Feeling bad
ทำไมเราถึงรู้สึกว่าโลกของเราทุกวันนี้มันช่างห่างจากโลกของความเป็นจริงเข้าไปทุกที 
ทำไมเราถึงรู้สึกว่าเราไม่สามารถเข้าถึงคนอื่นได้ 
เราไม่รู้ว่าตอนนี้สมองของเรามันเป็นอะไร ทำไม... 
มันเหมือนรับรู้สิ่งต่างๆรอบตัวแทบไม่ได้เลย 
ยิ่งเทียบกับคนอื่นแล้ว เราเป็นคนที่แถบจะไม่มีความรู้อะไรเหมือนคนอื่น 
ไม่อัพเดดข่าวสาร 
งงๆมึนๆและพูดอะไรกับคนอื่นไม่ค่อยรู้เรื่อง 
หูข้างซ้ายทุกวันนี้ไม่รู้ว่ามันมีประสิทธิภาพและใช่งานได้เหมือนเดิมหรือเปล่า?
การตีความสิ่งต่างๆมันเหมือนคนทั่วไปไหม? 
แล้วเมื่อไหร่ มันจะดีขึึ้นสักที?
การที่เราใส่แว่นแล้วต้องมีอาการรัดเกรงกล้ามเนื้อจะหายไป? 
มันรัด มันมาอีกแล้ว มันมาอีกแล้ววว!
ฉันทำอะไรผิดว่ะ?
เอาจริงๆเราอยากหายจากการเป็นแบบนี้
ทุกวันตื่นมาเราไม่ค่อยมีความสุขเลย 
เราพยายาม พยาม แต่มันเหมือนมันเหนื่อย 
พอคิดถึงเรื่องนี้ทีไร
อยากร้องไห้
อยากร้องไห้จริงๆ 
เราคิดว่าคนอื่นมองเราแปลก
เราไม่มีสติสตางค์ 
และในหัวเราเต็มไปด้วยความคิดที่ฟุ้งซ่านซึ่งไม่เงียบเบาลงหรือเปิดโอกาสให้เราได้ฟังเสียงอื่นๆภายนอกมั้งเลย 
เรารู้สึกเศร้า ท้อแท้ ขึ้นทุกวัน 
จากแต่ก่อนเรามีความคิดนะ
ว่าเราจะเป็นคนซีมเศร้าที่มีชีวืตที่มีความสุขให้ได้ 
แต่ทำไมทุกวันนี้เหมือน มันยากกว่าเดิม
การทำงานต่างๆเราทำได้ยากขึ้น 
บางทีเราไม่รู้ตัวเองด้วยซ่ำว่ามือและร่างกายข้างซ้ายของเรามันชาไปตั้งแต่เมื่ิอไหร่ 
เมื่อไหร่วงจรอุบาทว์นี้มันจะสิ้นสุดไปสักทีว่ะ
บางครั้งเราก็รู้สึกน่ะ
รู้สึกจริงๆว่าทำไมชีวิตมันช่างว่างเปล่า
ไม่รู้ว่าแต่ละวันตื่นมาเราควรทำอะไร 
เรารู้สึกกับสิ่งรอบข้างได้น้อยมากเหมือนวันหนึ่งแถบจับรายละเอียดอะไรไม่ค่อยได้
ว่าได้ทำ ได้พูดอะไร ได้คิดอะไรที่มันเป็นแก่นสารกับเขาบ้าง
มันน่าเสียใจจนอยากร้องไห้ และทำตัวเองให้หายไป
จากโลกใบนี้ 
การปวดหัวของเราแต่ละครั้งมันทำให้เราเสียพลังงานกับการใช้ชีวิตไปโคตรจะเยอะ 
เราก็ไม่รู้ว่าจะทำให้มันหายได้ยังไง 
ตาพล่าเบลอ มีตาให้มอง 
มองเห็น แต่ไม่รับรู้สิ่งข้างหน้า
พูดถึงแล้วก็อยากร้องไห้
ให้ฟ้าได้ยินและเห็นใจ






 


   

SHARE
Written in this book
My Little Distrotion Life
บอกเล่าเรื่องราวประสบการณ์ ของ"โลก" Depression
Writer
MookySiripath
In the middle of nowhere
Hey.. it's OK to tell your unpleasant stories :)

Comments