ผม ผู้ทำให้โลกหม่นหมอง
Because baby, it hurts everytime you cry.
เช้าวันนี้เป็นเช้าที่เหมือนจะสดใสสำหรับเราสองคนแต่ก็แค่เหมือน...
เพราะตัวผมที่สะสมความเครียด ความเหนื่อยในใจมาหลายวัน
บวกกับเหตุการณ์นึงที่ทำให้ความรู้สึกพวกนั้นมันทวีคูณ
จึงทำให้ผมรู้สึกอยากได้กำลังใจมากเป็นพิเศษ
มากเกินไป... จนคุณอาจจะไม่เข้าใจ

ด้วยความที่ผมสะสมอารมณ์ด้านลบไว้มาสักพักนึง มันก็จะมีวันนึงที่เก็บไว้ไม่ไหวใช่มั้ยครับ?
วันนั้นที่ว่าก็คือวันนี้
วันนี้ผมทำให้ผู้หญิงที่ผมรัก ร้องไห้
ตั้งแต่ผมรู้จักเธอ ผมไม่เคยได้ยินเธอร้องไห้ขนาดนี้เลยสักครั้ง
วันนี้เป็นวันแรก

ครับ ผมทำผู้หญิงที่ผมรักร้องไห้

เวลาที่ผมมีความเครียดสะสม ผมมักจะชอบงอแงและต้องการกำลังใจมากเป็นพิเศษ
แต่ผมไม่อยากบอกให้เธอรู้ว่าผมต้องการยังไง
ผมคิดว่าเธอน่าจะสัมผัสได้
แต่ถ้าผมไม่บอก เธอจะรู้ได้ยังไงล่ะ?
ผมลืมคิดถึงจุดนี้ไป

วันไหนที่ผมไม่สามารถเก็บอารมณ์ลบที่ผมพยายามสะสมไว้ได้อีกต่อไป
ผมจะเกิดอาการ mental breakdown
ผมจะไม่สามารถควบคุมตัวเองได้
ผมจะสูญเสียความเป็นตัวเองไปช่วงเวลานึง
และนั่นเป็นเหตุผลที่ทำให้เธอร้องไห้ในวันนี้


ถึงแม้ว่าผมจะเคยบอกเธอแล้วว่ามันจะมีวันแบบนี้เกิดขึ้น
แต่เธอไม่รู้นี่ว่าเธอควรจะทำยังไง
ถึงเธอจะไม่รู้แต่เธอก็พยายาม แต่ทว่าเป็นผมเองที่มองไม่เห็น

ผมบอกเธอว่าผมต้องการแค่ให้เธออยู่ข้างๆผม ปลอบผม ให้กำลังใจผม
เธอพยายามพูด พยายามปลอบในแบบของเธอ
คุณไม่เข้าใจผม คุณพูดเหมือนคุณเข้าใจแต่คุณไม่เข้าใจผมเลย
ผมบอกเธอไปแบบนั้น
ผมพูดแบบนั้นไปทำไมนะ.... ไอ้โง่เอ้ย

บอกตามตรงผมจำไม่ค่อยได้ว่าผมพูดอะไรกับเธอไปบ้าง ทั้งๆที่มันเพิ่งเกิดขึ้น
ในตอนนั้นผมไม่รู้สึกว่าในหน้าอกข้างซ้ายมันมีอะไรอยู่เลย ราวกับว่าผมเป็นคนไม่มีหัวใจ เหมือนกับว่ามันหายไป
แต่ตัวผมลึกๆรู้ว่าผมไม่ได้หมายความที่ผมพูดไปทั้งหมด ผมแค่ควบคุมมันไม่ได้
ผมจำได้แค่ว่าผมต้องการให้เธออยู่ข้างๆผม พูดในสิ่งแต่ผมอยากได้ยิน
ตอนนั้นผมคงลืมไปว่าเธอเป็นเพียงมนุษย์คนนึง ไม่สามารถอ่านใจผมได้

อารมณ์ที่สะสมมารุมเร้าจนผมหาทางออกไม่เจอ
ผมไม่ได้อยากเป็นแบบนี้เลยสักนิด
ผมพูดอะไรกับคนที่ผมรัก
ทำไมเธอถึงร้องไห้ เสียใจขนาดนั้น
คุณคนที่เค้ารักไม่ได้เป็นแบบนี้นี่
ณ ตอนนั้นเธอคงพยายามสื่อว่า คุณคนเก่งของเธอไม่ใช่คนขี้แยแบบนี้นี่
แต่คุณคนเก่งของเธอเป็นแบบนี้แหละครับ เป็นคนขี้แยแบบนี้ ปากคอเราะร้ายแบบนี้
กากแบบนี้เลย
คำพูดที่คุณพูดออกมามันเจ็บ... มันเจ็บมากจริงๆ
ตอนที่เธอพูดประโยคนี้ เธอพยายามที่พูดแบบปกติที่สุด เธอพยายามจะไม่สะอื้น ให้ตายเถอะ เสียงสะอื้นของเธอมันกรีดเข้าไปในหัวใจผมช้าๆ แล้วมันก็กรีดที่จุดเดิมซ้ำๆแบบนั้น

ถึงผมจะจำไม่ได้ว่าผมพูดอะไรไปบ้าง แต่เสียงร้องไห้ของเธอยังคงดังอยู่ในหัวผม
วินาทีที่ผมได้ยินเสียงเธอร้องไห้ ความรู้สึกที่รุมเร้าผมมันค่อยๆหายไป
ผมเริ่มควบคุมตัวเองได้อีกครั้ง แต่มันสายไป
เธอเสียใจไปแล้ว เสียใจไปกับคำพูดของผม คนที่เธอรัก
ผมบอกให้เธอลืมมันไปเพราะคำพูดพวกนั้น มันไม่ใช่ตัวตนของผมพูด
แต่อย่างว่า ใครมันจะลืมคำพูดของคนรักลงกันล่ะ
ไม่ได้หรอก มันยากมากนะ มันยากสำหรับเค้ามากจริงๆ
เธอพูดอย่างนั้นพร้อมเสียงสะอื้น
ผมทำมันได้ยังไง... ผมทำให้โลกทั้งใบของผมต้องหม่นหมอง
ผมไม่สามารถให้อภัยตัวเองได้เลย
ที่ผมทำ มันสาหัสมากจริงๆ


ที่รัก ผมขอโทษ
SHARE
Written in this book
Written For You
คุณคนนั้นของผม
Writer
FIXED
survivor
you're the reason why i'm alive

Comments