[os] I don't often get the chance to talk to someone like you {CS}

BGM : เพลงพิเศษ - Katie Pacific


1


"พูดกันตามตรงนะ หนูไม่ค่อยมีโอกาสได้คุยกับคนแบบพี่บ่อยนักหรอก"
เด็กตรงหน้าพูดจาอย่างสามหาว เฌอปรางไม่แน่ใจว่า 'คนแบบพี่' ในบริบทนี้ถือเป็นเรื่องดีหรือไม่ แต่มันไม่ได้สำคัญนักหรอก เธอไม่ได้สนใจอยู่แล้วว่าคนจะมองยังไง 

โดยเฉพาะกับไอ้มิว - แพรวา สุธรรมพงษ์ เจ้าตัวน้อยจอมดื้อที่ถือวิสาสะหยิบหนังสือการ์ตูนของเธอขึ้นไปนอนอ่านบนโซฟาอย่างสบายใจเฉิบทั้งๆที่ยังไม่ได้ขออนุญาตสักคำ 

"เย็นนี้จะกินอะไร"
พูดออกไปหลังจากลอบถอนหายใจเบาๆ ซึ่งก็แน่ล่ะว่าไอ้เด็กนั่นยังคงนิ่งเงียบ นอนไขว้ขากระดิกเท้าอยู่โน่น เฌอปรางกำหมัดแน่น การไม่ตอบทำให้หงุดหงิดพอๆกับคำว่า 'อะไรก็ได้' อย่างที่มิวเคยตอบอยู่ทุกวัน

"ทำไมพี่ชอบทำเป็นโมโหใส่หนูอยู่เรื่อยเลย"

"ก็เราทำตัวน่าโมโหหรือเปล่าล่ะ"

"พี่นี่ไม่สนุกเลยอ่ะ"

เธอเงียบไปอึดใจหนึ่ง 

"งั้นก็เชิญ พี่ไม่ยุ่ง ไม่สนใจแล้ว"

บางทีอาจเป็นแค่แพรวาคนเดียวที่ทำให้เฌอปรางรู้สึกว่าการถูกวิจารณ์เรื่องลักษณะนิสัยทำให้เธอเดือดเนื้อร้อนใจขึ้นมา
หรืออย่างน้อยที่สุด คำพูดของไอ้เด็กนี่ก็คงมีผลกระทบทางจิตใจของเธออยู่ไม่น้อยนั่นแหละ




2


เวลาหกโมงเย็น ไอ้เด็กมิวมันเดินไปต้มน้ำร้อนแล้ว
ปราศจากการพูดคุยเย้าแหย่กันเหมือนทุกที

เฌอปรางโมโหตัวเองที่ยังจะไปสนใจการเอาชีวิตรอดของเด็กอายุสิบเจ็ดในห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ โอเค ห้องที่ว่านั่นมันห้องของเธอ และแพรวาก็โตพอที่จะดูแลตัวเองได้ก็จริงอยู่ หากแต่คำมั่นสัญญาที่ให้ไว้กับเพื่อนของคุณแม่ว่าจะดูแลลูกสาวเขาอย่างดีที่สุดในระหว่างที่เด็กสาวเข้ามาติวหนังสือเพื่อสอบเข้ามหาวิทยาลัยในเมืองกรุงฯ ก็ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวจนแทบไม่มีสมาธิกับเปเปอร์ในมือ

"ตกลงกินอะไร?"

เงียบ...

หรือว่าไอ้เด็กนี่จะงอน? ไม่สิ, ตั้งแต่ที่มิวมาอยู่ด้วยกันที่ห้องนี้เฌอปรางไม่เคยขัดใจคนเด็กกว่าเลยแม้แต่ครั้งเดียว ถึงจะมีดุบ้าง ขึ้นเสียงใส่บ้าง แต่นั่นก็เป็นวิธีที่พึงทำเมื่อเด็กไม่อยู่ในโอวาทไม่ใช่หรอกเหรอ 

ในเมื่อพูดไว้แล้วว่าจะไม่สนใจใส่ใจ เธอก็เลือกที่จะปล่อยให้คนขี้นอยด์ทำอะไรไปตามใจก็แล้วกัน ตราบใดที่ไม่ได้ทำอะไรให้เฌอปรางเดือดร้อน หญิงสาวก็ตั้งมั่นไว้แล้วว่าจะไม่ปริปากพูดอะไรกับคนน่ารำคาญอย่างเด็กมิวเป็นอันขาด





3


เวลาสามทุ่มครึ่ง เจ้ามิวเดินมาต้มน้ำร้อนอีกครั้ง
เพราะไม่อยากมีบทสนทนาใดๆกับคนร่วมห้อง เฌอปรางจึงไม่ได้ร่วมโต๊ะอาหารกับคนเด็กกว่าเมื่อตอนเย็น หากจะพูดให้ถูกก็คือ เธอยังไม่มีอะไรตกถึงท้องเลยตั้งแต่บ่ายๆ ยังคงใช้ชีวิตง่วนอยู่กับเปเปอร์และผลแลปที่ต้องเตรียมพรีเซนต์ในคลาสของวันพรุ่งนี้

ชามใส่น้ำร้อนและก้อนบะหมี่สำเร็จรูปที่ยังไม่พองตัวถูกวางไว้บนโต๊ะของเธอ เสียงชามกระเบื้องกระทบกับขอบโต๊ะไม้ทำเอาเฌอปรางสะดุ้งจนต้องรีบประคองมันไว้ ก่อนเงยหน้าขึ้นมองเชฟจำเป็นที่ตอนนี้กำลังพยายามหลบสายตาเธออยู่ 

มิวไม่ได้พูดอะไรอย่างที่เธอคาดหวังจะให้พูด ไม่ว่าจะเป็นถ้อยคำดีๆอย่าง 'ทานสักหน่อยเถอะนะคะเดี๋ยวจะปวดท้องเอา' หรือประโยคที่แสดงตัวตนความเป็นมิวได้ดีแบบ 'รอให้ครบสามนาทีค่อยกินนะ หรือพี่ชอบเส้นแข็งๆจะเอาตะเกียบขยี้แล้วกินเลยก็ได้'

เด็กสาวแสร้งทำเป็นหาวแล้วก็เดินจากไป ทิ้งให้เธออมยิ้มขำกับท่าทีวางตัวไม่ถูกของวัยรุ่นปากร้ายที่เรามักจะทะเลาะกันอยู่เป็นประจำ หากยังคงเป็นห่วงอยู่เสมอ

เป็นเด็กที่เข้าใจยากจริงๆเลยนะ...





4


เรานอนห้องเดียวกัน เตียงเดียวกัน 
และมันไม่เคยมีอะไรมากกว่าการถอนหายใจเพราะโดนแย่งผ้าห่ม

วันนี้กลับเพิ่มขึ้นมาอีกความหนักใจ เรากำลังทำสงครามเย็นโดยการไม่พูดกัน ซึ่งไม่รู้ว่าศึกนี้จะกินเวลาไปนานเท่าไหร่ เฌอปรางไม่แน่ใจนักว่าเธออยากจะให้มันเป็นแบบนี้ไปตลอดจริงๆหรือไม่ ใจหนึ่งก็รู้สึกสบายใจเมื่อไม่มีคนคอยเถียงคอยขัด หากอีกใจกลับรู้สึกว้าเหว่เหมือนรองเท้าขาดคู่

คืนนี้มิวยอมนอนแต่โดยดี ไม่เล่นโทรศัพท์ตอนกลางคืนจนแสงจากหน้าจอแยงตาเธออย่างที่เคยเป็น เราสองคนเพียงแค่นอนนิ่งๆ มองเพดานในความมืดอย่างน่าอึดอัด ทิฐิที่แบกไว้บนบ่าไม่ต่างจากโนบิตะที่รับคำท้าจากไจแอนท์ว่าจะกินสปาเกตตี้ด้วยจมูก

โดเรม่อนช่วยทีสิ เวลาแบบนี้น่ะ

"เมื่อตอนบ่ายที่หนูพูดอ่ะ..."

เธอเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ทว่ายังคงปิดปากเงียบ รอฟังคำต่อไปที่เด็กน้อยกำลังจะเอ่ย

"มันไม่ได้หมายความว่าหนูไม่ชอบพี่นะ"

เฌอปรางรับฟังอย่างตั้งใจ เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายหยุดพูดเพื่อหายใจ เธอจึงจับความกังวลได้จากคนข้างกาย "ต่อสิ พี่ฟังอยู่" และตอบกลับเพื่อปลอบประโลมจิตใจซึ่งกำลังวกวนของมิว

"หนูไม่ค่อยได้คุยกับคนแบบพี่จริงๆ หมายถึงคนที่จริงจังแล้วก็พูดน้อยแบบนี้ ที่โรงเรียนหนูก็มีแต่พวกเพื่อนๆที่เอะอะ ตะโกน แล้วก็ด่ากัน" คนเป็นพี่ถึงกับหลุดขำ ไม่เข้าใจว่ามันเกี่ยวอะไรเหมือนกัน แต่ดูเหมือนเด็กคนนี้อยากจะบอกอะไรเธอบางอย่าง "แต่หนูชอบอยู่กับพี่ที่สุด"

เป็นครั้งแรกที่มิวพูดจาเข้าหู ทำเอาเธอไปแทบไม่เป็นเลยทีเดียว


"ที่หนูตั้งใจจะบอกก็คือ คนแบบพี่ คือคนพิเศษสำหรับหนู"


คำพูดนั้นมีผลข้างเคียงอะไรบางอย่าง ทั้งสำหรับผู้พูด และคนฟัง เฌอปรางบอกตัวเองว่าหลับตาลงเถอะ เธอจะทำเป็นว่าไม่ได้ยินอะไรเลยก็แล้วกัน





5


"มิว, ตื่นได้แล้ว"

"...วันนี้วันหยุดนะพี่เฌอ"

"แต่พี่ต้องไปเรียน"

"ก็ไปสิ"

"ก็เอามือออกจากเอวพี่ก่อนสิ ไอ้เจ้าเด็ก!"







มิวรูกแม่ แม่รักหนูดั่งดวงใจ เด็กดีเด็กน่ารักของคุนแม่ แงๆๆๆๆๆ
SHARE
Written in this book
'chersic in da house
moon of my life - sun of my love
Writer
Cherity
girl
you're my queen and i'm not a king - jack

Comments

Mosss
1 year ago
เขียนมาอีกได้มั้ยครับ ผมชอบสำนวนการเขียนของคุณจัง มันอบอุ่น ละมุน เขียนมาอีกนะครับ รอติดตาม.
Reply
sunshine_k
1 year ago
ชอบ ><
Reply