ผมไม่รู้ว่าตัวเองเป็นคนยังไงกันแน่ ?
     ผมเพิ่งจะสังเกตุดูตัวเอง และถามตัวเองว่าแท้ที่จริงแล้วเราเป็นคนยังไงกันแน่  บางทีผมก็มีพลัง มีมากจนน่าตกใจ ที่แน่ๆผมเป็นคนที่ชอบเคลื่อนไหวร่างกายอย่างแท้จริง จะมีความสุขมากๆที่ได้กระโดด ได้เดิน ได้วิ่ง อายุ 26 แล้วบางทีก็วิ่งและกระโดดแม้กระทั่งเวลาอยู่ในห้างสรรพสินค้า ราวกับเด็กทั้งๆที่ไปกับเพื่อนอายุเท่าๆกัน 

     มันจะมีช่วงเวลาที่ผมสนุกกับการเคลื่อนไหวร่างกาย ผมไม่อายเวลาอยู่ต่อหน้าผู้คนเยอะแยะมากมาย ผมทำท่าตลกๆอะไรก็ได้ ผมจะพูดจาเสียงดังฉะฉาน บางทีเพื่อนๆก็อายแทน ผมไม่อายที่จะต้องขึ้นไปร้องเพลงและเต้นบนเวที แต่บางทีผมก็เก็บตัวและไม่อยากพบเจอกับใคร รู้สึกว่าการพบปะเพื่อนฝูง เป็นเรื่องที่หน้าลำบากใจ แค่คิดก็เหนื่อยแล้ว  ผมรู้สึกเหมือนว่าผมไม่มีตัวตน ผมวันนี้อาจจะกำลังแสดงบทบาทเป็นคนร่าเริงที่กล้าแกร่ง บางทีก็เป็นคนมืดมนอมทุกข์ ที่ดูเหนื่อยล้าอ่อนแรง บางทีก็เป็นคนเย็นชาที่ไม่แยแสความรู้สึกของใคร แต่บางทีก็เป็นห่วงคนอื่นไปซะทุกเรื่อง แต่ก็มีความคิดที่คอยสะกิดเตือนตัวเองอยู่เรื่องๆเวลาทำแบบนั้น ว่า " อยากกช่วยเหลือเค้าจริงๆงั้นเหรอ ? "  หรือที่ทำไปก็แค่เพื่อชดเชยในวันที่เราไม่มีใครคอยช่วยเหลือในวันที่เราลำบาก ก็เลยฝืนใจทำและหลอกตัวเองว่าตัวเองเป็นคนมีน้ำใจ ชอบช่วยเหลือผู้อื่นงั้นเหรอ หรือว่าจริงๆแล้วเป็นคนที่เห็นแก่ตัวและคิดแต่เรื่องของตัวเองรึป่าว 

     บางทีผมก็รู้สึกว่าชีวิตนี้ผมรู้สึกฝืนใจมาโดยตลอดตั้งแต่เด็ก ทั้งเรื่องเรียน เรื่องเพื่อน เรื่องความรัก เรื่องงาน อาจเป็นเพราะผมไม่ยอมออกมาจากจุดๆนั้นเองก็ได้ เพราะผมอาจจะเป็นคนขี้ขลาดก็ได้ ผมรู้สึกว่า ผมต้องใช้พลังงานมากเหลือเกินในการปั้นหน้าปั้นตาพูดคุยกับคนอื่น แม่แต่กับคนในครอบครัว เป็นรอยยิ้มที่ฝืนซะเหลือเกิน ทำไม ก็ผมไม่อยากฟังนี่นาเรื่องที่พูดกันอยู่นั่นน่ะ  บางทีเวลาที่ผมรู้สึกสบายใจผมก็จะไปชวนคนอื่นคุยด้วย แต่บางครั้งและนั่นก็เป็นส่วนใหญ่ ที่ผมไม่ค่อยอยากจะคุยซักเท่าไร 

     ลึกๆแล้วผมเหงารึป่าวนะ ผมก็ไม่แน่ใจ ผมคิดว่าผมอยากมีแฟนอยากมีความรักนะ แต่แค่พอได้พูดคุย ต้องไลน์ไปคุย ตอนแรกๆก็สนุกดีอยู่หรอก แต่พอนานๆเข้าผมชักจะเหนื่อยซะแล้ว แล้วก็คิดว่า ทำไมผมจึงต้องใช้ความพยายามอะไรแบบนี้เพื่อให้เค้ามาชอบเราด้วย ผมไม่ชอบแชตไม่ชอบโซเชียล แต่ผมชอบที่จะได้เจอกับคนๆนั้นแล้วพูดคุยกันซึ่งๆหน้ามากกว่า พอเป็นแบบนี้ก็เกิดความคิดว่า หรือเพราะการจีบสาวมันต้องใช้ความพยายามเหมือนที่เค้าพูดกันจึงจะได้มา หรือจะคำพูดที่ว่าไม่มีอะไรได้มาโดยง่าย หรือเพราะความอดทนของผมมันต่ำเกินไป เหนื่อยยิ่งคิดก็ยิ่งเหนื่อย ผมเหนื่อยกับการแสดงของผม 

     ผมเป็นคนที่ชอบเลียนแบบและเลียนแบบได้ดีมาตั้งแต่เด็ก ผมอาจจะเป็นคนที่ไม่มีความเป็นตัวเองอยู่เลยก็ได้ บางทีผมดูทีวีเห็นคนที่มีคาแรคเตอร์แบบนี้ก็อยากเป็นบ้างก็พยายามสร้างแบบขึ้นมาแล้วก็เล่นบทนั้น เมื่อเวลาผ่านไป ก็จะมีบทอื่นให้เล่นอีกต่อไป บางทีก็อยากเล่นบทเจ้าชายที่แสนเย็นชาซะงั้น บางทีก็เล่นบทคนบ้าระห่ำแตก ไม่กลัวอะไรทั้งนั้น เล่นได้ทุกบทบาทเลย แหม ตลกจังเลยนะ คนเราเนี่ย แต่ก็ยังมีความสุขดีอยู่ทุกวันละนะครับ อาจจะมีเศร้าบ้างเหงาบ้าง ท้อแท้บ้างเป็นธรรมดา แต่ชีวิตก็ยังต้องเดินไปข้างหน้าต่อไป ตามหาตัวตนต่อไปนะครับ ถ้าหากว่ามีใครเป็นคล้ายๆแบบนี้ก็ลองแชตมาคุยกันก็ได้นะครับ เผื่อจะได้เป็นเพื่อนกัน
SHARE

Comments