คุณพ่อเข่าด้าน

ฉันเกิดมาด้วยความรักของแม่



' สวยงามและอ่อนแอ '
บรรทัดนึงในสมุดไดอารี่ของพ่อบัััััััันทึกไว้แบบนั้น ลายมือบรรจงสวยงามชวนหลงใหล หากไม่มีชื่อผู้เขียนบนหน้าปกฉันคงนึกว่าเป็นลายมือของหญิงสาวที่ชื่นชอบเรื่องเพ้อฝัน

ฉันจำอะไรเกี่ยวกับพ่อมากกว่านี้ไม่ได้เลย มีเพียงสมุดเก่าๆเล่มนี้ที่แม่มอบให้ฉันเก็บรักษาไว้ ฉันอยากถามอะไรมากมายเกี่ยวกับคนที่ชื่อว่าพ่อ แต่แม่ของฉันเอง...เธอเป็นโรคประหลาด เธอไม่สามารถจำเรื่องราวของคนรักได้ เธอรู้เพียงแค่ว่าเธอรักเจ้าของสมุดไดอารี่เล่มนี้สุดหัวใจและไม่สามารถรักใครได้อีก

ในวันที่ฝนตก ฉันเอนตัวลงบนเตียงสีขาวสะอาดตา หยดฝนเกาะบนหน้าต่างไหลรินลงแข็งความเร็วกันว่าใครจะแตะขอบหน้าต่างก่อน อากาศเย็นสบายจนไม่อยากเคลื่อนร่างกายไปไหน


'คุณเข่าด้าน'

แม่มักจะเรียกพ่อว่าแบบนั้นเพราะเป็นสิ่งเดียวที่แม่จดจำพ่อได้แต่เธอไม่ยอมบอกที่่่มาที่ไปแค่เพียงอมยิิ้มน้อยๆ



สมุดไดอารี่เล่มเก่าถูกเปิดออก เผยให้เห็นสีซีดจางของกระดาษประปรายด้วยสีของกาแฟหอมกรุ่นในยามเช้า หน้าแรกว่างเปล่า หน้าสองเป็นชื่อของคุณเข่าด้าน ลายมืองบรรจงของเขาชวนนึกถึงอะไรที่่มันย้อนยุคโบราณ - แต่แม่กลับบอกว่ามัันคลาสสิค

ฉันกระทำการอันห้าวหาญและท้าทาย ไล่สายตาไปทีละบรรทัดอ่านทุกตัวหนังสือของสมุดไดอารี่เล่มนี้ หากพ่อยังคงอยู่ข้างกายคงรีบลุกมาหยิบสมุดออกจากมือและคงบอกกับฉันว่า 'ถ้าไม่สามารถทำให้แม่จำได้ว่าตัวเองแก่แล้ว ก็ไม่มีสิทธิ์แตะต้องมัน'

แต่ใครจะไปสน ฉันจะอ่านสมุดเล่มนี้แทนแม่เองเพราะเธอไม่สามารถจดจำวิธีการอ่านได้มีเพียงรูปวาดเท่านั้นที่สามารถสื่อสารกับเธอได้ผ่านปลายดินสอ

หน้าสองถูกพลิกออกไป บทแรกของไดอารี่เป็นเพียงคำเกริ่นนำที่ยกย่องตัวเองเกินจริง หรือไม่ก็บรรยายถึงความงามของภรรยาตัวเอง ฉันอดหวานเลี่ยนคอไม่ได้กับประโยคมากมายที่ดูเหมือนเป็นคนมืดบอดและเห็นเพียงภาพวาดของหญิงสาวนามโมนาลิซ่า


คนรักของผมเธอรู้ว่า รัก เป็นอย่างไร แต่เธอไม่รู้จักคำว่า รัก

ประโยคตัดพ้อแฝงไปด้วยความเห็นใจ ใบหน้าอันเศร้าสร้อยของพ่อลอยมาแต่ฉันกลัับยิ้มน้อยด้วยความเอ็นดู

เพราะถึงแม่จะลืมพ่อสักกี่ครั้ง เธอก็กลับมารักพ่อทุกครั้ง...







ผมไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นได้อย่างไร เธอไม่รู้ว่าผมชอบอะไร ชื่ออะไรและเมื่อวานพวกเราทำอะไรด้วยกันบ้างกลับกันกับเพื่อนของเธอ หรือครอบครัวของเธอ เธอจำได้แม้กระทั่งรายละเอียดเล็กๆน้อยๆ

ผมเป็นเหมือนเพื่อนในจินตนาการของเธอรู้สึกแต่ไม่รับรู้ถึงตัวตนที่มั่นคง


ถึงผมจะพยายามลืมข้อเสียตรงนี้แต่ในใจลึกๆผมก็อยากให้เธอจำวันแต่งงานของเราได้ แต่การบอกเธอมันทำให้ผมเจ็บปวด

ในวันครบรอบแต่งงานปีที่สองผมเลือกที่จะรอคอยให้เจ้าหญิงนิทราของผมฟื้นขึ้นมา ผมคุกเข่าลงข้างเตียงวางกล่องแหวนไว้ข้างๆพร้อมกับช่อดอกไม้

แต่งงานกับผมนะ

ผมคุกเข่าของเธอแต่งงานแบบนี้ทุกปีและสิิ่งทีี่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นในปีที่สี่หลังจากผมวางช่อดอกไม้ให้เธอ เธอกอดดอกไม้เหล่านั้นพร้อมกับบอกว่า


" ฉันว่าแล้ว ว่าคุณต้องขอฉันแต่งงานคุณเข่าด้าน "

เป็นสิ่งเดียวที่เธอจดจำได้เกี่ยวกับตัวผมและที่สำคัญเธอเรียกผม ถึงแม้จะไม่ใช่ชื่อจริงๆแค่เพียงสรรพนามหรือฉายาวินาทีนั้นผมกลั้นความสุขไว้แทบไม่อยู่

...

ปีนี้ปีที่หกแล้วที่ผมขอเธอแต่งงาน ข่าวดีคือภรรยาของผมท้องเด็กน้อยที่จะกลายมาเป็นลูกของผม แต่...

อีกสองเดือนผมกำลังจะตาย

ภรรยาของผมอาจจำวันตายของผมไม่ได้ หรืออาจหลงลืมสิ่งดีๆที่เราทำร่วมกันแต่สิ่งนึงที่ผมมั่นใจว่าเธอต้องรู้้...รู้ว่าเธอรักคนในจินตนาการของเธออย่างสุดหัวใจ

ถึงครานั้นผมไม่นึกเสียใจเลยที่หลงลืมผม

แค่เธอรักผมก็เพียงพอแล้ว




ฉันปาดน้ำตาหยดเล็กออก ความรักของพ่อมันช่างบริสุทธิ์และไร้ซึ่งการตอบแทน

และความรักของแม่ปราศจากการมองที่รูปลักษณ์ ผลประโยชน์แต่มันคือการรับรู้ได้โดยจิตใจ

ตอนนี้เวลาหกโมงเย็นแล้ว ฉันปิดหน้าสุดท้ายของไดอารี่วางไว้ข้างเตียงเตรียมตัวลงไปทำอาหารเย็นสำหรับค่ำคืนนี้



"แม่คะ อาหารเสร็จแล้วนะ"

ฉันจัดแจงพาแม่นั่งเก้าอี้เตรียมตัวสำหรับมื้อเย็น การกระทำของเธอดูเงอะๆงะๆ จนฉันแอบขบขันในใจ

"ขอบคุณนะจ๊ะ ที่ทำอาหารให้ฉันกินทุกมื้อเลย..."

"...พลอยทำให้ฉันนึกถึงคุณเข่าด้าน ที่ฉันจำอะไรเกี่ยวกับเขาไม่ได้แต่รู้สึกรักเขามากมายเหลือเกิน"

"ฉันเองก็อยากจะจดจำลูกให้ได้แต่พรุ่งนี้ฉันอาจหลงลืมความทรงจำในวันนี้ มื้ออาหารในวันนี้ หน้าของลูกในวันนี้..."

"แต่ฉันมั่นใจว่ามื้อเช้าของวันพรุ่งนี้ แค่เห็นหน้าของลูก...ก็รู้แล้วว่าทั้งชีวิตฉันอาจรักใครมากกว่านี้ไม่ได้เท่าลูก"

"ถ้าความรักของฉันเรียกว่าคุณเข่าด้าน ความรักคร้ังนี่คงทดแทนด้วยคำว่าลูก"


มื้ออาหารเย็นในวันครบรอบยี่สิบปีของฉันแม้ไม่มีเทียนวันเกิด ของขวัญสักชิ้น แต่คำพูดของแม่คือสิ่งที่ฉันจะจดจำตลอดไป

แม้จะน้อยใจที่แม่ไม่เคยจำอะไรเกี่ยวกับฉันได้เลย แต่แค่ทุกเช้า กลางวัน และเย็นเธอจะจำได้ว่าควรทำอาหารให้ฉันกิน พาฉันไปโรงเรียนทั้งๆที่เธอจำชื่อโรงเรียนไม่ได้แต่กลับรู้เส้นทาง

แม่บอกกับยายเสมอว่าเหงาตอนฉันย้ายไปอยู่หอ เธอรู้สึกว่าเธอขาดอะไรบางอย่างในชีวิต บางอย่างที่เธอคอยดูแล และเธอก็เรียกฉันว่าลูก

สมุดไดอารี่เล่มนั้นทำให้ฉันพังทลายกำแพงที่เรียกว่าความน้อยใจไปหมดสิ้น ฉันรู้แล้วว่าทำไมพ่อถึงยังรักแม่ แม้แม่จะจำพ่อไม่ได้

ก็ความรักของแม่คือพวกเรา ทั้งคุณเข่าด้านและคำว่าลูก


SHARE
Written in this book
Story from WHITEBEAR
ถ้าหากหมีขาวหยุดเล่นกับเจ้าก้อนสีขาวที่แฝงด้วยความหนาวเย็นและลองแต่งเติมตัวอักษรให้กับมันแทน :)
Writer
Tofuu_Bear
หมีขาว กับ เต้าหู้
เมื่อขนปุยกับนุ่มนิ้มมาเจอกัน..

Comments