Shaming
You were never satisfied no matter how I tried

ฉันในชุดชั้นในสีแดงภายใต้ซีทรูวาบหวิวได้คิดเช่นนั้น

ฉันเคยแปลกใจที่จะมีใครสักคนสวมชุดชั้นในสีแดงได้ เมื่อเดินผ่านร้านขายชุดชั้นใน แต่ในวันนี้กลับกลายเป็นตัวฉันเองที่สวมชุดนี้ต่อหน้าใครบางคน ที่กำลังกึ่งนั่งกึ่งนอนบนเตียง

Shame on me

"ขาใหญ่จัง"

คุณไม่เคยพอใจในสิ่งที่ฉันเป็นเลยสักครั้ง

สักครั้ง

รูปดารา หรือคนที่หน้าตาน่ารักตามแบบพิมพ์นิยมของสังคมถูกส่งมาให้ฉันดูหลายต่อหลายครั้งจากคนที่ฉันเคารพรัก แน่นอนว่าแนบมาพร้อมกับคำถามที่แม้แต่ฉันเองก็ไม่สามารถตอบได้

ทำไมไม่น่ารักเท่านี้หล่ะ?

ทำไมไม่ขาวเท่านี้หล่ะ?

ทำไมขาใหญ่จัง ลองทำอะไรกับมันได้ไหม?

ฉันจำได้ว่าฉันเคยรักร่างกายตัวเองมากกว่านี้ แต่นั่นก็นานมากจนฉันแทบจะจำความไม่ได้แล้ว รู้ตัวอีกทีก็ถูกเพื่อนสมัยมัธยม bully แล้วว่า ดำ อ้วน จมูกแบน ถึงขนาดแต่งเป็นเพลงล้อเลียน เพื่อเรียกเสียงหัวเราะที่ฉันไม่ต้องการของคนอีกหลายคนต่อหน้าชั้นเรียน ยิ่งต้องตัดผมสั้นเท่าติ่งหู ยิ่งดูน่าเกลียดเข้าไปใหญ่

ฉันเกลียดตัวเอง

จนกระทั่งทุกอย่างเริ่มดีขึ้นตอนขึ้นมหาวิทยาลัย ที่เพื่อนฉันเดินมาตบบ่าแล้วพูดว่า "Don't give a fuck"

แต่ปมในอดีตไม่เคยจางหายไป เหมือนตะกอนขุ่นคลั่กที่เกาะอยู่ก้นแก้ว ล้างเท่าไรก็ล้างไม่ออก จนสุดท้ายเราได้แต่ปล่อยให้มันอยู่ตรงนั้น ทำเป็นไม่เหลียวแล ทั้งๆที่มันยังคงมีตัวตนอยู่ภายใต้ส่วนลึกของจิตใจ

จนแล้วจนรอด ตะกอนความคิดนั่น ก็กลับมาทำให้ฉันรู้สึกเกลียดร่างกายตัวเองอีกครั้ง เมื่อฉันรู้จักกับคุณ ผู้ชายที่ฉันเคารพรักคนหนึ่ง

ซึ่งดูเหมือนจะมีฉันฝ่ายเดียวที่เคารพเขา

ถ้านอกจากเรื่องที่เขาไม่เคยพอใจในรูปร่างร่างกายฉัน เขาก็เป็นผู้ชายที่ดีคนหนึ่ง ทั้งช่วยติวหนังสือ พาไปเที่ยว

แต่ว่า การอยู่กับใครคนหนึ่งที่ทำให้ตัวเองไร้ค่าตลอดเวลา มันดีแล้วจริงๆหรอ ในฐานะเพื่อนมนุษย์คนหนึ่ง ก็ไม่สมควรพูดให้ใครสักคนรู้สึกไร้ค่า ควรแสดงความเคารพแก่กันไม่ว่าจะเป็นคนรู้จักหรือไม่รู้จักก็ตาม

แรกเริ่มเราคุยกันเกี่ยวกับประเด็นนี้ แต่ฉันกลับโดนคำตอกกลับมาจากคุณว่า 'หยอกเล่นนิดหน่อยไม่ได้ ทำเป็นซีเรียสไป นี่ทำเพราะเอ็นดูนะ' ไม่ก็ 'แตะนิดแตะหน่อยไม่ได้ หัดยอมรับความจริงบ้าง' แล้วตามด้วยการทะเลาะกันแทบทุกครั้ง

และมันเริ่มหนักขึ้นเรื่อยๆ เมื่อเขาเริ่มยัดเยียดให้ฉันสวมชุดที่เขาอยากให้สวม ผู้หญิงแบบที่เขาอยากได้ สิ่งที่เขาอยากให้ฉันเป็นในแบบความคิดของเขา ซึ่งตัวตนของฉันเป็นอีกอย่าง เมื่อฉันขัดใจหรือปฏิเสธ เขามักจะตามด้วยประโยคขู่เลิกรากันทุกครั้ง

ฉันค่อยๆถูกทำลายตัวตนลงไปเรื่อยๆ

จนกระทั่งกลายเป็นใครก็ไม่รู้ ที่ฉันไม่รู้จัก

ฉันก็สงสัยเหมือนกันว่าฉันทำไปเพื่ออะไร

นั่นคงเพราะฉันรักเขา รักจนกลัวว่าหากไม่ทำตามจะเสียเขาไปสักวันหนึ่งของห้วงเวลา

ฉันอดอาหาร ล้วงคอจนผอมเหลือแต่หนังหุ้มกระดูกตามที่เขาต้องการ ฉันทาครีมบำรุงผิวพรรณให้เนียนนุ่มแบบที่เขาชอบ ฉันตัดผมให้สั้นตามดาราที่เขาติดตาม แต่แท้จริงแล้วฉันชอบผมยาว ฉันแต่งหน้าตาม beauty blogger ทั้งๆที่ฉันนั้น 'เคย' ชอบหน้าสดของตัวเอง

สุดท้าย ฉันกลายเป็นใครก็ไม่รู้ ที่ตัวเองไม่รู้จัก

ฉันยืนอยู่หน้ากระจกอยู่นานสองนาน เพื่อพิจารณาด้วยความสงสัยเกี่ยวกับคนในกระจก ว่าเธอคนนั้นเป็นใคร

เธอคนนั้นแสยะยิ้มออกมาอย่างน่าสะพรึงกลัว

"ไม่นะ!"

ฉันกลัว

ฉันเอามือปิดหู ปิดตา เพื่อตัดการรับรู้จากภายนอก น้ำตาไหลอาบแก้มทั้งสอง เนื้อตัวสั่นระริกด้วยความกลัว

ฉันกลัวคนในกระจกนั่น เธอคนนั้นตามหลอกหลอนฉันจนฉันไม่เป็นอันกินนอนมาหลายเดือนแล้ว

'เรามาจบเรื่องนี้ด้วยกันเถอะพลอย' เสียงนั่นแหบพร่า ดังก้องไปทั่วห้อง แต่กลับหอมหวานราวกับเพลงขับกล่อม

ไม่รู้ทำไม ยานอนหลับที่ได้รับมาจากคุณหมอถึงมาตั้งอยู่ตรงโต๊ะเครื่องแป้ง

'คุณจะต้องดีขึ้น ผมอยากให้คุณอดทนไปพร้อมกับผม ให้ผมได้รักษาคุณเถอะ'

ขอโทษนะคะคุณหมอ ฉันคงอยู่จนถึงตอนนั้นไม่ได้

'พลอย สิ่งที่เธอต้องทำนั้นง่ายดาย' เสียงนั่นดังขึ้นภายใต้จิตสำนึกฉัน ภาพที่สะท้อนจากกระจกแสยะยิ้ม พร้อมผายมือมายังขวดสีชา

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ฉันไม่สามารถควบคุมตัวเองได้

'ถ้าไม่ชอบฉันที่เป็นแบบนี้ตั้งแต่แรก แล้วจะมาคบกันทำไม'

ฉันหยิบยาเม็ดสีฟ้าเล็กเข้าปาก แม้ลิ้นจะรับรู้ว่าขมปร่า แต่จิตใจฉันกำลังบอกว่ามันหอมหวาน เรื่องราวทั้งหมดจะจบไปแน่นอน

'ผมทำเพราะเห็นว่าคุณน่าสงสารหรอก คนอ้วน ดำ อย่างคุณ ใครเขาจะรัก'

อีกเม็ด

'ถ้าคุณไม่มีผม ป่านนี้คงไม่มีใครเอา คุณคงไม่มีความสุขเท่านี้หรอก'

อีกเม็ด

'ชุดนี้ใส่มาต้องสวยมากแน่เลย .. อ๊ะ! ไม่ต้องมาเถียง ชุดนี้กำลังได้รับความนิยมใน internet เลยนะ ใครไม่ใส่นี่ตกกระแสแย่'

อีกเม็ด

'ถ้าคุณรักผมจริง คุณก็ต้องทำ สวมชุดบ้านั่นแล้วรีบตามมาที่เตียงได้แล้ว!'

แต่ฉันไม่ต้องการ

'ดูคนนั้นสิ ถ้าเป็นแบบนั้นได้ผมรักแย่ ไม่เหมือนแบบคุณ'

อีกเม็ด

'อ้วนดำอ้วนดำอ้วนดำอ้วนดำอ้วนดำอ้วนดำ'

อีกเม็ด

'อ้วนแบบนั้นฉันไม่ให้เล่นโดดยางด้วยนะ เดี๋ยวทีมเราแพ้'

อีกเม็ด

ทุกอย่างกำลังจะจบไป

มันจะจบไป

เราควรเคารพกัน ในฐานะเพื่อนมนุษย์คนหนึ่ง
#StopBodyShaming 

Photo : https://pixabay.com/photo-2696408/
SHARE
Written in this book
SFUMATO
Writer
Asharch
Marionette
🌱 1996, I'm just a little ash in this dirty world

Comments

3104Thirtyfour
9 months ago
คนที่เข้าใจและรักเราได้ดีที่สุด คือตัวเราเองนะคะ Just be the best version of yourself ก็พอแล้วค่ะ คุณยังมีดีอย่างอื่นอยู่นะ สู้ๆ ❤
Reply
Asharch
9 months ago
ขอบคุณนะคะ ;w;
N-I-C-H-A
9 months ago
ฮื่ิอออ...เขียนดีจังค่ะ ถ้าเจอแบบนี้คงเจ็บปวดมาก😌
Reply
Asharch
9 months ago
ขอบคุณนะคะ 😊
M00nStone
9 months ago
ถ้าคุณเกิดคิดขึ้นมาว่า มีคนที่ไม่ชอบตัวตนของคุณ
เราอยากให้คุณนึกถึงคอมเม้นท์เล็กๆนี้ ว่าก็ยังมีคนชอบตัวตนของคุณอยู่เหมือนกันนะคะ...
ตัวตนที่คุณเล่าให้เราฟังผ่านในงานเขียนนี้น่ะ
#เป็นกำลังใจให้นะคะ #จะคอยติดตามนะ
Reply
Asharch
9 months ago
ขอบคุณมากๆเลยนะคะ
Asharch
9 months ago
ถัดจากนี้ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ 😊