รถประจำทาง (เรื่องสั้นขนาดสั้น)

1
ผมเกิดที่หมู่บ้านคลองทรายขาว หมู่บ้านเล็กๆในอำเภอกงหรา จังหวัดพัทลุง
มีทิวเขาสูงสีเขียวอ่อนตั้งทะมึนโอบล้อมเป็นฉากหลัง
อากาศเย็นตลอดปี น้ำที่ใช้อาบกินก็เป็นน้ำประปาภูเขา
ผมอาศัยอยู่ในแฟลตตำรวจหลังเก่าซอมซ่อ
รั้วฝั่งตรงข้ามเป็นสำนักงานสาธารณสุข
พ่อกับแม่พบรักกันที่นี่ พูดคุยผ่านรั้วเหล็กสนิมเขรอะ

2
ในวันที่โรงเรียนเปิด ทุกวันผมต้องตื่นตีห้า
พ่อแม่ส่งผมไปเรียนในเมือง เพื่ออนาคตที่ดีกกว่า เป็นคำที่ผมได้ยินบ่อย
ความกดอากาศต่ำทำให้ต้องต้มน้ำร้อนอาบ
เพราะน้ำประปาจากน้ำตกเย็นยะเยือกจนผมหนาวสั่น
กล่องข้าวและขวดน้ำดื่มถูกเตรียมไว้ให้ทุกเช้า
ไม่มีเวลามานั่งอ้อยอิ่งดูทีวีและทานข้าว
เพราะต้องรีบไปให้ทันเวลาเข้าแถวของโรงเรียน
ผมเดินย่ำบนดินลูกรังสีแดงผสมก้อนกรวดแหลมคม
เพื่อมารอรถประจำทางที่ริมถนนใหญ่
ต้นหูกวางต้นใหญ่เรียงรายริมถนน ใบสีน้ำตาลกองสุมเต็มพื้น
เคยเอาใบหูกวางใส่ขวดปลากัด เพราะน้ำจากใบจะช่วยให้ปลากัดหนังเหนียว อีกทั้งยังเคยหลอกให้เพื่อนกินใบหูกวาง เพราะจะได้เป็นคนหนังเหนียว
ไม่รู้ว่าเรื่องใบหูกวางเป็นจริงไหม ผมก็ฟังเขามาอีกที

3
ยามเช้าของชีวิตในหมู่บ้านคลองทรายขาว
หมอกจางๆสีขาวนวลคล้ายปุยนุ่นลอยอยู่ใกล้ทิวเขา
ผมเห็นทะเลหมอกทุกเช้าตั้งแต่เด็กๆ โดยไม่ต้องไปไกลถึงภาคเหนือ
แสงอาทิตย์ฉายขึ้นท้องฟ้า แทรกกลุ่มมหมอกที่บดบังออกมา
กลิ่นน้ำฝนบนใบหญ้าและกลิ่นไอดินโชยรื่นจมูก
ระหว่างเดินไปขึ้นรถ มือผมระไปบนต้นไม้ใบหญ้าที่เปียกน้ำค้าง
ฝ่ามือผมเย็นเฉียบจนต้องเอามือมาถูกันเพื่อให้ความอบอุ่น

4
รอไม่นานรถประจำทางก็มาจอดตรงถังขยะสีเขียวตำแหน่งเดิม
รถบัสสีฟ้าคันใหญ่ๆ คล้ายๆกับรถบัสในหนังเรื่อง In to the wild ที่จอดอยู่ในป่ารัฐอลาสกา
ผมนั่งที่เดิม แถวสี่ริมหน้าต่างด้านขวา
้พ่อโบกมือให้ผม เมื่อรถแล่นออก พ่อก็หายลับไป
สิ่งเหล่านี้เกิดขึ้นกับผมทุกวัน ยกเว้นวันเสาร์ อาทิตย์ และวันที่โรงเรียนปิด
จนเมื่อผมอยู่ชั้นประถมสี่ ผมก็ถูกลักพาตัวออกจากหมู่บ้านคลองทรายขาว
จากไปโดยไม่ทันได้ร่ำลา ทิ้งไว้เพียงวัยเยาว์อันแสนสุข

5
พ่อย้ายมาทำงานโรงพักในเมือง และสร้างบ้านตรงที่ดินของย่า
เพราะอากาศเย็นชื้นทำให้ผมเป็นภูมิแพ้และหอบ
แต่ผมกลับชอบบรรยากาศหมู่บ้านในหุบเขามากกว่า
บ้านใหม่อยู่แถบชานเมือง และเดินทางไปโรงเรียนง่ายกว่า
หลังจากนั้นผมก็ไม่ได้ขึ้นรถประจำทางอีกเลย
เมื่อเรียนมัธยมก็ขี่มอเตอร์ไซค์ไปเรียน ตามประสาวัยรุ่น
ความทรงจำเกี่ยวกับหมู่บ้านคลองทรายขาวเริ่มเลือนหาย
แฟลตที่เคยอาศัยก็ทุบทิ้งและสร้างเป็นสนามเด็กเล่น
รถประจำทางที่เคยนั่งอาจโดนขายแยกชิ้นส่วนแล้ว
หากครั้งล่าสุดที่จำได้ ก่อนจะย้ายออกมาจากหมู่บ้าน
แม่บอกคนขับรถขายรถคันนี้ให้กับเพื่อน
และป้ายข้างรถไม่ได้เขียนไว้ว่า
กงหรา - พัทลุง
แต่เปลี่ยนเป็น พัทลุง - บางแก้ว แทน

เมื่อผมได้นั่งรถคันนี้
สีมันช่างคล้ายกับรถประจำทางที่เคยนั่ง
ความทรงจำเก่าเก็บก็ไหลย้อนกลับมา
เห็นทีต้องกลับไปเยี่ยมวัยเยาว์อีกสักครั้ง
ไม่รู้หมู่บ้านคลองทรายขาวจะจำผมได้อีกไหม
เพราะสูญหายไปจากหมู่บ้านนานเหลือเกิน.
SHARE
Writer
Pratchawitdax
Reader&Writer
Writing Express

Comments