Further and further ...
“เรากลับไปเป็นเพื่อนกันดีกว่ามั้ย”

คุณไม่ชอบเราแล้วเหรอ...


“เราเหนื่อย”

ขอโทษ...

“มันวนลูปเดิมๆ เราไม่อยากรู้สึกแบบนี้อีกแล้ว”

ค่อยๆปรับกันก็ได้นิ อย่าเพิ่งปล่อยมือเราได้มั้ย...

“ความรู้สึกแกมันไม่เหมือนเดิมแล้วเหรอ😭”

“จะบ้าเหรอ”

“ก็บ้าอยู่นี่ไง”

“...”

งั้นทำไมคุณถึงยิ้มตอนที่เราบอกคุณว่าเราพอแล้วที่จะเลิกไล่ตามคุณ...ทำไมน้ำเสียงของคุณถึงดูร่าเริงมากๆ...

แม้ตอนที่เรากำลังจะจากกัน คุณยังคงโกหกเราอยู่...

ไม่มีแม้แต่คำอวยพรใดๆจากคุณ

ความรู้สึกทุกอย่างมันตีกันไปหมด

ที่ผ่านมาคุณได้รักเราบ้างรึเปล่า


ช่วงแรกๆเรารู้สึกดีที่เกลียดคุณหลังจากที่ได้รู้ความจริงว่าคุณยิ้มตอนที่เราจากกัน

แต่ธรรมชาติของมนุษย์ ความเกลียดชังมักจะอยู่ไม่นาน เหมือนเวลาที่เราโกรธใครสักคน ไม่นานนักก็จะลืมความโกรธนั้นไป

จนตอนนี้ความรู้สึกเกลียดชังมันได้จางหายไป แต่ความทรงจำดีๆกลับยังคงอยู่ ไม่เคยจางหายลงไปเลยแม้แต่น้อย

เราอยากรู้ว่าคุณทำไงถึง move on ได้
เราอยากรู้ว่าคุณทำไงถึง delete memories ได้
เราอยากรู้ว่าคุณทำไงถึง fall asleep ได้
เราอยากรู้ว่าคุณทำไงถึง not cry ได้
เราอยากรู้ว่าคุณทำไงถึง forget me ได้
เราอยากรู้... 

วันนี้คุณไปไกลขึ้น คุณใกล้จะถึงความฝันที่คุณหวังเอาไว้ โดยไม่มีเราอยู่ในความฝันนั้น ส่วนเราก็ยังอยู่ที่เดิม อยู่ในหลุมของความทรงจำเหมือนเดิม เราก็ได้แต่อวยพรยินดีให้กับความสำเร็จของคุณโดยไม่อาจทักคุณไปได้

“อนาคตถ้ายังรู้สึกเหมือนเดิมค่อยกลับมาคบกันก็ได้นิ”

แล้วตอนนี้ล่ะ... เราต้องรอไปอีกนานแค่ไหนกัน 😭


From IS.II to infinity 








SHARE
Written in this book
ความเศร้า
Writer
Espadeaf
Students
Little do you know

Comments