ผู้ชายคนนั้นคือฝันของเรา
กำแพง

    นี่เป็นเรื่องราวที่พึงพบเจอกับตัวเองได้ไม่นาน จึงอยากจะมาแชร์ให้เพื่อนๆได้อ่านกัน เรื่องราวของเรามันก็ไม่ได้พิเศษอะไรหรอก เราอาจจะเล่าไม่ได้เก่งอะไร แต่มันได้เกิดขึ้นจริงในชีวิตเรา หลังจากที่เราโสดมาได้ปีกว่าๆ ผิดหวังมานานจนเหนื่อยที่จะไล่ตามความรักแล้ว เราชอบพูดและมักขอพรอยู่เสมอว่าขอให้พระเจ้าส่งคนดีๆมาให้เราสักที ขอให้ท่านโปรดเห็นใจ แต่พอคนเข้ามาจริงๆกับพัง เวลาเราชอบใครเราก็มีกจะใจเต้นแรก เฟมือนเสียงนาฬิกาที่ดังบอกเวลาตอนเช้า ทุกอย่างกำลังจะไปได้ดีและแล้วสิ่งเลวร้ายก็เกิดขึ้นมันคือ “กำแพง” เราขอเรียกอย่างนั้นเพราะมันเป็นสิ่งที่แข็งแรง ทนทาน และสูง เรามักจะปฏิเสธคนที่ชอบไปหลายครั้งๆทั้งที่เราชอบเขามาก เพราะการที่เราคิดว่าเราไม่พร้อม ไม่ดูดี ยังไม่ดีพอ กลัวการเริ่มต้นใหม่ เหนื่อยใจ กลัวจะต้องเสียใจกับสิ่งเดิมๆ ไม่รู้ว่าทำไมเราต้องคิดแบบนั้น เราพยายามแล้วที่จะมองมุมใหม่แต่เหมือนว่ามันจะล้มเหลว เราทำใจได้หลายต่อหลายครั้ง ที่มีคนเดินเข้ามาละเดินจากไป จากความรู้สึกเสียดาย ท้อ เสียใจก็กลายมาเป็นความเคยชิน...
  
เธอคนนั้น 
    ไม่กี่วันมานี้ฉันได้มีโอกาศคุยกับผู้ชายคนนึงเราเจอกันผ่านโลกออนไลน์ ซึ่งดูเหมือนว่าเราจะประทับใจเรื่องหน้าตาเขาก่อน เขาดูเป็นคนสดใส น่ารัก ดูดี และดราก็เริ่มคุยกันโดยเขาทักเรามาก่อน ตอนนั้นเราดีใจมาก!!! ทุกอย่างดูดีไปหมดในตอนนั้น และเขาก็เริ่มหยอดคำหวานใส่ เขามีใัขให้ตลกได้ตลอด แต่ช่วงเวลาที่คุยกันเป็นช่วงเวลาสั้นๆ เริ่มจากการคุยล้อเล่นกันทุกวัน จนเราได้คุยกันผ่านเสียงจริงๆสักที เขาก็เป็นคนสดใสอย่างที่เราคิดไว้ เราเริ่มเปิดเผยเรื่องต่างๆกันมากขึ้น เค้าชอบอะไรที่เหมือนเรา แต่เขาดูเหมือนจะมีผู้หญิงในอุดมคติที่เขาชอบ ซึ่งที่เขากล่าวมานั้นมันตรงข้ามกับเราทั้งหมด เราเลยได้แต่ยิ้มในใจ เรามีอะไรที่คล้ายๆกัน เขาดูเป็นคนดีและเข้าใจเรามาก แต่การที่เราตรงกันข้ามกับสิ่งที่เขาชอบทำให้เราคิดหนัก เราอยากให้เขาได้ในสิ่งที่เขาชอบ กังวลไปหมด กลัวเขาจะผิดหวัง กลัวไปซะทุกอย่าง แต่ตอนที่คุยกับเขาคนนั้นเรารู้สึกเป็นตัวเอง สนุก หัวเราะ มากขึ้นกว่าทุกที เรารับรู้เลยว่าเราชอบเขาเข้าซะแล้ว ทุกคนอาจจะมองว่ามันง่ายขนาดนั้นเลยหรอกับการที่จะชอบใครสักคน บางครั้งเราก็มักจะตกหลุมที่ไม่ควรจะตกลงไปถึงมันจัไม่ลึกมากแต่ก็ยากที่จะกลับขึ้นมาอีกครั้ง เราดีใจมากที่ได้คุยกับเขา เราชอบเขาเพิ่มขึ้นเรื่อยๆและมันก็เพิ่มขึ้นๆจนเราตั้งตัวไม่ทัน แต่เรากลัวว่าเราจะเสียคนที่เราชอบและนิสัยแบบที่เราตามหามาตลอดไป เพราะเรามักทำพังอยู่เสมอ...
ความหวัง
    สุดท้ายนี้ก่อนที่เราจะไปนอนเราหวังว่าสิ่งที่เราได้เล่าออกมาเป็นตัวหนังสือจะช่วยให้เราสบายใจมากขึ้น โดยผ่านตัวอักษรที่ทุกคนสามรถมาอ่านได้ เราหวังว่าเราจะได้โชคดีกับเขาคนนี้ แต่ถ้ามันจะพังก็อาจจะเป็นเพราะเรา เรากลัวเหลือเกิน แต่มีสิ่งหนึ่งที่มันเป็นไปได้100%ก็คือเราจะกลับมาเป็นเราอีกครั้ง ถ้าเรื่องนี้มันจบลง...
SHARE

Comments