ลูกโป่งลูกนั้น
ไปสิ วิ่งตามไป คว้ามันเอาไว้ให้ได้

พ่อพูดพร้อมกับโยนลูกโป่งสีสวยขึ้นไปบนฟ้า ลมแผ่วเบาแต่แรงพอจะโอบอุ้มก้อนอากาศให้ลอยล้อไปเรื่อยๆ เดี๋ยวซ้ายเดี๋ยวขวาแล้วแต่ทิศทางลม

ฉันวิ่งด้วยสองเท้าเล็กๆ วิ่งไปบนถนนที่โรยด้วยก้อนกรวด สายตาจับจ้องลูกโป่งลูกนั้น อยู่ใกล้นิดเดียวเองแต่ไม่มีแรงมากพอที่จะกระโดดคว้าเอาไว้ คงเพราะยังเด็ก 

ความสนใจไปรวมอยู่ที่ก้อนอากาศจนลืมมองที่เท้าของตัวเองว่าระบมไปมากเท่าไหร่ รู้ตัวอีกทีก็ร้องไห้จ้าตอนที่พ่อวิ่งเข้ามากอด

เจ็บ...แต่ยังสนุกอยู่เลย

เวลาผ่านไป ร่างกายโตขึ้น ประสบการณ์สอนให้ก้าวเดินอย่างระมัดระวังและจงกลัวการผิดพลาด ฉันแหงนหน้ามองที่ลูกโป่งลูกเดิม... ใช่ จนตอนนี้ฉันก็ยังไม่ได้มันมา

มันยังคงอยู่ที่เดิม เพียงแต่ใกล้กว่าตอนนั้นมาก คงเป็นเพราะฉันสูงขึ้นมานิดหน่อย รวมถึงตอนนี้ฉันฉลาดมากพอที่จะใส่รองเท้าแล้วค่อยๆเดินตามมันไป ไม่ใช่วิ่งทะเล่อทะล่าอย่างในวัยเยาว์ 

 ไม่อยากเจ็บตัว และไม่อยากผิดพลาด

จะเดินอยู่แบบนี้อีกนานมั้ย เมื่อไหร่จะคว้ามันมาสักที
แต่ตอนนี้มันไม่สนุกอีกต่อไปแล้ว แน่นอนว่าระหว่างทางไม่ได้มีแค่ฉันคนเดียว เพื่อนร่วมชะตากรรมและบุคคลที่เฝ้ามองคือตัวกดดันชั้นเลิศ 

ขอบใจ แม้จริงๆแล้วฉันจะไม่ได้ต้องการ

เสียงวิพากษ์วิจารณ์สร้างความปวดร้าวยิ่งกว่าก้อนกรวดคมๆในตอนนั้น ที่เท้าปลอดภัยดีไม่มีแผลแม้เพียงรอยข่วน แต่ยังเจ็บ 

พ่อไม่ได้วิ่งมากอด เช่นเดียวกับที่ฉันไม่ได้ร้องไห้

ฉันเดินต่อไปด้วยจังหวะที่คิดว่ามั่นคงที่สุด ผู้คนที่เฝ้ามองพากันส่ายหน้า บางคนถอดใจ เลิกสนใจจุดหมายของฉันแล้วหันไปก่นด่านินทาสนุกปาก 

เจ็บอีกแล้ว...

นี่ไง อยู่แค่นี้เองเจ้าลูกโป่งพองลม แต่ยังคว้าไว้ไม่ได้สักที จะลอยไปถึงไหนก็ไม่รู้ เหนื่อยจนต้องหยุดพัก หันกลับไปมองพ่อที่ยืนอยู่ที่เดิม ที่จุดเริ่มต้น

แก่แล้ว พ่อไม่มีเรี่ยวแรงมากพอจะเดินตามอีกต่อไป ไม่มีแรงจะวิ่งเข้ามากอดในตอนที่ฉันเจ็บปวด มีเพียงคำพูดปลอบใจที่ลอยมาพร้อมๆกับลม เลี้ยงลูกโป่งบอบบางให้ยังคงลอยอยู่บนนั้น เลี้ยงความพยายามของฉันให้ยังคงอยู่

หนูทำได้ ต้องทำให้ได้นะลูก ถ้าไม่มีพ่อ...
จนถึงตอนนี้ฉันวิ่งจนสุดกำลัง รองเท้าที่เป็นเกาะป้องกันหลุดออกไปทีละข้าง สองเท้าเปื้อนเขม่าดิน ความผิดพลาดที่น่าหวาดกลัวกลับไม่ใช่เรื่องที่ฉันตั้งใจหลบเลี่ยงอีกต่อไป

ล้มแล้ว ล้มอีก เจ็บแล้ว เจ็บอีก

แล้วก็ลุกขึ้นมา

สายตาดูถูก เสียงหัวเราะดังลั่นคอยปั่นประสาท เกือบจะทนไม่ไหว เกือบจะพอ แต่คำพูดนั้นยังคงดังก้อง 

ถ้าไม่มีพ่อ...

ได้ยังไง! จะไม่มีพ่อได้ยังไง ไม่ ไม่มีทาง

อย่างน้อยพ่อต้องรอเห็นหนูได้ถือลูกโป่งลูกนั้นไว้ในมือก่อน ตอนที่หนูคว้ามันมา ตอนที่หนูยิ้มร่าหลังจากทำมันสำเร็จ แค่เท่านั้นเอง 

ส่วนหนู ก็รอดูยิ้มของพ่อในวันนั้นเช่นกัน 

ไม่มีคำว่ารัก มีแต่คำว่าที่พยายามทุกอย่างตอนนี้ก็เพื่อพ่อเท่านั้น คนเดียวเท่านั้นเลย




SHARE
Writer
00AM
เป็นเด็กเลี้ยงแกะ
ที่ไม่ได้พูดแต่เรื่องโกหก

Comments