น้ำในแก้ว
เรื่องของเราไม่ได้พิเศษใส่ไข่เหมือนเทพนิยาย หรือหวานหยดย้อยเหมือนน้ำผึ้งเดือนห้า มันก็แค่คน 2 คนที่เลือกจะทำลายกำแพงของตัวเองและเปิดพื้นที่ให้อีกคนเข้ามามีส่วนร่วมในชีวิต

แรกๆมันก็ไม่ชินเพราะพวกเรามันเป็นเหมือนน้ำเต็มแก้ว ก็โลกส่วนตัวสูง อยู่คนเดียว ไปไหนมาไหนคนเดียวจนชิน อยู่ๆก็มีคนเพิ่มมาในชีวิตอีกคนจะให้ชินอย่างรวดเร็วก็คงทำไม่ได้

แน่นอนว่าเราเคอะเขิน และประดักประเดิดในล่วงแรกที่คุณตัดสินใจให้ฉันไปนอนค้างห้องคุณ เป็นการนอนค้างที่ยืดยาวจนถึง 3 เดือน เราตื่นเช้า กินข้าว เข้านอนพร้อมกัน เหมือนเป็นส่วนเตืมเต็มในชีวิต และเรารู้สึกได้ว่าน้ำในแก้วของแต่ละคนเริ่มลดลง

เราต่างช่วยเติมเต็มกันและกัน ไม่เพียงด้านร่างกาย แต่รวมถึงจิตใจ คุณที่ขี้โมโหก็ยอมเย็นลง ส่วนฉันที่ชอบแต่งตัวจัดเต็มและเครียดกับทุกเรื่องก็ยอมปล่อยวาง ตอนนี้พวกเราต่างทำตัวเป็นน้ำครึ่งแก้วที่ยังคงความเป็นตัวเองไว้ แต่ลดความแย่ของตัวเองลงและประนีประนอมกันมากขึ้น

ฉันไม่รู้ว่าน้ำในแก้วของเราจะเพิ่มขึ้นมั้ยเมื่อเราต้องห่างไกลกัน เพราะเมื่อเราห่าง เราจะเรียนรู้ที่จะมีชีวิตอยู่โดยลำพังไร้คนเคียงข้าง การได้ยินแค่เสียงหรือแค่เห็นหน้าอาจไม่พออีกต่อไป น้ำในแก้วเราจะเพิ่มขึ้นมั้ย หรือจะมีใครคนอื่นมาช่วยเติมเต็ม ฉันเองก็ไม่รู้ 


สิ่งเดียวที่ฉันรู้คือฉันรักคุณ เรารักกัน และปัจจุบันก็สำคัญที่สุดแล้ว ฉันไม่อยากมองกลับมาแล้วคิดว่าถ้าเพียงแต่เราทำวันนั้นให้ดีที่สุด ทุกอย่างอาจจะเปลี่ยนไป ฉันอยากมองกลับมาแล้วคิดว่าเราทั้งคู่ทำดีที่สุดแล้ว มันแค่ไม่ใช่เท่านั้นเอง


ระหว่างนี้น้ำในแก้วนั้น ให้ฉันช่วยเติมนะ
SHARE
Written in this book
Short Stories
Writer
Alexsel
Writer/Student
A woman who writes

Comments