ปัญหาเชาว์: บทนำ (พาร์ทแรก)
"ทำไมเป็นคนอื่นไม่ได้ ทำไมต้องเป็นกู"​ ผมเชื่อว่า... ทุกๆคนเคยคิด(หรือกำลังคิด)วลีนี้ ไม่ว่าจะกับเรื่องอะไรก็แล้วแต่ที่เหมือนกับว่า ให้ตายมันแบบหนึ่งในล้านอะ ทำไมเราซวยขนาดนี้วะ ปัญหานี้มันจะมาเกิดทำไมกับเรา...

ผมคนนึงที่เคยคิดอย่างนี้กับเรื่องชีวิตรักของผมนะ คือเอาเข้าจริง
ไม่ว่าจะปฏิเสธจะต่อต้านยังไงอะ... ความรักมัน impact กับชีวิตคนเยอะกว่าที่คิด
ที่ว่าเคยคิดอย่างงี้กับชีวิตรักก็เพราะว่า ผมเป็นเกย์ครับ... แบบไม่มีใครรู้ เพราะไม่ได้บอกใคร... ผมจะไม่ค่อยชอบคำพูดที่ว่า "ไม่เปิดเผย" อะไรวะก็ฉันเป็นอย่างงี้ของฉัน มันจะไม่เปิดเผยอะไรได้ไง งง ก็เลยใช้คำว่า "แบบไม่มีใครรู้" ดีกว่า เพราะยอมรับว่าไม่อยากเป็นเกย์ ที่บ้านไม่มีทีท่าว่าจะต่อต้านอะไรนะ แต่เลือกที่จะไม่บอก อยู่มายี่สิบสองจะยี่สิบสามปีแล้ว มีคนรู้เรื่อง gender preference จริงๆของผมแบบนับนิ้วได้ (ถ้าไม่นับคนคุยและกิ๊กทั้งหลาย ฮิฮิ)

รู้ตัวจริงๆจังๆว่าเบี่ยงเบน?ทางเพศก็ประมาณมัธยมฯสอง-สามเนี่ยแหละครับ ผมจบโรงเรียนชายล้วนมา ไม่รู้ถ้าอยู่โรงเรียนสหฯจะรู้ตัวเองชัดขนาดนี้ไหม เพราะจากสถิติ ผู้หญิงจะเข้าหาผมมากกว่าผู้ชาย (เอาตรงๆ ไม่เคยมีผู้ชายเข้าหาเลย เพราะว่าเขาไม่รู้ว่าเราเป็น) เพราะว่าจริตผมเป็นคนติสๆมั้ง ผมเล่นดนตรี / ตัวสูง / ไม่พยายามทำตัว fit in / กบฏสังคม ผญคงเห็นว่าเรามีเสน่ห์ 5555 ก็คุยกับผญนะครับ ทุกวันนี้ก็มี เพราะอีกนัยนึง เราก็ไม่กล้าเข้าหาผู้ชายเหมือนกัน เพราะผู้ชายส่วนใหญ่ (ทุกคน T_T) ที่เราชอบ เป็นผู้ชาย... ที่ชอบผู้หญิงครับ เพราะผมไม่ชอบเกย์ "เกย์"

เดี๋ยวมาพูดเรื่องทัศนคติของผมที่มีต่อเพศ ทั้งเพศที่หนึ่งสองสาม and so on ในพาร์ทหน้าแล้วกันนะครับ


อ่าว... ยังไม่ได้แนะนำตัวเลย ผมชื่อเชาว์ เออตามชื่อหนังสืออะแหละ คิดชื่อหนังสือได้แค่เนี้ยอะ ที่มันมีชื่อตัวเองอยู่ด้วยได้... cliche ไหม? อือ คลีเช่แหละ
SHARE
Written in this book
ปัญหาเชาว์
อัตชีวประวัติของผู้เขียนในพาร์ทของ ปัญหา / ความรัก / ความทรงจำ
Writer
CHLARD
คุณเชาว์
sorry, i swear not to swear.

Comments