Somebody...but not me
 

"ฝนตกอีกแล้วเนาะ " เพื่อนสนิทที่นอนเล่นมือถืออยูู่ข้างกันบนเตียงเอ่ยขึ้นมาเบาๆ
"อือ คิดถึงตอนนู้้นนนนน~เนาะ เวลาฝนตกก็ชอบให้เม่นมารับตลอดเลย ผ่านมาเกือบ10ปีละ แต่ยังจำได้แม่นตลอดเลย"
"มึง...ยังไม่ลืมมันอีกหรอ?"
"นั่นสิ... ทุกเรื่องเกี่ยวกับผู้ชายคนนั้น ทำไมไม่เคยลืมเลยนะ" สิ้นเสียงของฉัน ทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบ เนยมองหน้าฉันแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา ฉันเบือนหน้้ามองไปที่หน้าต่าง เม็ดฝนที่กระทบกับบานหน้าต่างใสนั่น ชวนให้อยากร้องไห้ออกได้ทุกเมื่อ หรือเราจะร้องไห้เป็นเพื่อนท้องฟ้าดีนะ....



หลายปีก่อนหน้านี้

"เอลลี่ นี่แฟนกู ชื่อเม่น" ต่ายแนะนำแฟนตัวเองให้ฉันและเพื่อนในกลุ่มได้รู้จัก
"สวัสดีเอลลี่ น่ารักนะเนี่ย" เม่นแซวฉันแล้วยิ้มให้
"55555 อันนี้รู้ตัว " นั่นเป็นจุดเริ่มต้นของพวกเราสองคนที่ได้รู้จักกัน ก็คือการเป็นแฟนของเพื่อน และเพื่อนของแฟน สมัยนั้นโปรโทรฟรีกำลังบูมมากเลย ต่ายชอบโทรมาหาฉันหลางดึกตลอดเพื่อประชุมสายกับเม่นคุยกัน3คน แต่จะคุยกันไม่เคยเกิน5นาที ก่อนที่เม่นจะบอกฝันดีฉันแล้ววางสายเราเพื่อนไปคุยกับแฟน2คนต่อ ตอนนั้นฉันก็ไม่เข้าใจว่าทำเพื่ออะไร
    
      พวกเราค่อนข้างสนิทกันเร็ว พวกเราไปไหนมาไหนด้วยกันบ่อย จนกระทั่ง2คนนั้นเลิกกัน แต่หลังจากเม่นเลิกกับต่าย เม่นกลับติดต่อฉันมากขึ้น จนกระทั่งตอนไหนไม่รู้ที่ฉันรู้สึกว่า...ฉันชอบเม่น

     ตอนนั้นรวบรวมความกล้าบอกต่ายไปทั้งน้ำตาว่า"ต่ายกูว่ากูชอบไอเม่นว่ะ " ต่ายหัวเราะแล้วบอกฉันว่า "กูดูออกนานละว่าพวกมึงชอบกัน กูโอเคนะถ้าพวกมึงจะคบกัน กูไม่โกรธ" เราถอนหายใจแบบโล่งใจที่เพื่อนไม่โกรธ แต่ความรู้สึกผิดยังมีอยู่เต็มอก
     หลังจากนั้นฉันคุยกับเม่นแบบเปิดเผยขึ้น จนกระทั่งขึ้นม.ปลาย เพื่อนเมื่อ3ปีที่แล้วก็แยกย้ายกันไปตามสายที่อยากเรียน แต่ก็มีเพื่อนเก่าบ้างที่ยังตามกันมาเรียน แน่นอนต่ายอยู่คนละห้องกับฉัน พวกเรามีแก๊งใหม่กันตอนม.ปลาย แต่กับเพื่อนเก่าพวกเราก็ยังคุยกันปกติ เม่นก็ยังสนิทกับฉัันอยู่ ยังไม่มาหาสู่กันตลอดจนเม่นก็พลอยสนิทกับเพื่อนคนใหม่ๆในกลุ่มไปด้วย ฉันคุยกันมานาน จนเพื่อนๆถามว่าทำไมไม่คบกันสักทีคุยกันมาเป็นปีแล้ว ตอนนั้นความรักสำหรับฉันค่อนข้างน่ากลัว และฉันรู้สึกว่าตัวเองคงไม่เหมาะกับการมีคนรักสักเท่าไหร่ จนฉันตัดสินใจว่าวันนี้แหละที่ฉันตัดสินใจจะถามเม่น ว่าเป็นแฟนกันมั้ย....

     วันไหนที่เม่นไม่ไปเตะบอลกับเพื่อนเม่นมักจะมารับฉันไปส่งบ้านบ่อยๆ วันนี้ก็เช่นกัน แต่วันนี้เม่นดูอารมณ์ดีแปลกๆ แต่ก็ไม่ได้ถามอะไรออกไป

" เอลลี่... กูชอบแอฟว่ะ ขอเบอร์ให้หน่อยดิ" แอฟ...เพื่อนใหม่ในกลุ่ม
"เอ่อ...ชอบหรอ? จริงจังมั้ย" ฉันถามออกไปนิ่งๆ และพยายามกลั้นหยดน้ำตาไม่ให้มันใหลออกมา
"ชอบแหละ อยากลองคุย นะๆๆๆ ช่วยหน่อย"
"อือ เดี๋ยวบอกให้นะ"
"เอลลี่นี่ก็น่ารักตลอดเลย ขึ้นรถเร็ว" เม่นเอื้อมมือมาหยิกแก้มฉันเบาๆ ก่อนจะตบที่เบาะรถมอเตอร์ไซ ฉันก้าวขึ้นไปนั่งซ้อนท้ายก่อนที่น้ำตาจะใหลออกมาเงียบๆ ตอนนั้นคิดอะไรไม่ออก ได้แต่ถามย้ำๆกับตัวเองว่าที่ผ่านมาระหว่างเราสองคนมันคืออะไร หรือว่าที่ผ่านมาทั่งหมด.... ฉันคิดไปเองคนเดียว

      ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาเป็นปี ฉันกลายเป็นแม่สื่อไปโดยปริยายแบบไม่เต็มใจนัก เม่นกับแอฟเป็นแฟนกัน "เพราะฉัน" ตอนนั้นเป็นช่วงเวลาที่ฉันรู้สึกว่าทรมาน ทำไมต้องมาเจออะไรแบบนี้ เพราะไปยุ่งกับแฟนของเพื่อนก่อนหรอ กรรมมันถึงได้วนกลับมาเร็วแบบนีี้

    เรามักจะไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด "3คน"
ฉัน เม่น และแอฟ เวลาเม่นชวนแอฟไปเที่ยว หรือไปที่ไหนสักแห่ง แอฟมักจะชวนฉันไปด้วยเสมอ เรา3คนเหมือนสนิทกันมาก ตัวติดกันตลอด แต่ความรู้สึกฉัน เหมือนแอฟกำลังตั้งใจทำร้ายฉันทีละนิด ทีละนิด... ปกติแล้วฉันเป็นคนที่ไม่ค่อยเรียกร้อง หรือแสดงความรู้สึกออกมาสักเท่าไหร่...


เสียใจ....ก็ร้องไห้คนเดียว
น้อยใจ...ก็พูดไม่ได้

" begin again " 
กริ๊งงงงงงงง~

" ฮัลโหล ว่าไงเม่น "
" เอลลี่... คบกับเจเจห้อง2หรอ? " เม่นถาม ฉันรับรู้ได้จากน้ำเสียงของเม่นที่ลอดผ่านโทรศัพท์ออกมา
"อืม ทำไมหรอ? "
"ทำไมไม่บอกเราอ่ะ ทำไมเราไม่รู้ว่าเธอคุยกับคนอื่น" เม่นโวยวาย เม่นไม่พอใจ ทำไม? นี่เป็นคำถามที่ผุดขึ้นมาในหัวฉันตอนนั้น ทำไมฉันถึงไม่มีสิทธิมีแฟน
"ทำไมเราต้องบอกเธอล่ะเม่น เธอก็มีแฟนแล้ว แล้วเธอจะมาห้ามเราไม่ให้มีแฟน ใจร้ายไปมั้ย?"
"ถ้าเธอมีแฟน เธอก็จะไปจากเราไปใช่มั้ย?" 
.
.
.
"เม่น... เราไม่เคยคิดที่จะไปจากเธอ แต่เธอนั่่นแหละที่ไปจากเราเอง"

ติ๊ด!
ฉันวางสายก่อนที่จะก้้มกอดเข่าร้องไห้เป็นบ้าอยู่คนเดียว ทำไมคนที่เจ็บต้องเป็นฉัน ทำไมคนที่รู้สึกมากกว่าต้องเป็นฉัน ทำไมคนที่ไม่เหลืออะไรต้องเป็นฉัน
        
        ฉันกับเม่นไม่คุยกันเป็นเดือน จนถึงวันเกิิดแอฟ เพื่อนในกลุ่มเรานัดไปกินข้าวปาร์ตี้กันที่บ้านแอฟ แน่นอนว่าเม่นมาด้วย ตกดึกพวกเราแอบออกมาคุยกันแบบเงียบๆไม่ให้เพื่อนรู้ เม่นเอาดอกกุหลาบสีแดงมาให้ฉัน1 ดอก พร้อมกับบอกขอโทษสั้นๆ เราเลยคุยกันแบบเปิดใจถึงเรื่องที่ผ่านมา แต่ยังคุยกันไม่ถึงนาที สุดท้ายเราทะเลาะกันเหมือนเดิม ฝนตกลงมาเหมือนเป็นใจ ฉันยืนร้องไห้กลางสายฝน ต่อให้ฝนตกลงมาหนักแค่ไหน สายฝนที่สาดลงมาบนหน้าก็ไม่สามารถปกปิดหยดน้ำตาที่มันใหลออกมาได้ แอฟเดินออกมาเห็นเราสองคนที่หน้าบ้าน แอฟคงโกรธพวกเราน่าดู เธอวิ่งหนีออกจากบ้านไป เม่นวิ่งตามแอฟไปอย่างไม่คิด ปล่อยให้ฉัน...ยืนร้องไห้อยู่คนเดียวEven while I was crying you didn't  care.
    

       หลังจากวันนั้นฉันบล้อคการติดต่อทุกอย่างของเม่น ได้แต่คิดว่า ถ้าพวกเราไม่เจอกันน่าจะดีกว่า ถ้าฉันเดินออกมาเอง มันคงง่ายกว่าที่จะรอ สุดท้ายแล้วความสัมพันธ์นี้ ฉันก็หาชื่อเรียกให้มันไม่ได้ เวลาใครถามฉันไม่เคยอธิบายเรื่องระหว่างเราได้เลย เราไม่ได้เป็นแฟนกัน แต่เรามีความรู้สึกให้กัน ฉันเคยถามเม่นว่าถ้าเราชอบกันทำไมไม่เป็นแฟนกันล่ะ

เราอยากมีสิทธิหวงเธอ
เราอยากมีสิทธิบอกรักเธอ
เราอยากมีสิทธิที่จะจับมือกับเธอ
แต่เราลืมไป...ว่าที่ข้างๆเธอเราไม่มีสิทธิอะไรเลย


เม่นบอกว่า " มันไม่ใช่แบบนั้นว่ะ เรารักเธอนะ เราหวงเธอมากด้วย แต่เราแค่รู้สึกว่าการเป็นอะไรๆแบบนั้น..มันไม่ใช่

แต่ทุกวันนี้เราว่าเราเข้าใจแล้ว
เราเข้าใจแล้วว่า

ไม่ใช่...ก็คืือไม่ใช่
      ทุกวันนี้เรื่องราวในอดีตมันสอนฉัันได้หลายอย่าง  มันสอนให้ฉัันเข้มแข็งขึ้น เรื่องแย่ๆที่มันเคยทำร้ายหัวใจ ตอนนั้นมันอาจจะแย่หน่อย แต่เมื่อเวลาผ่านไป ได้ลองย้อนกลับไปมอง

อย่างน้อย...ช่วงเวลานั้นเราก็ผ่านมันมาได้แล้ว
อย่างน้อย...เราก็เคยผ่านไปพบกับความรักแบบนี้นะ
อย่างน้อย...เราก็เคยรักคนแบบเธอนะ

.
.
.

"
...ฉันเพิ่งเข้าใจความจริงบางอย่าง
ความจริงที่แสนจะทรมาน
ถ้าสิ่งที่มอบให้ จากคนที่ไม่ใช่
สุดท้ายก็เท่านั้น...."

"...คงเป็นใครก็ได้ที่ไม่ใช่ฉัน
คนที่เธอจะ ให้ความสำคัญ
แต่ไม่ใช่เรา ต้องเข้าใจ
แม้จะพยายามมากสักแค่ไหน
ฉันคงเป็นแค่ฝุ่น ไม่มีแม้ค่าใด
           เมื่อคนที่ไม่ใช่ ก็ได้เท่านี้....             Cr.คนที่ไม่ใช่-OPAVEE 
..
.

แด่...ความรักที่หาเหตุผลไม่ได้
แด่...ความสัมพันธ์ที่ไม่มีชื่อเรียก
แด่...เธอที่ไม่เลือกเรา
แด่...คนที่ไม่ใช่



#เรื่องนี้มาจากเรื่งราวที่เกิดขึ้นจริงในชีวิตและมีตัวตนจริงๆ
    ถ้าคุณเคยเจอแบบเรา เราอยากให้คุณบอกตัวเองว่า เก่งจังผ่านมันมาได้แล้ว
    ความรักไม่มีช่วงเวลา เด็กอนุบาลก็รักเป็นแล้วนะคะ 
    สุดท้ายต่อให้ความรักมันทำร้ายเราให้เจ็บปวด แต่ก็เป็นความเจ็บปวดที่งดงามนะคะ... ^^




SHARE
Writer
Jisoon
writer
Just a little girl who wants to be loved. twitter :@Ammiie8

Comments

husnaya999
10 days ago
ความสัมพันธ์ที่ไม่มีชื่อเรียก เพื่อนที่รู้สึกดีต่อกันแต่ไม่ใช่แฟน สุดท้ายมันก็ผ่านไป.
Reply
Jisoon
10 days ago
แล้ววันนึงเราจะดีขึ้น เมื่อเวลาผ่านไปจริงๆค่ะ ^^
Barefoot
10 days ago
เกลียดจัง ความสัมพันธ์แบบunnamed status ความรักของเรามีค่าและมีความหมายไม่เหมือนกับเค้า ปล่อยเค้าไปหลงคนอื่นต่อไปเถอะ รักให้เท่ากัน อย่าให้มากกว่า :)) #สู้นะ #กำลังสู้อยู่เหมือนกัน
Reply
Jisoon
10 days ago
สู้เหมือนกันนะคะ เป็นกำลังใจให้อีกแรงค่ะ :)
xxvixmmxvii
10 days ago
เป็นกำลังใจให้นะคะ วันพรุ่งนี้จะสวยงามเสมอและคุณจะได้เจอคนดีๆแน่นอนค่ะ:)
Reply
Jisoon
9 days ago
ขอบคุณมากเลยค่ะ 😄
Gibcnk
8 days ago
คงเป็นใครก็ได้ที่ไม่ใช่ฉัน :( เราไม่เคยชอบความสัมพันธ์ที่เราหวั่นไหวกับเพื่อนตัวเองเลยจริงๆ เเย่จังเลยนะ
Reply
Jisoon
2 days ago
ใช่ค่ะ~ ก้าวล้ำเส้นคำว่าเพื่อนมาแล้ว ยากนะคะที่จะกลับไปเป็นเหมือนเดิม
Gxme
3 days ago
เก่งจัง เราผ่านมันมาได้แล้ว :)
Reply
Jisoon
2 days ago
สู้ๆนะคะ เก่งจังเลยยยยย