[os] "I don't think I could live alone again." {CK}

"หนูว่าหนูคงอยู่คนเดียวไม่ได้อีกต่อไปแล้ว"
ประโยคชวนสับสนที่โพล่งออกมาจากปากของตัวเองทำให้เฌอปรางต้องรีบขบริมฝีปากตัวเองหลังจากนั้น เธอกำลังขอร้องให้เขาอยู่ ทั้งๆที่เราเพิ่งบอกเลิกกันเมื่อสิบนาทีก่อน และปล่อยให้ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบสงัด และเมื่อไตร่ตรองความสัมพันธ์ของเราโดยละเอียดอีกครั้ง

เธอพบว่าเธอขาดเขาไม่ได้

พี่แก้วเป็นผู้หญิงที่เข้าถึงยาก ถึงกระนั้นประตูบานน้อยยังคงเปิดรับเธออย่างอบอุ่นเสมอ จนเมื่อเราเกิดการกระทบกระทั่งกันตามแบบฉบับของคู่รักที่เรียกได้ว่าแทบจะคนละขั้ว เธอเหนื่อย และพี่เขาคงเหนื่อยไม่ต่างกัน คำว่า 'เลิก' จึงหลุดปากออกไปแบบไม่ทันได้คิด

"เฌอหมายความว่าไง?"
คิ้วอ่อนๆของพี่เขาขมวดเข้าหากันเป็นปม เวลาพี่แก้วมีเหตุขัดข้องใจหรือสงสัยอะไร ใบหน้าสวยจะดูดุขึ้นเป็นอีกสิบเท่า มุมปากทั้งสองข้างไม่ได้มีรอยบุ๋มลึกลงไปเป็นจุดแบบที่เธอชอบแต่อย่างใด เพราะเวลานี้พี่แก้วไม่ได้ยิ้ม

"ไม่เลิกแล้ว"
แล้วแมวสาวก็พูดออกไปอย่างที่ใจคิด นับเป็นครั้งแรกที่เราทะเลาะกันรุนแรงจนถึงขั้นจะเลิกรา แต่แน่ล่ะว่าเธอไม่ได้หวังให้มันเป็นอย่างนั้น

เราจะเอาชนะคนที่เราจะอยู่ด้วยตลอดชีวิตไปทำไมกัน?

พี่แก้วถอนหายใจเสียงดัง คนสวยเขาเสยผมขึ้นอย่างไม่สบอารมณ์ ดวงตาดุๆเพ่งเล็งมาที่เธออย่างไม่ต้องสงสัย พี่แก้วไม่ใช่คนดุ เขาเป็นคนขี้หงุดหงิด และเลือกที่จะปล่อยผ่านทุกเรื่องจนใกล้เคียงกับคำว่าไม่แคร์ใครหน้าไหนบนโลกใบนี้

ยกเว้นเธอ



"ตกลงเมื่อกี้เราทะเลาะกันเรื่องอะไรนะ" พี่เขาถามเสียงเย็น

"พี่โกรธที่หนูปัดแก้วน้ำหกใส่โน้ตเพลงของพี่" เธอเอ่ยตอบ "แล้วหนูก็โกรธที่พี่ขยำชีทเคมีของหนู"

พี่แก้วเม้มปากก่อนสูดลมหายใจเข้าจนสุด คนแก่กว่าเดินไปหยิบชีทเคมีของคนน้องขึ้นมากาง กดรีดมันกับโต๊ะจนเกือบเรียบเป็นปกติอีกครั้ง "ไปเอากระดาษกับปากกามาสิ เดี๋ยวพี่เขียนให้ใหม่"

เฌอปรางเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง เธอเป็นพวกซื่อบื้อต่อการตีความการกระทำต่างๆของผู้หญิง แล้วพี่แก้วก็เป็นผู้หญิงที่ผู้หญิงที่สุดในโลกเสียด้วย

"ตกลงเราไม่เลิกกันแล้วใช่ไหมคะ"

คนสวยถอนหายใจเฮือกใหญ่ หันมามองเธออย่างไม่สบอารมณ์นัก ฉับพลันก็คว้าคอเธอเข้าไปจูบหน้าตาเฉย พี่แก้วเป็นผู้หญิงที่ฮอต เฟียร์ซ เฉี่ยว เปรี้ยวกว่าใคร และจูบเก่งที่สุดบนโลกใบนี้

หลังจากที่พี่เขาผละออก ปล่อยให้ริมฝีปากเธอเป็นอิสระ เฌอปรางหอบหายใจหนักหน่วง เหลือบมองคนตรงหน้าที่จัดแจงหยิบกระดาษขึ้นมาลอกชีทเก่าให้เธออย่างเสร็จสรรพ แสร้งทำเป็นหน้านิ่วคิ้วขมวด เคร่งเครียดกับพันธะทางเคมีเสียเหลือเกิน หากใบหน้าอ่อนวัยยังคงขึ้นสีแดงระเรื่อทุกครั้งที่เราจูบกัน จะโดยตั้งใจหรือไม่ก็ตาม พี่แก้วไม่เคยซ่อนความเขินอายให้หลบพ้นสายตาของเธอไปได้

"เดี๋ยวหนูเขียนเองก็ได้นะคะ พี่แก้วไปนอนเถอะ" หญิงสาวพูดเสียงอ่อนลง ไม่เหลือเค้าที่เราเคยตวาดใส่กันเมื่อเกือบสิบนาทีที่แล้ว "มันเยอะนะคะ"

พี่แก้วไม่ตอบ เป็นคำตอบที่ชัดเจนที่สุดว่าไม่ว่าจะทำอย่างไรพี่เขาจะจดมันทั้งหมดด้วยตัวเอง ถึงแม้เวลานี้นาฬิกาดิจิตอลในห้องของเราก็ล่วงเลยไปถึงเวลา 00:01 แล้ว และเธอรู้ดีว่าพรุ่งนี้พี่สาวคนสวยก็มีนัดสอนเด็กชาวเกาหลีคนหนึ่งในช่วงเช้า

"เฌอนั่นแหละ ไปนอนเถอะ"

พี่แก้วเก่งเสมอเรื่องทำให้เป็นห่วง แต่ก็มักจะสอบตกเรื่องทำให้โกรธ

"หิวไหมคะ ให้หนูต้มมาม่ามั้ย"
"มันดึกแล้วนะเฌอ!"

และเธอก็ชำนาญเสียเหลือเกินกับเรื่องขี้เป็นห่วงเกินเหตุ แต่ก็ติดลบเรื่องทำให้โมโหเหมือนกัน

เราสบตากันอยู่นาน จนคนเป็นพี่ยิ้มกว้างแล้วเอื้อมมือมาลูบศีรษะเธอเบาๆราวกับว่าเฌอปรางเป็นแมวช่างอ้อนผ่านสายตา ซึ่งก็จริงดังนั้น เป็นอย่างที่พี่แก้วชอบพูดบ่อยๆว่าเธอน่ะมันแมวน้อยในคราบนายกสโมสรนักศึกษา

เขาเป็นศิลปิน เธอเป็นนักวิทยาศาสตร์
เขาเป็นไฟ เธอเป็นน้ำ
เขาเป็นเปียโน เธอเป็นไวโอลิน

หัวใจของพี่เขาเต็มเปี่ยมไปด้วยความรัก
และหัวใจของเธอได้รับความรักอย่างเต็มเปี่ยม 

fair enough






ชาเล้นจ์ประโยคแรกนี่มันสนุกดีจริงๆค่ะ ชอบอ่ะ ถึงจะขี้โกงสุ่มเอาอันที่อยากได้บ้างก็เถอะ 555555555 แด่โมเม้นท์ที่พี่แก้วอัพรูปอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยค่ะ น่ารักนะเราอ่ะ

SHARE
Written in this book
Kingdom Of Kaew
ของคุณแก้ว
Writer
Cherity
girl
you're my queen and i'm not a king - jack

Comments