จุดเปลี่ยนคือพลังที่ยิ่งใหญ่

เคยมั้ย? ตอนเข้ามหาลัยยังไม่รู้เลยว่าเราชอบอะไร เรียนจบไปจะทำงานอะไร ตอนแอดมิชชั่นเลยเลือกคณะที่เราคะแนนถึง ซึ่งเราไม่รู้เลยว่ามันคือจุดเริ่มต้นของความหายนะครั้งใหญ่ในชีวิต!!!

เราเองก็เป็นคนนึงที่ตอนแอดเลือกคณะที่เราคะแนนถึงและคิดว่าต้องติดไม่หลุดแน่ๆ แต่ใครจะไปคิดล่ะว่าคณะที่ได้กลับเป็นคณะที่เราเลือกเผื่อไปซะงั้น ตอนวันประกาศผลเราดีใจมากตามประสาคนแอดติด มีที่เรียนแล้วว โดยที่เราก็ยังไม่รู้เลยว่าคณะนี้เป็นยังไง คิดแค่ว่าแอดติดก็เรียนได้แหละ

-จุดเริ่มต้นของหายนะ-

เริ่มตั้งแต่วันสัมภาษณ์เลยจ้าา อาจารย์ที่สัมเราก็ให้เราแนะนำตัว ละก็ถามข้อมูลคณะทั่วไป บลา บลา แต่คำถามที่เราถึงกับอึ้งไปเลยก็คือ "จะซิ่วมั้ย?" (คือต้องบอกก่อนว่าคณะที่เราแอดติดเป็นอันดับสอง ซึ่งเราก็ไม่ได้คาดหวังว่าจะได้ตั้งแต่แรกด้วยซ้ำ จริงเราอยากได้อันดับหนึ่งมากกว่า) เราก็ตอบอ.ไปว่า "ไม่ซิ่วค่ะ" อ.ก็ตอบกลับมาว่า "คุณก็ต้องพยายามมากกว่าคนอื่นนะ เพราะทุกคนที่เข้ามาที่นี่เค้าก็ตั้งใจมาด้วยกันทั้งนั้น" เท่านั้นแหละเราถึงกับสตั้นไปเลยย

-ตอนเปิดเทอม-

เราจำได้เลยว่าตอนปี 1 เทอม 1 มีเรียนวิชาภาคแค่ตัวเดียว ที่เหลือส่วนใหญ่จะเป็นวิชาบูรณาการ วิชาทั่วไป แล้วก็อังกฤษซึ่งเป็นวิชาที่เราชอบเรียนมากก วันแรกที่เราเรียนวิชาภาค เราเรียนไม่รู้เรื่องเลย งงมาก แบบมองเพื่อนแต่ละคนเขาดูตั้งใจและเรียนเข้าใจกันหมดเลยย เรารู้สึกแย่มากถึงมากที่สุด ไม่มีความสุขในการเรียนเลย รู้สึกผิดกับตัวเองไม่น่าเลือกเพราะคะแนนถึงเลยย รู้สึกว่ามันไม่ใช่ วันนั้นกลับบ้านไปเราแบบร้องไห้เลยอะ แต่ชีวิตก็ต้องเดินต่อไปเราถอยหลังไม่ได้ เราก็เลยทนเรียนทั้งๆ ที่เราไม่ชอบ

-สอบมิดเทอม-

เราทำไม่ได้เลยย เว้นว่างไปหลายข้อ อ่านมานิดเดียวเองด้วย เราเป็นคนที่ถ้าไม่ชอบอะไรก็จะไม่สนใจไม่ทำอะไรทั้งนั้น พอหมดเวลาสอบ ออกมาจากห้องสอบ เพื่อนก็คุยกันว่าข้อสอบง่ายอย่างงั้นอย่างงี้ ด้วยความที่เราทำไม่ได้ เรารู้สึกเครียดมากก พอคะแนนออก เราแทบช็อค มีนสูงมากเว่ออ ท๊อปเซคคือเกือบเต็ม เรานี่แทบจะเป็นบ๊วยเซค เสี่ยงเอฟเหลือเกินน แต่เราไม่อยากได้เอฟ เราจึงต้องฝืนตัวเองอ่านหนังสือมากขึ้นกว่าเดิมม เพื่อแก้ตัวตอนไฟนอล

-ไฟนอลมาถึง-

เราก็พอทำได้นะ อาจจะไม่ได้ถูกหมดทุกข้อ แต่ก็ตอบทุกข้อ ตอนออกจากห้องสอบเพื่อนก็คุยกันว่าข้อสอบยาก แต่เราก็เชื่อแหละว่า ถึงยังไงก็มีคนทำได้อยู่ดี เราได้แต่ลุ้นว่าอย่าเอฟก็พอใจแล้ว เราอ่านมาเต็มที่แล้วว ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นเรารับได้ทั้งนั้น เกรดออกเราก็ไม่เอฟด้วย ตอนนั้นจำได้เลยว่ารู้สึกโล่งมากจริงๆ เหมือนได้ข้ามสิ่งยากๆ สิ่งนึงในชีวิตมาได้ และภูมิใจในตัวเองมากก

-จุดเปลี่ยนในชีวิต-

เราเริ่มรู้สึกชอบคณะนี้ก็ตอนปี 2 เทอม 1 มีอาจารย์ท่านนึงเคยบอกในคาบว่า "คณะที่เราเรียน มันก็เป็นสิ่งที่อยู่รอบตัวเรา อยู่ที่ว่าเราจะสังเกตและรับรู้ได้รึป่าวก็เท่านั้นเอง" เราเอาคำพูดของอ.ท่านนี้ไปคิด แล้วเราก็รู้ว่ามันเป็นตามที่อ.บอกจริงๆ จึงเริ่มเปลี่ยนความคิดใหม่ เมื่อก่อนเราคิดมาตลอดเลยว่าเราเรียนในสิ่งที่เราไม่ชอบ คะแนนที่ได้เลยไม่ค่อยดี เราก็เริ่มเรียนรู้ที่จะอยู่กับมันตั้งแต่วันนั้น เปลี่ยนจากสิ่งที่เกลียดเป็นสิ่งที่ใช่ เราก็สนุกไปกับการเรียน คะแนนเราก็ดีขึ้นมากกว่าแต่ก่อน เพราะเราตั้งใจมากขึ้น ถึงแม้ว่าจะไม่ได้เยอะถึงขนาดเป็นท๊อปเซค แต่เราก็ภูมิใจกับสิ่งที่เราได้ทำ แอบเสียดายเหมือนกันน่าจะคิดได้ตั้งแต่ปี 1 ไม่น่าเลยย

-บทสรุป-

ตอนนี้เราก็กำลังจะจบปีสี่แล้วว เราไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าเราจะรอดมาถึงตอนนี้55 เรารู้สึกดีใจมากจริงๆ ที่ตอนนั้นไม่ได้ซิ่ว อาจเป็นเพราะปัจจัยหลายอย่าง เพื่อนที่ดี สายรหัสที่น่ารัก อาจารย์ที่ใจดีและเรารู้สึกว่าสิ่งที่เราได้จากอาจารย์ ไม่ใช่ได้แค่ความรู้เท่านั้น อ.หลายคนเลยที่เราเคยเรียนด้วย เขาให้แง่คิดและแนวทางการดำเนินชีวิต เพื่อใช้ในการทำงานในอนาคต ขอบคุณมากมากเลยค่ะ สุดท้ายนี้ก็อยากจะบอกว่า

ฟ้าไม่ได้เป็นคนลิขิตเรา แต่เราตังหากที่เป็นคนลิขิตชีวิตของเราเอง

ปล. ขอบคุณที่อ่านมาจนถึงบรรทัดนี้นะคะ เป็นกำลังใจให้กับทุกคนที่กำลังเรียนอยู่ สู้สู้น้าา หรือว่ากำลังจะสอบเข้าก็ขอให้เจอคณะที่ใช่น้าา






SHARE
Writer
nninggggg
dreamer
like to read and love to write :)

Comments