น้ำตา
คุณเคยคิดมั้ย? ว่าน้ำตาคนเราจะไหลออกมาได้เยอะแค่ไหน

นี้เป็นเพียงคำถาม ที่ฉันอยากหาคำตอบ
.
.
.

นี้ก็ผ่านมาปีกว่า ที่ฉันกับเขาคบกัน เราต่างใช้ชีวิตของใครของมัน เพียงแต่เราจำเป็นต้องเจอกันทุกวัน ด้วยการบังคับของหลักสูตร 

ช่วงแรกมันก็ดี จนหลายๆคนคิดอิจฉา หากแต่ในใจเรานั้นรู้ว่าสิ่งที่จะเกิดในอนาคตจะเป็นเช่นไร..
.
.
.
.
เมื่อเวลาผ่านไป
เสียงหัวเราะกลายเป็นเสียงตะโกน
ความคิดถึงกลายเป็นความเบื่อหนาย
คำทักทายกลายเป็นความน่ารำคาญ
ความห่วงใยกลายเป็นเพียงลมปาก
สิ่งเดียวที่จะหยุดได้ คือ ความเงียบที่มีเสียงร้องในใจ
.
.
.
.
ผ่านมาเพียงไม่กี่เดือน ทำไมถึงเป็นเช่นนี้?
ทุกครั้งที่คิด น้ำตาก็ไหลลินลงมา
ทำไมกัน?
มันไม่มีคำตอบ ยิ่งถามยิ่งไม่เข้าใจ
เราจึงออกเดินทางหาคำตอบของมันด้วยวิธีที่ง่ายที่สุดแต่ก็ยากที่สุดเช่นกัน
เหตุใดน่ะหรอ...
มันง่าย เพราะเราเพียงแค่ใช้เสียง 
แต่ยาก ที่เราจะหาคนจริงใจ
มึง มึงว่าทำไมว่ะ... กูควรทำไงดีว่ะ?

ทุกครั้งที่ถามจะได้คำตอบเช่นเดิมกลับมา..
เลิกดิ

ใช่ เราควาเลิก เรารู้อยู่เต็มอก แต่มันทำไม่ได้
เราไม่รู้จะอธิบายความรู้สึกยังไงให้เหมือนกับที่เรารู้สึก
ทุกคนชอบบอกว่าเราไม่รักตัวเอง....
เรารักน่ะ แค่ความรักตัวเองของเราอาจจะต่างจากคนอื่น
เรารักตัวเอง... เราเลยไม่เลิก
เพราะเราไม่อยากโดดเดี่ยว
เรารักตัวเอง... เราเลยยอม
เพราะเราไม่อยากทะเลาะ
เรารักตัวเอง... เราเลยปล่อยให้โดนทำร้าย
เพราะเราไม่อยากมานั่งเสียใจทีหลัง
.
.
.
.
นั้นไม่ได้เรียกว่าเรารักตัวเองเลย
นั้นคือสิ่งที่ฉันเองก็บอกกับตัวเองเหมือนกัน
จนวันนึงเราไปเจอคำพูดนึง ที่บอกว่า
อยากร้องไห้ให้ร้องออกมา เมื่อน้ำตามันหมดเราก็จะพอกับมันเอง
นับตั้งแต่วันนั้นจนวันนี้ เราก็ถือคตินี้ตลอด...
เดี๋ยวเราก็ร้องไห้จนมันไม่มีให้ร้อง
เดี๋ยวเราก็ร้องไห้จนชินไปเอง
เดี๋ยวเคาก็ร้องไห้จนเรารู้สึกอยากพอ
.
.
.
แล้วเมื่อไหร่กันที่เราจะรู้สึกอยากพอ


SHARE
Writer
notmyself
Someone
kiss the moon

Comments