ทั้งๆที่โกรธ แต่ก็ยิ้มออกไป
     ผมเป็นคนใจร้อน โกรธง่าย แต่หายเร็ว เป็นคนเอาแต่ใจตัวเอง แต่ก็จะมีอีกใจที่พยายามต่อต้านตัวเองเพราะคิดว่าบางที่ถ้าปล่อยให้ตามใจอารมณ์ตลอด เรารู้สึกว่าเราเป็นคนที่แย่มากๆ เรามักจะอัดอั้นมันไว้แล้วตอบรับความโกรธด้วย รอยยิ้ม หัวเราะ บางทีก็แค่เงียบๆ ทั้งๆที่ในใจเรารู้สึกไม่ชอบใจกับสิ่งที่คนอื่นกระทำกับเรา ทั้งเรื่องที่เค้าอาจจะถูกและอาจจะไม่ถูกไม่ควร 

      นี่ละมั๊งที่เค้าเรียกว่าเก็บกดในรูปแบบหนึ่ง เป็นการเก็บกดอารมณ์โกรธ เมื่อลูกโป่งที่เก็บลมไว้มากจนเกินไปวันนึงมันจะต้องแตกออกมา ส่งผลเสียต่อจิตใจของเรา

     ถ้าเราคิดว่า เอ๊ะ เราจะจัดการกับเรื่องนี้ยังไงดี แบบที่เราไม่ต้องหลอกตัวเอง หลอกความรู้สึกของตัวเอง อยากจะยอมรับความรู้สึกของตัวเองและในขณะเดียวกันเราก็อยากจะทำในสิ่งที่ถูกที่ควรด้วย เพราะบางทีเรื่องราวบางเรื่องไม่มีค่าพอที่เราจะต้องโกรธ เรายอมรับว่าเราอาจจะโกรธง่ายไม่พอใจง่ายไปหน่อย เพราะฉะนั้น ต่อหน้าผู้อื่นเราก็อยากจะตอบสนองกับคนอื่นในแบบที่ดีที่สุดไม่ทำให้เกิดปัญหากันได้

       ผมจึงมาเขียนเรื่องนี้ในไดอารี่ส่วนตัวว่าผมโกรธอะไรรู้สึกยังไง อยากจะจัดการกับมันยังไง การเขียนเองก็ดีทำให้เราปลดปล่อยมันออดมาได้บางส่วน ผมอยากจะแต่งเรื่องนี้ออกมาเป็นเพลงแร็พ ด่าเลย ด่าไอ้คนที่มันทำให้เราไม่พอใจ แต่ก็ไม่ได้แต่งเป็นเนื้อเพลงที่เอาดีเข้าตัวเข้าข้างตัวเองว่าถูก เป็นการแต่งปประมาณว่า " เออกูเหม็นขี้หน้ามึงว่ะ แต่กูก็ยอมรับว่ากูนั้นนิสัยไม่ดีเหมือนกันแต่กูไม่ชอบสิ่งที่มึงทำกะกูไง " อะไรประมาณนี้น่ะครับ มันก็ทำให้เรารู้สึกดีเหมือนกันนะครับ
SHARE

Comments