เดินทางโดยรถไฟสถานที่ที่วุ่นวายที่สุด เราต่างได้รับมันอย่างพอใจ

ฉันต้องขอบคุณหูฟังกับหนังสือของเขา ที่ทำให้ฉันได้หลับเต็มอิ่มหลังจากตื่นแต่เช้าเพื่อเตรียมพร้อมในการออกเดินทาง

และวันหลัง สาบานเลยว่าจะพกหูฟังกับหนังสือเวลาเดินทางบ้าง เพื่อจะได้ไม่ต้องพึ่งหูฟังและหนังสือของคนอื่นอย่างเช่นครั้งนี้

และสาบานอีกครั้ง จะไม่ให้ใครจับได้ว่าหูฟังนั้นมีเพียงแค่เสียงของความเงียบเหมือนอย่างเขา 


SHARE
Writer
00AM
เป็นเด็กเลี้ยงแกะ
ที่ไม่ได้พูดแต่เรื่องโกหก

Comments