ร่องรอย
เรานั่งอยู่บนโซฟา

กระป๋องเบียร์ล้มเกลื่อนกลาดอยู่ที่พื้น

พลางคิดถึงความสัมพันธ์ที่พึ่งผ่านมา

เรารู้จักผู้หญิงอยู่คนนึง

เราเจอกันที่ร้านกาแฟร้านนึง 

แปลกตรงที่เราเจอกันทุกวัน

ร้านกาแฟที่เดิม เวลาเดิม

เราตัดสินใจเดินเข้าไปทักเธอ

ตรงโต๊ะตัวเดิมที่เธอชอบนั่ง

เราทำความรู้จักกันตั้งแต่วันนั้น

เราไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อยขึ้นนอกเหนือจากร้านกาแฟร้านเดิม

เธอบอกว่าเธอไม่ชอบโดนถ่ายรูป

บางทีเธออาจจะไม่อยากทิ้งร่องรอยไว้ในกล้องของเรา

ใช่ เราจำหน้าเธอไม่ได้

แต่เราจำสายตา

และรอยยิ้มของเธอได้

เราเจอกันในทุกๆเช้าที่ร้านกาแฟ

และกลับมาเจอกันในทุกๆเย็นที่บาร์แจ๊ส 

เราชอบฟังแจ๊ส

เธอก็ชอบฟังแจ๊ส

เราเข้ากันได้แบบที่

แบบที่ไปได้สวย

จนวันนึงเธอหายไป

ไม่มีสัญญาณเตือน

เธอไม่ได้นั่งอยู่ตรงนั้น

ไม่ทิ้งอะไรไว้

แม้แต่รูปถ่าย

ผ่านมานานมากแล้วตั้งแต่วันนั้น

เรายังคงไปที่เดิมๆที่เจอเธออยู่

เรารู้ดีว่าคงไม่ได้เจอเธออีกแล้ว

คนแปลกหน้าคนนั้น

แม้แต่หน้าเค้าเรายังจำไม่ได้

รูปถ่ายของเค้าซักใบเราก็ไม่มี

เราเริ่มสงสัยว่า

ว่าเธอมีตัวตนอยู่จริงรึเปล่า

หรือทุกอย่างจะเป็นแค่ความฝัน

ทิ้งไว้แต่เพียงความรู้สึกแบบนี้

เราคง

เราคงหลงรักรอยยิ้มนั้นของเค้า

หลงรักสายตาคู่นั้น

เรารักใครซักคนแค่เพียงได้คุยกันทุกวันแค่นั้นเหรอ

เรารักใครซักคนที่แม้แต่หน้าก็จำไม่ได้

แต่ความรู้สึกที่เกิดขึ้นตอนนี้

คงแปลว่าเรารักเธอจริงๆ

-



 


SHARE
Writer
SpocK
นักบินอวกาศ
ชอบถ่ายรูปไปเรื่อย เก็บไว้เป็นความทรงจำ ชอบมองท้องฟ้า ชอบกลิ่นฝน ชอบเธอ

Comments